Dzień dobry, cztery lata temu zgłosiłam się do stomatologa z bólem ósemek, planując aparat. Zamiast

Dzień dobry, cztery lata temu zgłosiłam się do stomatologa z bólem ósemek, planując aparat. Zamiast rzetelnej informacji, lekarka użyła presji, pytając: „czy zdaje sobie Pani sprawę, że niektóre zęby już się Pani rozlecą?”. Bez konsultacji z ortodontą usunięto mi dwie ósemki. Dziś lekarz za granicą jest zszokowany tymi ekstrakcjami – ostatnia, zatrzymana ósemka, której nie usunięto, sama weszła do łuku. Pod koniec leczenia ortodontycznego dowiedziałam się od innego specjalisty, że zębów nie usuwa się, dopóki nie jest to absolutnie konieczne. Co gorsza, jeden z moich zębów obumarł w trakcie noszenia aparatu i obecnie nie nadaje się już nawet do leczenia kanałowego. Czy pominięcie konsultacji ortodontycznej przed ekstrakcjami i stosowanie straszenia pacjenta jest dopuszczalne? Czy sytuacja, w której ząb obumiera pod aparatem do stopnia uniemożliwiającego leczenie kanałowe, może świadczyć o błędnej procedurze lub zatajeniu stanu faktycznego przed pacjentem? Jak odzyskać zaufanie, gdy proces był chaotyczny, oparty na lęku (traumy z dzieciństwa, leczenie u tej samej osoby bez znieczulenia), a skutkiem jest bezpowrotna utrata zdrowych zębów?