Od odluzszego czasu bo od mniej więcej sierpnia. Czuje się zle.Widze,ze jest innaczej niż było kiedy

Od odluzszego czasu bo od mniej więcej sierpnia. Czuje się zle.Widze,ze jest innaczej niż było kiedyś.Bardzo opuściłam się w nauce.Do tej pory tłumaczyłam sobie ,ze jeszcze tylko matura i koniec. Uświadomiłam sobie,ze tak naprawdę ja nie widzę siebie w przyszłości nie chce iść na studia. Nie interesuje mnie nic od zawsze nie wiedziałam co chce robić w życiu.Gdy siedzę w domu dopada mnie taki smutek i przygnębienie, ze doprowadza mnie to do płaczu niemal codziennie. Nastrój poprawia mi się jak wychodzę z domu i spotykam się ze znajomymi. Jednak od pewnego czasu i te wyjścia doprowadzają mnie do łez. Czekam na spotkanie z moim chłopakiem a podczas niego są dni kiedy łzy mi się tak cisną do oczu ze nie mogę tego powstrzymać. W domu praktycznie nie mam kontaktu z rodzicami. Często kłócę się z nimi, zarzucają mi ze nie zależy mi na niczym, nie spędzam z nimi czasu ,ze tylko wychodzę i mnie nie ma. Mam w sobie taka blokadę nie chce z mimi rozmawiać, nie potrafię. Patrząc na moich znajomych i tak nie spędzam dużo czasu poza domem. Nie rozumiem moich rodziców. Kiedyś kochałam kupować ubrania i buty teraz czuje jakby to nie miało żadnego sensu, było mi niepotrzebne bo i tak zaraz to się skończy. Mam myśli samobójcze ale nie byłabym w stanie tego zrobić rodzinie. Chciałabym wyjechać , żeby nikt się mną nie interesował żebym nie musiała chodzić do szkoły, chociaż nie wiem czy i tam bym była szczęśliwa.Chcialabym pojsc do lekarza bo czuje, ze jest zle ale nie mam odwagi i nie wiem czy nie przesadzam.