Jeśli ktoś nie umie pocieszać, lub robi to źle to jest z nim coś nie tak? Czy to normalne,że ciężko

Być może ważniejsze od pocieszania jest okazanie wsparcia poprzez obecność, bliskość, uważność. Osoba w kryzysie raczej nie potrzebuje zapewnień, że "wszystko będzie dobrze" czy dobrych rad, ale czułości i poczucia, że może na kogoś liczyć w trudnym czasie. Taka obecność może być łatwiejsza niż nastawianie się na skuteczne pocieszanie.

Wspieranie czy towarzyszenie w kryzysie to pewien rodzaj kompetencji. I jak w przypadku każdej umiejętności wymaga ona trenowania, uczenia się. Niektóre osoby zdają się mieć w naturze taki zasób, natomiast wynika on raczej z osobistej wrażliwości oraz przyglądania się wspierającym wzorcom, które pokazują wartość wspierania, dają odpowiednie narzędzia jak to w ogóle robić. Dla innych osób może być to z kolei przestrzeń doświadczania niepokoju i dyskomfortu - bo nie wiedzą jak się zachować, co powiedzieć, co jest w tych momentach ważne dla drugiej strony. Trudność we wspieraniu może wynikać z rozmijania się potrzeb - ktoś może potrzebować wsparcia emocjonalnego a otrzymywać rozwiązania typowo zadaniowe (i odwrotnie). Niewątpliwie jest to kompetencja, którą warto rozwijać - z zachowaniem zdrowych granic - by umieć odróżnić wspieranie od ratowania.

Dzień dobry,

pocieszanie drugiej osoby może objawiać się na wiele sposobów. Nie zawsze musi to być rozmowa. Często ważniejsza jest sama obecność, przytulenie, potrzymanie za rękę, posiedzenie razem. Taki rodzaj wsparcia ma ogromne znaczenie. W trudnych sytuacjach może być ciężko znaleźć właściwe słowa, dlatego właśnie bycie razem pomaga. Zawsze można też zapytać drugą osobę, czego potrzebuje, co byłoby dla niej pomocne. Dzięki temu mamy jasną informację i lepiej możemy dopasować naszą formę wsparcia do potrzeb drugiej osoby.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek