Czy jeśli chodzi tutaj o sprawę osoby 17 letniej wobec której przez 12 lat była wykorzystywana przem

Dzień dobry, Doświadczanie przemocy w jakiejkolwiek formie (fizyczna, psychiczna, emocjonalna) jest bardzo trudnym przeżyciem. Biorąc pod uwagę, że osoba, o której mowa trwała w tej bardzo trudnej sytuacji przez kilkanaście lat można wnioskować jak wielkiego cierpienia doznała, jak dużej krzywdy doświadczyła. Wnioskując z napisanych słów młoda osoba, o której mowa doświadcza już pewnych trudności, być może cierpienia, związanych z wcześniejszymi doświadczeniami. Aby wejść w dorosłe życie w pełni sił fizycznych i psychicznych, stworzyć bezpieczny związek, czerpać radość z relacji warto skorzystać z pomocy specjalisty. Przeszłości oczywiście to nie zmieni jednak może to być pomocne w zbudowaniu przyszłości takiej jakiej osoba pragnie, w poprawie jej samopoczucia, zdrowia oraz komfortu funkcjonowania. Warto pozwolić sobie pomóc. Pozdrawiam ciepło Agnieszka Chojnacka

Dzień Dobry, polecam skontaktować się ze specjalistą, aby szerzej omówić ten temat podczas sesji. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry. Przemoc w każdej postaci może powodować w Nas złość, bezsilność, rezygnację, gniew, wstyd i wiele innych trudnych emocji czy stanów. Długotrwała przemoc kształtuje postawy, które mogą utrudniać codzienne funkcjonowanie co prowadzić może do złego samopoczucia i sposobu spostrzegania siebie. Warto by osoba, o której jest mowa sama chciała porozmawiać o tym co się wydarzyło i czego doświadczyła. Okres doświadczania przemocy przez 12 lat może powodować wytworzenie się wielu mechanizmów obronnych u osoby i to co dla innych jest przemocą dla osoby jej doświadczającej może być czymś zupełnie innym. Proszę wziąć to pod uwagę przy rozmowie z osoba doświadczająca przemocy. Powodzenia

Jeżeli 17-letnia osoba była przez wiele lat ofiarą przemocy fizycznej, to niezależnie od tego, że obecnie przemoc już nie występuje, bardzo możliwe, że nadal nosi w sobie skutki psychiczne tych doświadczeń. Wieloletnia przemoc w dzieciństwie może prowadzić m.in. do lęku, depresji, problemów z poczuciem własnej wartości, trudności w relacjach, nadmiernego napięcia, problemów ze snem czy objawów traumy. Dlatego pomoc psychologa lub psychoterapeuty może być bardzo potrzebna i często jest ważnym krokiem w procesie zdrowienia. Natomiast sama rozmowa z psychologiem nie oznacza automatycznie odebrania rodzicom praw rodzicielskich. To bardzo częsty lęk u młodych osób, które chciałyby szukać pomocy, ale boją się konsekwencji dla rodziny. Psycholog przede wszystkim ma pomagać, wspierać i ocenić, czego dana osoba potrzebuje. Jeśli przemoc już ustała, nie ma obecnie zagrożenia życia lub zdrowia, a sytuacja w domu się zmieniła, to zwykle celem specjalisty będzie pomoc nastolatkowi w poradzeniu sobie z konsekwencjami tego, co przeżył, a nie „karanie rodziców”. Odebranie praw rodzicielskich jest bardzo poważną decyzją sądu i nie dzieje się dlatego, że ktoś poszedł do psychologa i opowiedział o trudnej przeszłości. Musiałoby istnieć aktualne, poważne zagrożenie dla dziecka lub rażące zaniedbania. W praktyce psycholog dużo częściej stara się zapewnić bezpieczeństwo i wsparcie psychiczne niż doprowadzać do tak radykalnych działań. Warto też wiedzieć, że psychologa obowiązuje tajemnica zawodowa. Są jednak wyjątki — jeśli specjalista uzna, że życie lub zdrowie dziecka jest aktualnie zagrożone, ma obowiązek reagować. Ale jeśli mówimy o przemocy z przeszłości, która ustała, sytuacja wygląda inaczej niż przy bieżącym krzywdzeniu. I jeszcze jedna ważna rzecz: wiele osób, które doświadczyły przemocy, ma tendencję do minimalizowania tego, co przeżyły, zwłaszcza jeśli „teraz już jest spokojnie”. Tymczasem psychika często pamięta takie doświadczenia bardzo długo. To, że przemoc się skończyła, nie oznacza automatycznie, że rana psychiczna sama się zagoiła. Dlatego taka osoba ma pełne prawo szukać pomocy — nie po to, żeby „zniszczyć rodzinę”, ale żeby odzyskać poczucie bezpieczeństwa, spokoju i lepsze funkcjonowanie psychiczne.