Mam 28 lat i od dłuższego czasu żyję za granicą w Anglii, a właściwie,,wegetuje". Moim problemem jes

Witam. Może warto pomyśleć o konsultacji z psychoterapeuta online, jeśli nie ma możliwości spotkania się na miejscu z polskijezyczbym psychoterapeuta. Angelika Urban, pozdrawiam

Witam,
Odnoszę wrażenie, że znalazła się Pani w bardzo niekomfortowej sytuacji życiowej (emigracja, bariera językowa, trudności mieszkaniowe).

Rozumiem, że te niedogodności wprowadzają Panią w gorszy nastrój, staje się Pani nadwrażliwa, poirytowana obecną sytuację, która nie wydaje się zmienić w najbliższym czasie.

Myślę, że zważywszy na Pani odczucia (tęsknota za domem rodzinnym, niemożność odnalezienia się w kraju - z uwagi na barierę językową) - a trwa to już długo, nie może Pani prawidłowo zaadaptować się do obecnego miejsca.

Na obecnym etapie wskazana jest zmiana - czy to miejsca pobytu (powrót do Polski), czy aktywności (np. intensywna nauka języka, ćwiczenie umiejętności w sytuacjach społecznych, poszukiwania pracy, zmiana miejsca zamieszkania - inny lokal, bez sublokatorów, których odbiera Pani jak złośliwych czy opresyjnych.)

Z pewnością przedłużająca bierność wobec zaistniałej sytuacji nie poprawi Pani komfortu a jeszcze mocniej może obniżyć nastrój i prowadzić do destabilizacji samopoczucia i zachowania.

Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Palczewska

Dziękuję za podzielenie się tym, co Pani przeżywa. To, co Pani opisuje, to nie tylko trudność adaptacyjna związana z emigracją, ale też codzienne mierzenie się z warunkami, które są po prostu bardzo obciążające – emocjonalnie i fizycznie.

Bariera językowa, brak poczucia przynależności, współlokatorzy, którzy zamiast tworzyć przestrzeń do życia – pogłębiają stres… W takich warunkach nawet najbardziej zmotywowany człowiek zaczyna wątpić w siebie.
I naprawdę nie trzeba być „przebojowym”, by zasługiwać na spokój, życzliwość i bezpieczeństwo.

To, że Pani tak reaguje – że „wszystko bierze do siebie” i czuje się przytłoczona – to zupełnie naturalna odpowiedź organizmu, który cały czas funkcjonuje w napięciu. Życie w niekomfortowym środowisku to nie „słabość psychiczna”, tylko realny stresor, który wpływa na samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne.

Jeśli pojawiają się u Pani objawy takie jak wycofanie, brak sił, lęk przed wyjściem z pokoju – to sygnał, że organizm potrzebuje wsparcia. I warto to potraktować poważnie – z troską o siebie, nie z wyrzutem.

Możliwe, że część napięcia bierze się nie tylko z realnych zachowań współlokatorów, ale też z wewnętrznego przekonania, że „nie powinnam się przejmować” – choć wszystko w środku krzyczy, że jednak coś jest nie tak. To bardzo powszechna reakcja u osób wysoko wrażliwych lub takich, które mają trudność z ignorowaniem nieprzyjaznej atmosfery.

Tęsknota za rodziną i wakacyjne powroty do Polski jako „wybawienie” – to również bardzo zrozumiałe. One przypominają, że gdzieś jest miejsce, w którym można odetchnąć. Tylko pytanie: czy naprawdę musi Pani tak długo oddychać wstrzymanym oddechem?

Na razie najważniejsze może być zadanie sobie kilku pytań:
– Czy na pewno muszę zostać w tym mieszkaniu? Czy jest szansa na zmianę środowiska, nawet drobną?
– Czy mogę znaleźć chociaż jedną bezpieczną osobę (online lub na miejscu), z którą mogę pogadać bez udawania, że wszystko jest ok?
– Czy rozważałam wsparcie psychologa/terapeuty w języku polskim – choćby zdalnie?

Proszę pamiętać: nie jest Pani słaba – Pani system reaguje na długotrwały stres. A proszenie o pomoc to nie porażka, tylko oznaka siły i odwagi w najczystszej formie.