Czy brak chęci do życia powinien być leczony przez psychiatrę?

Witam, podejrzewam u siebie depresje (moja rodzina również zaważyła niepokojące objawy), ale nie jestem pewna czy mam rację i czy powinnam udać się do specjalisty. Dodatkowo dodam, że choruję na niedoczynność tarczycy w przebiegu Hashimoto (zażywam tabletki). Jestem pod opieką endokrynologa. Sytuacja trwa od dłuższego czasu, jednak znacznie zaczęło mi to przeszkadzać od ok. 6 miesięcy. Moje objawy to m.in. brak chęci do robienia czegokolwiek, przesypianie całego dnia, problemy ze snem, uporczywy smutek. Bardzo często (z różnym skutkiem) muszę zmuszać się do tak prozaicznych czynności jak kąpiel, czy posprzątanie mieszkania. Niepokojące były również bóle brzucha, świąd skóry, nawracający kaszel, jednak po wizycie u lekarza i badaniach okazywało się, że jestem zdrowa. Próbowałam już ćwiczeń, zdrowego odżywiania, próby zmiany podejścia. Wszystko jednak kończyło się po kilku dniach i powracało do poprzedniego stanu. Jednak nie wiem, czy kwalifikuję się do tego, aby leczyć się u psychiatry, z góry dziękuję za odpowiedź.