Od kilku lat mam stany depresyjne (ok. od 14 r.ż.). Spada mi wtedy samoocena, spada mi zapał do życi

Od kilku lat mam stany depresyjne (ok. od 14 r.ż.). Spada mi wtedy samoocena, spada mi zapał do życia i wszyscy wokół są zmartwieni moim zachowaniem i stanem.. Mam czarne myśli, ale nie mam odwagi ich wykonywać. Jest mi źle bardzo po prostu i w teście Becka wyszło mi 22 punkty (średnia depresja), a ja sam płaczę z byle powodu wtedy lub nawet bez niego, jeśli mogę się tym zasugerować. Natomiast mam też tak, że momentami na kilka dni, tygodni przestaję być smutny i czuję euforię dużą. Jestem szczęśliwy, jestem w stanie pomagać innym ludziom w problemach sercowych, smutkach, żartować i nie przejmować się tym co za czasów stanów. Również potrafię wydawać pieniądze na byle co, np. jedzenie sobie i dziewczynie i płacić 30 zł w żabce za nic. Trudno jest mi o tym pisać, ale czytałem o tzw "dwubiegunówce" i obawiam się, że to mam. Nie mogę pójść z tym do specjalisty się upewnić, bo boję się opowiadać o tym mamie, gdyż jest wybuchowa i nie zrozumie tego, a u taty boję się stracić respekt. Wolę poczekać do 18-stki. Jeśli jeszcze to ważne to słucham rożnego typu muzyki, ale najczęściej i najprzyjemniej to takiej jak od lil peep, pouya czy killstation itp. Mam 17 lat i dodam też, że mimo udanego, szczęśliwego związku i brakiem strat zainteresowania seksualnego (jest w normie) moje wiersze, bo piszę, są coraz smutniejsze i coraz częściej są o śmierci, zrywaniu itp, mimo, że nie planuję tego.. BOJĘ SIĘ.. nie wiem co mi jest.