Jak okiełznać to dziwne zachowanie? Od paru lat mam dziwny problem w relacjach z ludźmi. Praca na no

Jak okiełznać to dziwne zachowanie? Od paru lat mam dziwny problem w relacjach z ludźmi. Praca na nockach (czyli kontakt z niewieloma ludźmi, 2-3 tymi samymi osobami przez ponad pół roku, brak życia towarzyskiego), pandemia i kontakt tylko przez internet z ludźmi spowodowały że jestem bardzo spragniony kontaktów i bliskości z ludźmi. Chcę nadmiernie rozmawiać i bawić się, chorobliwie jestem za tym stęskniony. I jeśli chodzi o kobiety, to też bliskości z nimi. Wzrok mimowolnie mi ucieka i nie potrafię nad tym zawładnąć. Ze stresu zamykam się w sobie w danym momencie i czekam aż taka kobieta sobie pójdzie i będę miał wolną przestrzeń w którą będę mógł spojrzeć. Boję się uznania mnie za zboczeńca, chcę dobrze. Jednak ta przypadłość powoduje to że ten stres tym bardziej się kumuluje i nie potrafię się normalnie zachować. Rozmawiając z taką dziewczyną mimowolnie obcinam ją wzrokiem, staram się tego nie robić i to widać. Głupio mi nawet tutaj o tym pisać, bo spodziewam się odpowiedzi trolli oraz wyśmiania. Nie potrafię nigdzie znaleźć oparcia w tym. Masturbacja też nie pomaga, po prostu potrzebuję tej bliskości i nie potrafię tego w żaden inny sposób załagodzić,a głód bliskości tym bardziej oddala mnie od możliwości zaspokojenia tego głodu. To tak jakbym wrócił głodny do domu po całym dniu i udawał przed rodziną, że nie chcę posiłku i jadł z grzeczności po trochu, aby nie wyjść na obżartucha. Masturbacja tym bardziej nie pomaga, bo odkryłem że nie potrzebuję bardzo seksu, a jedynie wspomnianej bliskości. Bycia blisko z dziewczyną i zaspokojenia tego głodu bliskości. Musiałbym znaleźć bardzo wyrozumiałą dziewczynę, która spojrzałaby we mnie głębiej niż przez pryzmat tej przypadłości, a w obecnych czasach to bardzo trudne, więc jestem w kropce i muszę jakoś inaczej sobie z tym poradzić...