Mój problem polega na tym, że moja partnerka twierdzi, że ją zdradzam, mimo iż faktycznie tak nie je

Witam serdecznie,
Potrafi Pan radzić sobie z trudnościami, szuka rozwiązań i pomocy z zewnątrz, a taka aktywna postawa na pewno pomoże Panu rozwiązać problem. Proszę porozmawiać o tym z psychoterapeutą. To zrozumiałe, że jest Pan już zmęczony zarzutami partnerki i jej brakiem zaufania. Zaufanie to podstawa związku, bez tego prawdziwa bliskość nie może zaistnieć. Interwencja z przerwą w związku może rzeczywiście podziałać i otworzyć oczy partnerce. Tkwienie w takiej sytuacji mogłoby pogłębiać problem, natomiast Pan postawił granicę. Skoro przedstawianie dowodów nie podziałało podjął Pan kolejne kroki, to prawidłowe i dojrzałe podejście.
Życzę wszystkiego dobrego!

Witam, Warto żeby podejmował Pan te tematy na własnej terapii. Angelika Urban

Szanowny Panie,

Z opisu sytuacji wynika, że Pana partnerka może przejawiać cechy tzw. zaburzeń urojeniowych o tematyce zdrady (zespół Otella) lub niestabilności emocjonalnej charakterystycznej dla niektórych zaburzeń osobowości (np. borderline). Jej reakcje – mimo logicznych dowodów – świadczą o silnym, emocjonalnym przekonaniu, niepodlegającym racjonalnym wyjaśnieniom.

Badania kliniczne pokazują, że osoby z nasilonym lękiem opuszczenia, niskim poczuciem bezpieczeństwa w relacjach i niestabilną tożsamością mogą projekcyjnie przypisywać partnerowi zdradę jako sposób obrony przed własnym lękiem (Fonagy et al., 2002). Takie mechanizmy są typowe dla osób z zaburzonym stylem przywiązania oraz atypową regulacją emocji – często powiązaną z traumą relacyjną lub neuroatypowością (np. ADHD, BPD, C-PTSD).

Sam fakt, że zdecydował się Pan na terapię, jest bardzo dojrzałym krokiem. Propozycja przerwy i konsultacji psychologicznej również – daje szansę na wyjście z impasu. To, czy warto dalej trwać w tej relacji, zależy m.in. od tego, czy partnerka jest gotowa na autorefleksję i zmianę. Niestety, bez specjalistycznej pomocy to mało prawdopodobne.

Z perspektywy terapeutycznej sugeruje się:

nie wdawać się w "rozbrajanie" każdego podejrzenia (to wzmacnia mechanizm kontroli),

jasno stawiać granice, komunikując: "Potrzebuję być w związku, w którym jest wzajemne zaufanie. Gdy go brakuje, potrzebna jest pomoc specjalisty."

rozważyć terapię par, jeśli partnerka się zgodzi – z naciskiem na diagnozę różnicową (np. cechy zaburzenia osobowości, styl przywiązania, neurozróżnicowanie),

w razie odmowy – chronić siebie psychicznie, kontynuując terapię indywidualną i rozważając, czy związek jest nadal bezpieczny i wspierający.


Trudno zmusić kogoś do leczenia, ale można stworzyć warunki, w których osoba zacznie się nad tym zastanawiać – np. poprzez wyraźne, ale spokojne komunikaty oraz konsekwencję.

Zapraszam do kontaktu