Marywi mnie stan psychiczny mojego 17to letniego syna z powodu ogromnego lęku przed stomatologiem i

Marywi mnie stan psychiczny mojego 17to letniego syna z powodu ogromnego lęku przed stomatologiem i igłami co wiąże się ze znieczuleniem(nie pomaga gaz,ani znieczulenie komputerowe-któremu boi się poddać)Negatywnie to wpływa ma jego codzienne funkcjobowanie(smutek ,rozdrażnienie i brak wiary w siebie).Uzębienie wymaga interwencji -pojawiły się dolegliwości i chyba się już do tego przyzwyczaił,ale dusza widzę cierpi.Nie wiem czy odpuścić w chwili obecnej i obserwować?czy dalej szukać rozwiązania.Rozmawiamy ,byliśmy u psychologa i jak narazie strach paraliżuje i widzę że po każdej próbie przełamania strachu jest gorzej.Ma świadomość swojego strachu i tym bardziej to przeżywa.W swoim życiu spotkały go 2 incydenty,kóre przytacza w takich sytuacjach;mając około 9 lat po wyborowaniu mleczaków pojawły się ropienie i trzeba było je przewiercać ,niestety została użyta metoda siłow i to zostało w pamięci .Drugi incydent związany ze złamaną ręką,gdzie trzeba było podczas operacji użyć,,drutu".W momencie zdejmowania gipsu przestraszył się widokiem i to również zostało gdzieś w głowie.Syn twierdzi ,że zostało zachwiane jego zaufanie i już nikomu nie wierzy.Jego metodą w takiej sytuacji jest metoda ucieczki.Nie wiem co robić, w sytuacji gdy jest już prawie dorosły i jakich używać sposobów i metod postępowania.Boję się że wpadnie w depresje bo ma dość delikatny charakter ,jeszcze w tak trudnym okresie przejścia w dorosłość,a nie chciałabym zaszkodzie ,,dobrymi chęciami" i nadgorliwością bo jak widzę moje próby rozwiązania problemu tylko go pogarszają.Jak mam postępowć?odpuścić?czy walczyć?jak?na siłę? bo takie mam czasem wrażenie.