Jestem młodą 19-letnią dziewczyną, która cierpi od roku na lęk uogólniony. Choroba ta zaczęła się po

Jestem młodą 19-letnią dziewczyną, która cierpi od roku na lęk uogólniony. Choroba ta zaczęła się po wakacjach, kiedy to zażywałam środki psychoaktywne. Swoje leczenie rozpoczęłam od lekarza psychiatry, który przepisał mi lek pramolan. Po 2 tygodniach większość objawów nerwicowych ustała, jednak po dwóch miesiącach brania leku lęk i objawy jemu towarzyszące znów powróciły. Przestałam więc brać pramolan i męczyłam się z objawami przez długi czas, aż w końcu umówiłam się na wizytę do innego psychiatry. Przepisał mi on paroksetyne. Lek brałam przez miesiąc, jednak pomógł mi w niewielkim stopniu. Zwiększylam z tego powodu dawke, ktorej praktycznie nie odczułam. Lekarz przepisał mi wtedy pregabaline. Pomogła mi ona, jednak objawy dalej się utrzymywały. Zmieniłam więc wspólnie z lekarzem paroksetyne na dulsevie, w dalszym ciągu biorąc pregabaline. Minął tydzień od tej zmiany, objawy nie ustępują, przy czym odczuwam wiele skutków ubocznych. Dodam również, że regularnie korzystam z usług psychologa. Jeśli chodzi o moje objawy nerwicowe, to odczuwam silną depersonalizację, mam problemy z wychodzeniem przez to z domu, zrezygnowalam też ze studiów, a także nie jestem w stanie pracować. Ciągle odczuwam lęk, ból w klatce oraz czasami mam lekkie omamy wzrokowe. Moje pytanie brzmi, czy jest cos, co mogłabym zrobić, aby znow zacząć czuc się normalnie? Dlaczego też leki ani terapia mi nie pomagają, a dulsevia pogarsza mój stan? Dziękuję z góry za odpowiedzi.