Dzień dobry. Mam 25 lat i od dłuższego czasu czuję, że podupadam psychicznie pod wieloma względami.

Mam 25 lat i od dłuższego czasu czuję, że podupadam psychicznie pod wieloma względami. Nie potrafię już się niczym cieszyć, nic nie sprawia mi przyjemności. Wszystko mnie nuży, nudzi. Nie mam żadnej motywacji do życia. Siedzę w domu i nie robię praktycznie niczego, nigdzie nie wychodzę, bo brakuje mi energii. Nawet jak coś mnie nowego zainteresuje, to poświęcam temu tylko chwilę, a potem to wędruje na półkę i nie potrafię do tego wrócić. Mam coraz większe problemy z podejmowaniem decyzji. Jeśli chce coś kupić sobie nowego, to tego nie robię, bo czuję, że to będą zmarnowane pieniądze, a ja i tak nie uświadczę żadnej radości. Sypiam nawet i po 10 godzin dziennie, ale jak się budzę nie czuję się wcale wypoczęty i nie rozpiera mnie energia. Nie chce mi się schodzić z łóżka, bo czuję, że i tak nie będę miał co robić przez cały dzień. Dodam do tego, że wcale nie miałem lekkiego życia, bo w wieku 5 lat wylądowałem na wózku inwalidzkim. Całe życie mieszkałem tylko z tatą, z którym nie mam idealnych stosunków. Mimo to zawsze wydawało mi się, że jestem mocnym psychicznie człowiekiem. Miałem wiele zainteresowań, skończyłem nawet studia magisterskie w innym mieście. Starałem się żyć pomimo wszelkich przeszkód. Jednakże... coś ostatnio we mnie pękło i czuję, że już nie jestem tym człowiekiem co kiedyś. Trochę poczytałem na temat swoich objawów, zrobiłem test Becka i wyszło mi, że mogę mieć depresję. Czy dobrze myślę? Pozdrawiam i dziękuję za wszelkie odpowiedzi i porady.