Jak wesprzeć przyjaciółkę po śmierci samobójczej jej ojca? Dzień dobry, zwracam się z prośbą o udzi

Myślę że oprócz współczucia oraz wsparcia przede wszystkim pozwolił bym przyjaciółce przeżyć na swój sposób stratę i pożegnać się w godny sposób z tatą. Po prostu bycie z nią, pomoc w najbardziej banalnych rzeczach, sam fakt, że w każdej chwili może zwrócić się do Pani o pomoc bardzo jej pomoże. Wszak tak naprawdę właśnie w takich sytuacjach przekonujemy się najlepiej, kogo możemy nazywać prawdziwym przyjacielem a kto znika jak kamfora, bo "nie wie co powiedzieć". Jeśli Pani przyjaciółka będzie już gotowa na rozmowę, można porozmawiać o cierpieniu i o swego rodzaju łasce skrócenia swoich cierpień. O świadomości że koniec nadchodzi nieuchronnie, godzimy się z tym, lecz nie godzimy z cierpieniem i odarciem z godności. Hume w "badaniach dotyczących rozumu ludzkiego" dawał jednoznaczne przyzwolenie na samobójstwo jako swego rodzaju akt dobroci dla siebie samego oraz społeczeństwa w którym się żyje. Nietzsche uważał, że samobójstwo to jedyna forma wyrażenie kontroli nad samym sobą i nad swoim życiem.

To jest mocno traumatyczne wydarzenie. Nic nie wiem o tym, co sie z Pani przyjaciolka dzieje, wiec trudno cos powiedziec. Prosze sprawdzic czy ta osoba bedzie miala w swoim otoczeniu swoich bliskich. Z reguly to wystarcza. Jesli pojawia sie jakies somatyczne objawy, mocny spadek nastroju >2 tygodnie, prosze polecic jej zapisac sie do psychologa/terapeuty lub psychiatry.

W takiej sytuacji, to co może Pani zrobić dla przyjaciółki to umożliwić jej przeżycie żałoby w taki sposób jaki ona tego potrzebuje oraz być przy niej, towarzyszyć jej w tym jeśli będzie ona tego potrzebować - przytulić, wysłuchać. Pomocne może być również zajęcie się codziennymi sprawami tak by ją odciążyć i dać przestrzeń do skupienia się na sobie - np. poprzez zrobienie zakupów, zapewnienie posiłków, zajęcie się dziećmi itp. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry Pani. Wspieranie bliskich, a szczególnie w tak bolesnej sytuacja, jest bardzo trudne . Wymaga dużego taktu i wrażliwości. Żałoba jest mocno indywidualną sprawa i przebiega różnie w zależności od osoby. Napewno warto zapytać koleżankę, jak jej i w czym pomóc. Być może on sama określi zakres pomocy i wsparcia?! Jeśli nie będzie chciał/mogła sprecyzować zakresu pomocy, wtedy warto przyjąć postawę „do dyspozycji”. Ogranicza się to do „bycia” przy/dla takiej osoby. Bycie dla kogoś to chyba najlepsza forma. Życzę powodzenia.