Jak pokonać bulimię u 17 latki?
Dzień dobry, mam 17 lat i od trzech jestem chora na bulimię (rok wymiotów/ rok przerwy z wymarzoną wagą/kolejny rok wymiotów, który trwa nadal). Choroba wykańcza mnie zarówno fizycznie, jak i psychicznie – przestałam wychodzić ze znajomymi (broń boże się najem i nie będę miała jak zwrócić), nie umiem skupić się na nauce, ciągle myślę o tym, żeby zjeść i zwymiotować – kiedyś wymiotowałam dwa, góra trzy razy w tygodniu, teraz, kiedy po schudnięciu ok. 13 kg, mam efekt jojo to zwracam przeciętnie jedzenie 2 razy dziennie. Byłam u psychiatry, ale jako że jestem niepełnoletnia nie przyjął mnie, a nie ma opcji, że przyjdę z kimś dorosłym. Nie chcę mówić moim bliskim. Przynajmniej na chwilę obecną. Boję się, że nie wytrzymam sama ze sobą tego roku w oczekiwaniu na pełnoletność. Co mam zrobić? Ktoś pomoże mi bez informowania rodziny? Błagam, to jest wojna ze samą sobą.
2 odpowiedzi
Dzień dobry, Dziękuję za pytanie. U osób w wieku 16-18 lat rodzice mają prawo zażądać informacji o leczeniu dziecka. Większość psychiatrów przyjmuje wyłącznie osoby dorosłe tj. po ukończeniu 18 roku życia, prawdopodobnie dlatego poprzedni psychiatra Pani nie przyjął. Problem pojawia się nie tylko w kwestiach formalnych, ale również później w leczeniu. Leki oraz psychoterapia wymagają środków finansowych - skąd Pani je zdobędzie nie mówiąc rodzinie o swoich problemach? Przede wszystkim powinna zostać Pani zbadana i zdiagnozowana. Proszę więc wybrać się do lekarza psychiatry, który Panią przyjmie, lub do psychiatry dzieci i młodzieży.
Serdecznie witam, Bulimia (bulimia nervosa, żarłoczność psychiczna) objawia się nawracającymi epizodami przejadania się. Pochłanianie dużych porcji pokarmów ma przymusowy charakter. Jedzenie zwykle odbywa się w tajemnicy, w tajemnicy też następuje usuwanie z organizmu zjedzonych pokarmów. Osoby z bulimią długo ukrywają chorobę przed bliskimi, którzy mogliby skutecznie pomóc. Tymczasem wczesna interwencja (przy mniej nasilonych objawach) ma ogromne znaczenie. Niejednokrotnie przyczynia się do lepszego i skuteczniejszego leczenia. Proszę pamiętać, że bulimia to choroba, która bardzo wyniszcza organizm. Powinna być zdiagnozowana przez lekarza. Im wcześniej uda się ustalić diagnozę i uzyskać pomoc (wsparcie dla pacjenta i całej jego rodziny), tym sukcesy w terapii będą większe. Nie zalecam czekania aż objawy się nasilą i utrwalą. Proponuję jak najszybciej poinformować najbliższych o swoich problemach. Warto starać się wykorzystać zaangażowanie i pomoc rodziny, otoczenia. Instytucje i osoby, które mogą dodatkowo wspomóc ucznia to również szkoła (pedagog, psycholog, pielęgniarka) oraz poradnia psychologiczno – pedagogiczna, która opiekuje się szkołą (psycholog). Uzupełniające informacje dotyczące omawianego tematu oraz pomocy i wsparcia znajdzie Pani na mojej stronie internetowej. Pozdrawiam. Maciej Krzymowski – psycholog.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.