Dzień dobry, Mam 17 lat i mam pewien problem. Odczuwam bardzo silną potrzebę przytulenia i dotyku,

Z tego, co Pan/Pani opisuje można wysnuć przypuszczenie, że pewne potrzeby nie zostały zaspokojone i przytulanie, kontakt fizyczny nie były dostępne bądź niewykorzystane. Być może w dzieciństwie nie doświadczył/a Pan/Pani takiej potrzeby i teraz może ona być zaskoczeniem, trudno może się Panu/Pani odnaleźć w tej sytuacji i zadbać o jej zaspokojenie. Warto byłoby bliżej przyjrzeć się tej sytuacji. Pozdrawiam

Dzień Dobry, potrzeba kontaktu fizycznego z drugą osobą jest naturalną (wręcz biologiczną) potrzebą każdego człowieka. Skoro odczuwasz ją bardzo silnie, może to oznaczać, że ta potrzeba domaga się zaspokojenia, ponieważ długo właśnie nie była zaspokajana. Aby sobie "z tym poradzić" najlepiej jeśli znajdziesz w swoim otoczeniu osobę godną zaufania, do której będziesz mogła się przytulić. Oczywiście będzie to od Ciebie wymagało "przełamania" swojego wstydu i zapewne lęku. Być może kontakt z psychologiem szkolnym pomógłby Ci przygotować się na nowe doświadczenia.
Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry, potrzeba kontaktu fizycznego, bliskości są naturalnymi potrzebami każdego człowieka. Bardzo silna ich potrzeba może świadczyć o niezaspokojonych tych potrzebach w przeszłości. Sam fakt, że odczuwasz je jako dziwne, wstydliwe nakierowuje na potrzebę zaopiekowania się tą trudnością. W przypadku braku możliwości konsultacji z psychoterapeutą, warto udać się do psychologa szkolnego, który z pewnością udzieli wsparcia.

Dzień dobry,
to, co opisujesz, jest naturalną potrzebą bliskości fizycznej. Dotyk (np. przytulenie) reguluje układ nerwowy, obniża napięcie i daje poczucie bezpieczeństwa.
Jeśli w dzieciństwie czułość i dotyk były rzadkie, zawstydzane lub „nienaturalne”, mogło się wytworzyć skojarzenie: „potrzebuję, ale nie wypada o to prosić”. Teraz potrzeba się pojawia, ale towarzyszy jej wstyd i blokada.
To nie jest zaburzenie, tylko konflikt między potrzebą a wyuczonym hamowaniem.
Co może pomóc:
małe kroki – zaczynaj od bezpiecznych form kontaktu (np. krótkie przytulenie z bliską osobą)
nazwanie potrzeby – proste komunikaty typu: „mam dziś gorszy dzień, mogę się przytulić?”
stopniowe oswajanie wstydu – wstyd zwykle maleje wraz z doświadczeniem, że reakcja drugiej osoby jest życzliwa
jeśli to trudne → rozmowa z psychologiem, który pomoże Ci zrozumieć te schematy
Krótko: Twoje ciało domaga się czegoś zdrowego i potrzebnego — uczysz się dopiero, jak to bezpiecznie brać.