Dzień dobry mam 13 lat i mam ogromny problem! Ponieważ jestem gejem dowiedziałem się o tym w wieku m

Dzień dobry mam 13 lat i mam ogromny problem! Ponieważ jestem gejem dowiedziałem się o tym w wieku mniej więcej około 6 lat gdy w telewizji zobaczyłem chłopaka i mi się spodobał moi rodzice o tym nie wiedzą są bardzo chrześcijańscy i próbuje ciągle jakoś tak powiedzieć że to nie jest złe itd. dlatego też właśnie boję się że jak znajdę chłopaka to rodzice się dowiedzą i stracę go kompletnie! Poza tym jestem poganinem a rodzice chrześcijanami więc trudno też to wytłumaczyć im ale na razie najważniejsze jest dla mnie moja orientacja i pytanie to:jak powiedzieć to bardzo ale to bardzo chrześcijańskim rodzicom,i jak najlepiej ich oswajać z tym,i też w sumie jak też co mówić i co pokazywać żeby sami się dowiedzieli na sto procent i jeśli się da to jeszcze jedno pytanie:jak z pogaństwem oswajać ich.Bardzo dziękuję za odpowiedzi wszystkie

7 odpowiedzi


Masz w sobie ogromną odwagę, że piszesz o tym, co czujesz. To, że jesteś gejem, nie jest niczym złym. Masz prawo kochać i być sobą. Twoja orientacja to część Ciebie – nie wybiera się tego, po prostu się to czuje. Jeśli Twoi rodzice są bardzo religijni, mogą nie zrozumieć tego od razu. Dlatego warto rozmawiać z nimi powoli, bez pośpiechu, pokazywać, że miłość to nie grzech. Możesz zacząć od ogólnych rozmów o tolerancji, o tym, że Bóg kocha wszystkich. Nie musisz mówić wszystkiego od razu, jeśli boisz się ich reakcji. To samo dotyczy Twojej duchowości – masz prawo czuć inaczej niż rodzice. Pokaż im, że to nie jest bunt, tylko Twoje własne poszukiwanie sensu i bliskości. Pamiętaj: nie jesteś sam. Możesz porozmawiać z psychologiem w szkole albo zadzwonić do telefonu zaufania: 116 111 – codziennie, bezpłatnie, anonimowo. Masz prawo być sobą. I jesteś wartościowy dokładnie taki, jaki jesteś. Trzymaj się ciepło!

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

To, że tak szczerze mówisz o sobie, pokazuje, że już teraz masz w sobie dużo odwagi, dużo uważności na to, kim jesteś, kim możesz być. W Twoim wieku wiele rzeczy dopiero się kształtuje — także to, jak rozumiesz siebie, swoje uczucia, relacje czy wiarę. To zupełnie naturalne, że szukasz odpowiedzi i chcesz być zrozumiany. Nie musisz od razu mówić wszystkiego rodzicom. Możesz zacząć od rozmowy z kimś dorosłym, komu ufasz — psychologiem, nauczycielem, kimś z rodziny — kto pomoże Ci się przygotować. Możesz też dać sobie czas, żeby dalej poznawać siebie i nie musieć od razu wszystkiego definiować. To, co czujesz, jest ważne. Twoje pytania też są ważne. Nie jesteś sam — i masz prawo szukać swojej drogi w taki sposób, który będzie bezpieczny i prawdziwy dla Ciebie.


Dziękuję, że się tym podzieliłeś. To bardzo dużo, co napisałeś — i naprawdę widać, że próbujesz poradzić sobie w trudnej sytuacji. Masz prawo czuć, co czujesz, i masz prawo być sobą — niezależnie od tego, czy chodzi o Twoją orientację, czy przekonania. To, że boisz się reakcji rodziców, jest zrozumiałe, zwłaszcza jeśli są bardzo religijni. Wiele osób w podobnej sytuacji czeka, aż poczują się bezpieczniej albo starsi, żeby rozmawiać z rodziną. Czasem pomagają małe kroki — np. zaczynanie od ogólniejszych tematów albo dzielenie się czymś, co pokazuje Twoje poglądy w bardziej pośredni sposób. To, że teraz o tym myślisz, nie znaczy, że musisz już wszystko mówić. To, co najważniejsze, to żebyś nie był z tym sam. Jeśli czujesz, że z kimś byłoby Ci łatwiej porozmawiać — kimś dorosłym, komu ufasz — warto spróbować. Masz prawo szukać swojego miejsca. I masz prawo do tego, żeby być traktowany z szacunkiem. Trzymaj się.

mgr Szymon Szymczonek

mgr Szymon Szymczonek

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Dzień dobry :) Zapraszam Pana na bezpłatną konsultację do gabinetu on line lub stacjonarnie w celu omówienia tego problemu. Zapraszam Robert Turek Psycholog Gdańsk


Dzień dobry. Przede wszystkim chcę Ci powiedzieć, że Twoja orientacja seksualna nie jest niczym złym ani nie jest zaburzeniem. Rozumiem jednak, że możesz obawiać się reakcji rodziców, szczególnie jeśli mają przekonania religijne, które różnią się od Twoich. Pamiętaj, że nie musisz mówić im o swojej orientacji, dopóki nie poczujesz się na to gotowy i bezpieczny. Nie ma też potrzeby doprowadzania do sytuacji, w której sami się domyślą. Jeśli obawiasz się odrzucenia, surowych kar lub agresji, najpierw porozmawiaj z zaufaną dorosłą osobą, na przykład psychologiem szkolnym. Możesz stopniowo poznawać poglądy rodziców, rozmawiając o szacunku wobec osób homoseksualnych, ale nie musisz przekonywać ich do wszystkiego. Jeśli zdecydujesz się powiedzieć im wprost, wybierz spokojny moment i opowiedz przede wszystkim o swoich uczuciach oraz o tym, jak ważna jest dla Ciebie ich akceptacja. Podobnie wygląda kwestia Twoich przekonań religijnych. Masz prawo je poznawać i kształtować, nie musisz jednak poruszać obu tematów jednocześnie. Rodzice mogą potrzebować czasu, aby zrozumieć to, co im przekazujesz. Ich ewentualne trudności z akceptacją nie oznaczają, że powinieneś się zmieniać. Najważniejsze jest Twoje bezpieczeństwo, poczucie własnej wartości i możliwość bycia sobą.


Cześć. Jako psycholożka chcę Ci przede wszystkim powiedzieć: bycie gejem nie jest niczym złym ani chorobą. Nie musisz zasługiwać na akceptację ani udowadniać swojej orientacji. Niektórzy zauważają, kto im się podoba, już w dzieciństwie. Masz też prawo spokojnie poznawać siebie, bez obowiązku wyjaśniania wszystkiego innym. Rozumiem, że chcesz być szczery z rodzicami, a jednocześnie boisz się ich reakcji. Nie musisz mówić im teraz. Ujawnienie orientacji powinno odbywać się wtedy, kiedy czujesz się gotowy i możesz zadbać o swoje bezpieczeństwo. Poczekanie nie jest powodem do wstydu. Sama religijność rodziców nie pozwala przewidzieć, jak zareagują. Osoby wierzące mają różne podejście do homoseksualności. Ważniejsze jest to, co Twoi rodzice konkretnie mówią i robią: czy potrafią słuchać, jak reagują na odmienne zdanie, czy zdarzają się groźby, poniżanie albo przemoc. Zanim rozpoczniesz rozmowę, proponuję: Znaleźć zaufaną osobę dorosłą, na przykład psychologa szkolnego, pedagoga albo kogoś z rodziny, kto nie ocenia osób homoseksualnych. Zanim opowiesz szczegóły, zapytaj: „Co z naszej rozmowy pozostanie między nami, a co musiałbyś przekazać rodzicom?”. Nie musisz zakładać, że każda rozmowa będzie całkowicie poufna. Jeśli czujesz się bezpiecznie, poruszyć ogólny temat, na przykład zapytać, co rodzice myślą o bohaterze filmu, który jest gejem. Ich odpowiedź może coś podpowiedzieć, ale nie daje pewności, jak zareagują na Twoje wyznanie. Nie próbować sprawić, żeby „sami dowiedzieli się na sto procent”, na przykład zostawiając otwarte wiadomości. Wtedy łatwo stracić wpływ na moment i sposób rozmowy. Jeśli zdecydujesz się powiedzieć, spokojna rozmowa lub list pozwolą Ci lepiej wyrazić to, co jest ważne. Możesz zacząć od tego rodzica, przy którym czujesz się bezpieczniej, i powiedzieć: „Chcę opowiedzieć Ci coś ważnego, ale boję się odrzucenia. Podobają mi się chłopcy i określam siebie jako geja. Jestem nadal tą samą osobą. Potrzebuję, żebyś mnie wysłuchał bez wyśmiewania i krzyku. Nie musimy dziś rozstrzygać wszystkiego”. Nie ma jednak idealnych słów, które zagwarantują dobrą reakcję. Nie jesteś odpowiedzialny za przekonanie rodziców ani za ich emocje. Jeśli obawiasz się pobicia, wyrzucenia z domu, izolowania lub zmuszania do „zmiany orientacji”, odłóż ujawnienie i najpierw porozmawiaj z bezpiecznym dorosłym. Próby zmieniania orientacji nie są właściwym celem terapii i mogą szkodzić. Z przekonaniami religijnymi możesz postąpić podobnie. Nie musisz łączyć obu tematów w jednej rozmowie. Określenie „pogaństwo” może znaczyć dla Was coś innego, dlatego pomocne będzie wyjaśnienie, co konkretnie jest dla Ciebie ważne: jakie wierzenia, wartości czy tradycje. Możesz powiedzieć: „Wiem, że Wasza wiara jest dla Was ważna. Ja swoje przekonania rozumiem inaczej i chciałbym móc spokojnie o nich mówić”. Nie musisz atakować ich wiary ani rezygnować z własnych przemyśleń. Psycholog może pomóc Ci przygotować taką rozmowę i poradzić sobie z lękiem. Możliwość odpowiedniej konsultacji, stacjonarnej lub online, można omówić również w ZESPOLE EMITBERG. Pomoc powinna wspierać Twoje bezpieczeństwo i poznawanie siebie, bez narzucania orientacji czy religii. Czy rodzice kiedykolwiek grozili Ci lub krzywdzili Cię za odmienne zdanie, czy najbardziej obawiasz się ich rozczarowania i braku akceptacji? To ważne, żeby dobrać sposób rozmowy do Twojej sytuacji.


Dzień dobry Panu. Wiek dojrzewania jest bardzo burzliwym okresem w życiu człowieka. Odkrywam siebie, swoje potrzeby, jak również orientację seksualną. Orientacja jest wrodzona i na przestrzeni życia nie ulega zmianie. W wielkim uproszczeniu, rozróżnia się trzy orientację; heteroseksualna, homoseksualna i biseksualna. Z jedną orientacja się rodzimy i umieramy. Natomiast zupełnie inna sprawa są zachowania seksualne. Ich nasilenie ma miejsce w głównie w czasie dojrzewania. Wtedy właśnie dochodzi do eksperymentowania i poszukiwania własnej tożsamości seksualnej. Nie zawsze musi to mieć wymiar seksualny, może to pozostać jedynie na poziomie fantazji. Czas ten może się charakteryzować przeskakiwanie naszych zainteresowań w obrębie tych trzech typów. Po okresie dojrzewania orientacja się osadza w swoim typie i pozostaje już na całe życie. Proszę siebie obserwować i traktować te zmiany jako proces. Nie zmuszać się do niczego, z wielką ostrożnością i wrażliwością na siebie podążać za własnymi potrzebami i instynktami. Pozostaje pytanie: czy rozmawiać z rodzicami na ten temat? Jeśli czuje Pan że rodzice będą dla Pana wsparciem i towarzyszami na drodze dojrzewania seksualnego, to proszę z nimi porozmawiać. Jeśli czuje Pan inaczej, to może się Pan zwrócić do psychologa szkolnego i zanim porozmawiac o tym głębiej. Życzę uważności i cierpliwości

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.