Może to nie będzie pytanie, ale raczej chęć "wygadania się". Mam 23 lata, mieszkam z narzeczonym, m

Może to nie będzie pytanie, ale raczej chęć "wygadania się".
Mam 23 lata, mieszkam z narzeczonym, mam stałą prace którą lubię, wszystko w tym roku jakby wyszło na prostą, bo wcześniej nie mieliśmy łatwo. Ja nie mogłam znaleźc pracy przez rok, żyliśmy bardzo skromnie. Z natury jestem osobą strasznie delikatną i wrażliwą. Psychikę mam raczej słabą, Złym słowem można mnie po prostu zmiażdżyć.
No i ten rok naprawde okazał sie cudownym i wszystko okej gdyby nie to, że mi "odbiło".
Mam stany lękowe do tego stopnia że do autobusu nie wsiąde, bo mnie ściska w gardle, robi sie duszno i słabo,a głowa mam wrażenie jakby miała mi ekplodować, wczoraj miałam taki atak na ulicy, że obca kobieta mnie musiała uspokoić i odprowadzić do domu. Mam wrażenie, że trace głowe, że nikt nie rozumie co sie w mojej głowie dzieje...
Poszłam do psychiatry po tym jak taki atak miałam w pracy. Musiałam zamknąć butik i sie wyryczeć, wylamentować i uspokoić by jakoś dotrwać do wieczora. Psychiatra w sumie nie powiedział co mi jest, tylko mnie wysłuchał i przepisał lek Egzysta. Poczułam sie jakby wypisał mi lek żeby mogł już iśc do domu, a nie po to żeby mi pomóc...Egzysty w aptece nie było wiec dali mi zastępczy o nazwie Pregablina (jakoś tak). Boje się, że to coś co mi jest zniszczy mi moje życie o które tak ciężko walczyłam. Sama musiałam do wszystkiego dojść i nie chce stracić tego co mam. Boje się, że mój narzeczony nie poradzi sobie na dłuższą mete z NOWĄ mną. Boje sie że taka już zostane. Gdzie mam iść z tym, by ktoś mi powiedział co mi jest i mi pomógł?
Po tych tabletkach co biore czuje sie jak na jakiejś fazie, jak za szkłem, jestem zmęczona i ospała. Ja musze normalnie funkcjonować żeby chodzić do pracy. Błagam o pomoc. Naprawde prosze o pomoc. Czuje sie strasznie samotna w tym wszystkim, że tylko ja tak mam.