Dzień dobry mam taki problem mam 36 lat jestem osobą niepełnosprawną upośledzona w stopniu umiarkowa

Szanowna Pani, stała choroba członka rodziny jest trudna dla wszystkich nie tylko dla samego chorego. Z racji, że taka sytuacja jest stała (skoro Pani ma orzeczenie o niepełnosprawności) trudności i problemy nawarstwiają się. Często w takich warunkach jest dużo stresu, mało zrozumienia, po obu stronach, bo każda ze stron widzi tylko część rzeczywistości. Dlatego dobrze zwrócić się o pomoc do jednostek stworzonych w tym celu np. ośrodków pomocy społecznej czy powiatowych centrów pomocy rodzinie gdzie są zatrudnieni pracownicy socjalni, często też są realizowane projekty, których celem jest aktywizacja społeczna i zawodowa. Tam też pracownicy mogą pokierować do Fundacji/ Stowarzyszeń, które mają na celu pomoc osobom z niepełnosprawnościami np Fundacja Aktywnej Rehabilitacji czy Fundacja Aktywizacji Zawodowej czy Fundacja Avalon. Warto pomyśleć o pracy, odpowiedniej dla Pani pracy w odpowiednim wymiarze czasowym, bo praca jest także formą rehabilitacji i dobrego życia. Proszę pytać i drążyć. pozdrawiam Anna Jeglińska

Bardzo mi przykro, że przeżywasz takie trudności. To, co opisujesz, jest bardzo trudne i może być dla Ciebie wyjątkowo stresujące. W takiej sytuacji ważne jest, aby Pani nie została z tym sam. Skontaktuj się z psychologiem lub terapeutą: Specjalista pomoże Pani znaleźć sposób na radzenie sobie z lękami, stresem oraz trudnościami w relacjach z mamą. W Polsce istnieją bezpłatne poradnie zdrowia psychicznego, które oferują pomoc psychologiczną i psychiatryczną. Pomoc społeczna: Może Pani skontaktować się z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej (MOPS) lub Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR). Te instytucje mogą zaoferować wsparcie w Pani sytuacji, np. skierować do odpowiednich specjalistów lub pomóc w załatwieniu formalności związanych z Twoją niepełnosprawnością. Wsparcie dla osób z niepełnosprawnościami: Są organizacje, które oferują pomoc osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom, takie jak fundacje czy stowarzyszenia. Mogą one zaoferować wsparcie psychologiczne, prawne, a także pomoc w codziennych sprawach. Rozmowa z kimś zaufanym: Może warto spróbować porozmawiać o swoich problemach z kimś z rodziny, kto lepiej Panią rozumie, albo z przyjacielem. Czasem wsparcie bliskiej osoby może być bardzo pomocne. Proszę, nie wahać się szukać pomocy – są ludzie i instytucje, które mogą Pani pomóc. Pozdrawiam

Proszę poszukać pomocy w miejskich centrach pomocy społecznej oraz powiatowych centrach pomocy rodzinie. Pozdrawiam serdecznie

Proponuję zgłosić się do Poradni Zdrowia Psychicznego, skierowanie nie jest wymagane a psycholog lub psychiatra pomogą lepiej poradzić sobie z emocjami i sytuacją w domu. Warto też skontaktować się z Ośrodkiem Pomocy Społecznej (OPS) w miejscu zamieszkania. Tam można otrzymać wsparcie psychologa, asystenta osoby niepełnosprawnej lub pracownika socjalnego, który pomoże w kontaktach z mamą i w codziennych sprawach. W trudnych chwilach można zadzwonić zadzwonić na bezpłatny, całodobowy telefon zaufania do Centrum Wsparcia.

Dzień dobry, to, z czym się mierzysz, jest niezwykle trudne, bolesne i wyczerpujące. Masz pełne prawo czuć się zagubiony, bezradny i zmęczony całą tą sytuacją. Życie z lękiem, stresem, zaburzeniami osobowości oraz niepełnosprawnością w stopniu umiarkowanym to ogromny ciężar, a kiedy w domu zamiast zrozumienia i wsparcia spotykasz się z krzykiem, wyzwiskami i brakiem akceptacji Twojej choroby, staje się to niemal nie do wytrzymania. Słowa takie jak „wariat” czy „świnia” bolą tym bardziej, że padają z ust osoby, która powinna być dla Ciebie oparciem. Pragnę podkreślić jedną bardzo ważną rzecz: to nie jest Twoja wina. Twoja choroba i ograniczenia wynikające z niepełnosprawności to fakty, z którymi żyjesz, a nie Twój wybór czy zła wola. Mama najwyraźniej nie potrafi, nie chce lub nie ma zasobów, by to zrozumieć, co prowadzi do ogromnej agresji słownej z jej strony – zwłaszcza w temacie podjęcia pracy, który w obecnym stanie i bez odpowiedniego wsparcia może być dla Ciebie drzwiami zamkniętymi. Nie musisz zostawać z tym wszystkim sam. Istnieją miejsca i instytucje, w których pracują życzliwi, profesjonalni ludzie, którzy pomogą Ci zrozumieć Twoją sytuację, ochronią Cię i podpowiedzą, gdzie szukać realnej pomocy. Oto miejsca, do których możesz się zgłosić lub zadzwonić: Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS): Warto zgłosić się do lokalnego OPS-u w swoim mieście lub dzielnicy. Tam pracują pracownicy socjalni i psycholodzy, którzy pomagają osobom z niepełnosprawnościami. Mogą zaproponować wsparcie asystenta osoby niepełnosprawnej, pomoc w trudnej sytuacji życiowej, a także doradzić, jakie świadczenia lub formy wsparcia Ci przysługują. Środowiskowy Dom Samopomocy (ŚDS): To placówki wsparcia dziennego dla osób z różnymi trudnościami psychicznymi i niepełnosprawnością. Można tam spędzać czas, zjeść posiłek, uczestniczyć w zajęciach terapeutycznych, a przede wszystkim spotkać ludzi, którzy mają podobne problemy, oraz uzyskać pomoc specjalistów. Poradnia Zdrowia Psychicznego (psychiatra i psycholog na NFZ):Skoro odczuwasz tak wielki lęk i stres, potrzebujesz regularnych wizyt u lekarza psychiatry oraz psychoterapii. Do psychiatry nie potrzebujesz skierowania. Specjalista może dobrać leki, które pomogą wyciszyć stany lękowe. Telefon Zaufania dla Osób Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym: Możesz zadzwonić pod bezpłatny numer, aby anonimowo porozmawiać z kimś, kto Cię wysłucha i nie oceni. Jeśli w domu dochodzi do sytuacji, w których czujesz zagrożenie, a wyzwiska i krzyki przekraczają granice bezpieczeństwa, masz prawo szukać interwencji z zewnątrz – na przykład dzwoniąc po pomoc do odpowiednich służb lub instytucji wspierających osoby doświadczające przemocy domowej. Nie musisz znosić tego samotnie. Zrób pierwszy krok – porozmawiaj o tym z lekarzem, do którego chodzisz, lub udaj się do Ośrodka Pomocy Społecznej. Ktoś musi wziąć pod uwagę to, jak bardzo cierpisz i pomóc Ci poukładać życie w bezpieczniejszych warunkach. Z poważaniem, Elżbieta Grabarczyk-Ponimasz