Mam zaledwie 12 lat ale obawiam się, że jest coś ze mną nie tak, lecz nie wiem co. Na początku zacz

Mam zaledwie 12 lat ale obawiam się, że jest coś ze mną nie tak, lecz nie wiem co.
Na początku zacznę od tego, że jestem osobą zamkniętą w sobie przez co mało kto się do mnie odzywa.
Z rodzicami mam słaby kontakt, rzadko kiedy rozmawiam z nimi na poważnie.
Gdy wracam ze szkoły siadam do laptopa i piszę z moim bliskim kolegą bo to on mnie jakoś podtrzymuję.
Od ponad roku strasznie się zmieniłam.
Nastąpiły wielkie zmiany w moim zachowaniu, stałam się bardziej nerwowa zarówno jak i przybita.
Płacze co najmniej 1 raz dziennie, co jest strasznie dziwne bo kiedyś się tylko uśmiechałam.
Straciłam wszelkie zainteresowanie w to co robię.
Przejmuję się swoim wyglądem i wagą.
Lekarz stwierdził, że mogę mieć anoreksję. Czekam na wizytę u innego lekarza, takiego bardziej wprawionego.
Od paru miesięcy się samo-okaleczam, uważam to za najlepsze rozwiązanie.
To pomaga mi zapomnieć chociaż na chwilę o bólu.
Dodam jeszcze, że nie potrafię się wyspać chociaż chodzę spać o normalnych godzinach i wstaję także o normalnych godzinach.
Z nikim nie rozmawiałam o moich problemach i o tym co się ze mnie dzieję oprócz z kolegą o którym już była mowa na górzę.
Boję się jak zareagują moi rodzice gdy im powiem tyle rzeczy które trzymam w sobie.
Wszystko co mnie gnębi.
Boję się, że mnie wyśmieją.
Kolega powiedział mi, żebym udała się do szkolnego psychologa, że on mi pomoże wrócić do bycia szczęśliwą, ale boję się rozmawiać z obcymi o własnych problemach.
Więc piszę to wszystko tutaj.
Chciałabym dostać jakąś radę.