Osoba z mojej bliskiej rodziny (kobieta, ok. 65 lat) wykazuje typowe objawy syndromu de Clerambaulta

Psychiatrzy co do zasady nie leczą nieszczęśliwej miłości. Z punktu widzenia neurobiologii uczucie to jest tak złożone i silne, że wpływ jakiegokolwiek psychiatry na tą strefę nie byłby wskazany. Pytanie jednak zaczyna się od już postawienia diagnozy "domowej" , "strassendiagnozy" po obserwacji osoby bliskiej- jednak sprawa może być bardziej złożona niż opisane powyżej podejście. Erotomania – przypadłość, w której osoba chora posiada urojone przekonanie, że inna osoba, zwykle o wyższym statusie społecznym, jest w niej zakochana. Erotomania zwana jest także syndromem de Clerambaulta (francuski psychiatra Gaëtan Gatian de Clérambault opisał ją w 1921 roku w pracy Les Psychoses Passionelles).Konsekwencjami tego przekonania są działania chorego, polegające na śledzeniu rzekomo zakochanej w nim osoby, nagabywanie jej, działanie na szkodę jej rodziny w przekonaniu, że ta ostatnia stoi na przeszkodzie ku okazywaniu domniemanego uczucia. Choroba ta często prowadzi do konfliktów z prawem osób na nią cierpiących (zob. m.in. Zona & al. 1993). Berrios i Kennedy (2002) utrzymują, że choroba ta jest społeczną konstrukcją i że w związku z tym nie da się jej prawdopodobnie ani zlokalizować w mózgu pacjenta, ani leczyć biologicznie, i być może nie doczeka się ona nigdy ostatecznej naukowej definicji. Potocznie erotomanią używa się dla określenia nadmiernego zainteresowania się seksualnością i dążenia spełnienia seksualnego (hiperseksualność, uzależnienie seksualne). W pierwszym rozumieniu jednak, dotyczącego eponimu - syndromu de Clerambaulta współcześnie nie znajduje się ono w klasyfikacjach zaburzeń psychicznych. W DSM-V erotomania opisana jest w rozdziale poświęconym spektrum schizofrenii, jako „zaburzenie urojeniowe (297.1 / F22) typu erotomanii” (podtyp cechujący się „przekonaniem o byciu kochanym przez kogoś”). Czy jednak osoba ta zgłosi się sama do psychiatry będąc w dyskomforcie do swojego funkcjonowania? Wątpię. Tak jest w większości przypadków zaburzeń urojeniowych. Pacjentom brak wglądu i świadomości że wypowiada urojenia. Do zbadania pacjenta jednak jeśli nie jest zagrażający wymagana jest jego zgoda. Postawy konfrontacyjne nie sprzyjają zanikaniu urojeń podobnie jak tłumaczenie, że są urojeniami czy zgadzanie się z nimi. Każdorazowo pacjent wymaga konsultacji psychiatrycznej - warunkiem jednak jest zgoda pacjenta na przeprowadzenie badania- a o taką zapewne będzie trudno jeśli dotychczasowa pomoc jest odrzucana. Wsparcia i psychoedukacji można za to udzielić rodzinie.