Jak w zyciu doroslym mozna "wykorzystac" brak bezpieczenstwa wyniesiony z dziecinstwa skutkujacy wys

Czasami jest to możliwe, np.: neurotyczna osoba kompulsywno-obsesyjna z zamiłowaniem do harmonii, dbaniem o najmniejszy szczegół i sprawdzaniem wszystkiego kilka razy będzie świetnym księgowym, ale w większości przypadków neurotyzm, czyli pewna sztywność osobowościowa będzie bardziej utrudniać życia, niż je ułatwiać i dostarczać cierpienia. Zamiast szukam sposobu przekucia neurotyzmu w zaletę radziłbym raczej podjąć psychoterapię. Z poważaniem. Adam Zajączkowski

Każde trudne doświadczenie może stać się źródłem siły. Często zmiana traumy i przykrych wspomnień na coś motywującego i mądrość doświadczenia wymaga terapii lub rozwoju osobistego pod okiem profesjonalistów. Brak poczucia bezpieczeństwa lub silny neurotyzm sam w sobie może być źródłem trudności w relacjach, ale też w samodzielnym życiu. Jednak dzięki pracy i zmianie schematów, uzyskaniu poczucia bezpieczeństwa itp. można stać się źródłem cennego doświadczenia dla innych, wsparciem, a w procesie terapii zyskać siłę psychiczną i odporność. Proces zmiany z pewnością może przynieść dużo dobrych efektów. Aby przekuć wspomnianą "wadę" (choć wolałabym określenie - trudne doświadczenia) w zaletę i w zasoby podejrzewam, że konieczna jest co najmniej konsultacja z psychologiem. Psycholog wskaże jaka forma oddziaływań będzie najskuteczniejsza i jaką skalę mają wspomniany neurotyzm i brak poczucia bezpieczeństwa. Może wystarczą zajęcia ukierunkowane na rozwój osobisty, może potrzeba psychoterapii - tego na podstawie zadanego pytania nie jestem w stanie określić. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Poczucie bezpieczeństwa to potrzeba, którą posiadają wszyscy ludzie. Poziom jej zaspokojenia jest zależny od aktualnych i przeszłych doświadczeń, a także temperamentu (niektóre dzieci potrzebują więcej "zaopiekowania" i "kojenia", inne trochę mniej, ale nie ma takich dzieci, które nie potrzebują tego wcale). Większa wrażliwość / neurotyczność może utrudniać funkcjonowanie, być obciążeniem. W tym sensie można traktować ją jako wadę. Natomiast brak poczucia bezpieczeństwa nie jest wadą tylko po prostu niezaspokojoną potrzebą. Niezaspokojona potrzeba nie jest cechą, tylko stanem, który może utrzymywać się przez dłuższy czas (nawet latami). A więc o jej zaspokojenie/odbudowanie należy zadbać - w procesie psychoterapii. Natomiast wrażliwość jako cechę można "doskonalić" - korzystać z niej tam, gdzie wnosi ona wartość (np. jako empatia w budowaniu relacji, wrażliwość zmysłów/estetyczna w niektórych zawodach), a osłabiać tam, gdzie utrudnia życie (np. zwiększenie samoświadomości, mindfulness, nauka regulowania swoich emocji, odwrażliwianie na bodźce wywołujące lęk, itp). Polecam zatem psychoterapię i rozwój osobisty. Pozdrawiam. Agnieszka Juroszek

Dzień dobry, warto na początku zaznaczyć, że wysoki neurotyzm nie musi być wyłącznie wadą. Choć wiąże się z większą podatnością na lęk, stres i silniejsze przeżywanie negatywnych emocji, może również sprzyjać pewnym wartościowym cechom i umiejętnościom. Osoby, które w dzieciństwie doświadczały braku poczucia bezpieczeństwa, często stają się bardzo uważne na sygnały płynące z otoczenia. Potrafią szybciej dostrzegać zagrożenia, przewidywać możliwe problemy i zauważać subtelne zmiany w zachowaniu innych ludzi. W odpowiednich warunkach taka wrażliwość może przekładać się na rozwiniętą empatię, odpowiedzialność, zdolność do refleksji oraz dobre rozumienie emocji własnych i cudzych. Jednocześnie warto pamiętać, że celem nie jest „wykorzystanie” trudnych doświadczeń z dzieciństwa, lecz nauczenie się życia w taki sposób, aby nie były one wyłącznie źródłem cierpienia. W psychoterapii często pracuje się nad tym, aby większa wrażliwość pozostała zasobem, natomiast lęk, nadmierna czujność i przewidywanie zagrożeń nie przejmowały kontroli nad codziennym funkcjonowaniem. Można więc powiedzieć, że niektóre osoby z wysokim neurotyzmem uczą się z czasem wykorzystywać swoją wrażliwość jako atut. Nie dzieje się to jednak dlatego, że trudne doświadczenia były korzystne same w sobie, lecz dlatego, że człowiek rozwija sposoby radzenia sobie z ich konsekwencjami i buduje na tej podstawie większą dojrzałość psychologiczną..