Mam pytanie na gorący temat, maski i przylbice. Mianowicie nie mogę nosić maseczki ze względu na ta

Jest p w klinczu. Bo nie chodzi o mandat co bardziej o ryzyko zakażenia które w przypadku osoby posiadającej inne choroby może być niezwykle ryzykowne. Żeby p pomoc należało by przeprowadzić sesje które pomogły by p oswoić się z noszeniem przyłbicy poprzez obniżenie związanego z tym stresu.

W tym przypadku polecam psychoterapię poznawczo-behawioralną, aby popracować nad stanami lekowymi, które jak rozumiem pojawiają się w trakcie noszenia maseczki, ale nie tylko wtedy.

Dzień dobry, Jeżeli nie istnieją przeciwskazania medyczne (tu ważna jest konsultacja z lekarzem) to zdecydowanie zachęcam do pracy terapeutycznej z lękiem. Polecam też konsultacje z lekarzem psychiatrą, który może zalecić odpowiednie leczenie farmakologiczne jako uzupełnienie psychoterapii (jeżeli uzna to za stosowne). Życzę zdrowia. Pozdrawiam.

To, co przeżywasz przy maseczce i przyłbicy, jest typowe dla zaburzeń lękowych: mózg traktuje osłonę twarzy jak zagrożenie, uruchamia silny lęk, przyspieszone bicie serca i poczucie duszenia, mimo że sama maska zwykle nie ogranicza istotnie dopływu powietrza ani nie „psuje” serca. Z tego powodu warto działać dwutorowo. Po pierwsze, porozmawiaj z lekarzem prowadzącym (psychiatra, kardiolog, lekarz rodzinny) i dokładnie opisz objawy przy noszeniu maseczki/przyłbicy – lekarz może wystawić zaświadczenie o przeciwwskazaniach albo zalecić ograniczenie czasu noszenia, co będzie podstawą do rozmowy z pracodawcą i ochroną w razie kontroli. Z tym zaświadczeniem poproś szefa o dostosowanie warunków pracy: więcej zadań na zapleczu, przerwy, możliwość korzystania z najłagodniejszej formy zabezpieczenia (np. osłona z pleksi, określony typ maski/przyłbicy).Po drugie, pracuj z lękiem: ćwicz spokojny, wydłużony oddech (zwłaszcza wydech) i łącz to ze stopniowym, bardzo delikatnym oswajaniem maski/przyłbicy najpierw w domu, a dopiero później w pracy, zamiast „wrzucać się” od razu w najtrudniejsze sytuacje. Jeżeli możesz, wróć do terapii lub zgłoś ten konkretny problem obecnemu terapeucie – metody poznawczo‑behawioralne (ekspozycja, praca z myślami typu „zaraz się uduszę”, nauka regulacji pobudzenia) są tu szczególnie pomocne. Masz prawo dbać o swoje zdrowie psychiczne i somatyczne; nie jesteś „trudna” ani „roszczeniowa” dlatego, że potrzebujesz ochrony i dostosowania warunków. Pozdrawiam serdecznie i życzę wytrwałości.