Mam 29 lat w wieku 11 lat zaczałem cpac i pic ciągami w wieku 22 lat zacząłem sie leczyc psychiatryc

Mam 29 lat w wieku 11 lat zaczałem cpac i pic ciągami w wieku 22 lat zacząłem sie leczyc psychiatrycznie teraz jestem w abstynecji 7 lat w tym czasie skonczylem LO i teraz robie studium informatyczne potem mam nadzieje ze bedą studia ale odkąd sie lecze zerwalem wszystkie stare kontakty i po prostu nie mam znajomych jest tylko w polsce ojciec ktory jak tylko go widze sie wydziera a jak bylem w nalogu to mnie ciągle bil i wyrzucal z domu a mama w szkocji jest z bratem i jak ostatnio brat przylecial do polski to nawet mnie nie odwiedzil, nie mam sily na dalsze zycie caly czas sie zmagam co prawda z malymi urojeniami ale jednak i jest lepiej niz np 4 lata temu bo juz mnie glosy nie obrazają i nie komentują moich mysli a byl okres ze 2 lata lezalem w lozku a glosy mnie ponizaly i komentowaly wszystkie moje mysli ale jestem po prostu sam na tym swiecie od 7 lat a nawet wiecej bo nigdy nie mialem prawdziwych przyjaciół bo gdy byly pieniądze to i koledzy byli a jak zachorowalem to oni tez znikli np jak lezalem w psychozie 2 lata jak wyzej wspominalem to ani razu nawet nie zapukali do mnie spytac sie co sie ze mną dzieje i wiem wiem prawdopodobnie mam depresje ale nie moge brac antydepresantów bo one mogą wywolac znow psychoze a na oddział dzienny tez zbytnio nie moge isc bo pracuje no wiadomo jak jest czlowiek musi sie z czegos utrzymywac myslalem zeby sie wygadac u jakiegos psychologa bo naprawde potrzebyje z kims porozmawiac bo doslownie nigdy nikomu nie mowilem co ja przezylem wszyscy mnie ignorują caly czas tylko sztucznie sie usmiecham i udaje w pracy ze wszystko jest ok i jest naprawde ciężko nie miec ani jednej osoby na tym swiecie ktora by wysluchala albo popchala do przodu zeby sie uczyl dalej i cwiczyl tylko ojciec jak go widze to mnie demotywuje ze np po co ty cwiczysz po co ci to albo po co idziesz do tej szkoly i tak nic nie osiągniesz i tak w kolko a mi sie wydaje ze jestem w miare wartosciowym czlowiekiem i jak ktos by wsparł mnie to moge jeszcze sobie zycie ulozyc i tez mnie boli ze mojemu bratu rodzice ciągle pomagają bo np mama mu wyremontowala mieszkanie a ja musialem wziąsc na to pozyczke i by bylo mozna przytoczyc mnóstwo takich sytuacji ale nie bede sie rozpisywal i nie wiem co zrobic bo naprawde wydaje mi sie ze dlugo tak nie pociągne a i to jest maly kawalek moich problemow

jak ktos doradzi co mam zrobic to bede wdzieczny