Niespełna dwa lata temu na raka zmarła moja Mama. Diagnoza została postawiona w marcu, Mama przyjęła

Niespełna dwa lata temu na raka zmarła moja Mama. Diagnoza została postawiona w marcu, Mama przyjęła dwa cykle chemii , przed podaniem trzeciej jej stan diametralnie się pogorszył. W ciągu dwóch tygodni przestała chodzić, czuła i mówiła nam w chwilach słabości jak ciężkie jest umieranie. Rodzina , w tym ja nie, starała się nie dopuszczać myśli ze to już… Mama była w domu, kilka godzin przed śmiercią trafiła nieprzytomna do szpitala ale po ustabilizowaniu jej wróciła do domu na ostatnią jak się okazało noc. Całą tę noc czuwałam przy niej z Tatą wsłuchani w dźwięk koncetratora tlenu i chrypliwego oddechu Mamy. Tuż przed godziną 5 rano Tata na chwilę się zdrzemnął a ja uświadomiłam sobie, że słyszę już tylko koncentrator. Wstałam do Mamy, a ona w tym momencie zamknęła usta, które wcześniej wciąż miała rozchylone, zacisnęła je kilka razy i odeszła. Odłączyłam koncentrator, obudziłam Tatę. Dla Mamy bardzo ważne było to by mogła odejść w domu ale ja nie umiem sobie poradzić z tym wspomnieniem ostatniej chwili gdy zaciskała te powieki. To wspomnienie wraca jak bumerang i wtedy kompletnie się rozsypuję. Nie wiem jak sobie z tym poradzić. Czy to oznacza, że wciąż trwam w żałobie? Na codzień funkcjonuję normalnie ale ten obraz wraca dość często i wtedy ciężko mi zapanować nad łzami . Czy powinnam udać się do specjalisty? Przepracować to? Tak by nie wywoływało we mnie aż tak silnych emocji…