Mój chłopak uczęszcza od dwóch miesięcy do psychoterapeutki. Bardzo ją chwali, dlatego też chciałam

Ponieważ nie da się być obiektywny mając w terapii dwie związane ze sobą osoby. Chyba że mówmy o terapii par. Chodzi też o pewną intymność, o zaufanie i o pewność, że to co zostało powiedziane w gabinecie, w gabinecie zostanie. W przypadku par choćbym się zaklinał i przysięgał na wszystkie bóstwa świata, zawsze zrodzi się podejrzenie, że może... Choć słówko. Albo gest. Mina... A jak być szczerym nie mogą tak naprawdę, dogłębnie, bez najmniejszych oporów ufać ?

Psychoterapia jest metodą leczenia, w której stosuje się pewne zasady wypracowane na podstawie wieloletniego doświadczenia. Ważne jest zaufanie i poufność. Dzielenie się terapeutą z osobami, które się zna nie działa korzystnie na proces leczenia, to dlatego równocześnie nie przyjmuje się krewnych czy koleżanek, kolegów. Trochę inaczej pracuje się z dziećmi, które w pewnym sensie nie istnieją bez rodziców. Możliwa jest także psychoterapia pary lub całej rodziny i wtedy zasady są inne.

Jeżeli nie mówimy o psychoterapii pary to taka praktyka byłaby dla Państwa dosyć niebezpieczna. Psychoterapia jest specyficzną formą leczenia i wymaga odpowiedniego podejścia do pacjenta. Poczucie bezpieczeństwa jest szalenie istotnym czynnikiem, wpływającym na kształtowanie się relacji terapeutycznej i powodzenie całego procesu terapeutycznego. Łączenie psychoterapii osób powiązanych ze sobą mogłoby wpłyną na zmianę tego poczucia. Z punktu widzenia psychoterapeuty mogę się podzielić także tym, że szalenie trudne w takich sutuacjach jest pozostanie neutralnym wobec obojga pacjentów. Z pewnością znajdzie Pani dla siebie odpowiedniego terapeutę. Pozdrawiam.

To bardzo ważne i trafne pytanie. Decyzja terapeutki, by nie prowadzić terapii zarówno Pani, jak i Pani partnera, wynika z zasad etyki zawodowej i troski o dobro obojga pacjentów. To nie oznacza, że „nie chciała Pani pomóc” – wręcz przeciwnie, taka decyzja świadczy o jej profesjonalizmie i odpowiedzialności. W psychoterapii kluczowe znaczenie ma neutralność terapeuty – czyli zdolność do pozostawania po stronie pacjenta, bez konfliktu lojalności, emocjonalnego zaangażowania czy wewnętrznego napięcia między dwiema perspektywami. Jeśli terapeuta prowadziłby terapię dwóch osób pozostających w relacji, nieuchronnie znalazłby się w roli „pośrednika” – znając sekrety, emocje i trudności jednej osoby, mógłby (nawet nieświadomie) interpretować wypowiedzi drugiej przez ten pryzmat. Takie sytuacje mogą prowadzić do: utracenia poczucia bezpieczeństwa (jedna z osób mogłaby się obawiać, że terapeuta „wie za dużo”), osłabienia zaufania („czy terapeuta jest bardziej po mojej stronie, czy partnera?”), zaburzenia granic – w której terapia przestaje być przestrzenią tylko dla Pani, a staje się nieświadomie powiązana z kontekstem relacji, obciążenia terapeuty – który znalazłby się w podwójnej roli i nie byłby w stanie zachować pełnej bezstronności. Dlatego etyczne standardy (m.in. Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Poznawczej i Behawioralnej) wyraźnie wskazują, że terapeuta nie może prowadzić terapii indywidualnej dwóch osób, które łączy bliska relacja osobista. Polecenie innego specjalisty jest więc najbardziej profesjonalnym i bezpiecznym rozwiązaniem – dzięki temu oboje mogą Państwo kontynuować terapię w sposób niezależny, bez ryzyka wpływu jednej relacji terapeutycznej na drugą. W razie potrzeby (np. przy wspólnych trudnościach) można rozważyć terapię par, ale prowadzi ją wówczas inny terapeuta, pracujący systemowo – z parą jako całością, a nie z dwiema osobami indywidualnie. Decyzja Pani terapeutki była więc w pełni uzasadniona i służyła ochronie obu stron – właśnie po to, by każda z Państwa mogła w terapii czuć się w pełni bezpiecznie, uczciwie i niezależnie.