Choruję na zaburzenia obsesyjno kompulsyjne o charakterze lęków dotyczącej mojej seksualności. Mam 2

Jeśli medytacja nie zadziała, to proponuję zadać sobie Pięć Pytań Zdrowego Myślenia:
Czy to przekonanie jest oparte na faktach?
Czy to przekonanie chroni moje życie i zdrowie?
Czy to przekonanie pozwala mi osiągać bliższe i dalsze cele?
Czy to przekonanie pozwala mi rozwiązywać konflikty lub ich unikać?
Czy to przekonanie pozwala mi czuć się tak jak chciałabym się czuć?

Zdrowe przekonania spełniają, co najmniej trzy z tych pięciu zasad.
Zdrowe przekonania jednej osoby, nie muszą być zdrowe dla innej.
Dzisiejsze zdrowe przekonania mogą być niezdrowe w innym czasie.

Może to chociaż trochę pomoże do pierwszej wizyty u psychoterapeuty. Pozdrawiam!

Dzień Dobry, z opisu wynika, że jest Pan pod opieką terapeutyczną, i że ma Pan umówioną wizytę w lutym. Warte zastanowienia jest (i wnieśnie refleksji na swoją terapię) co takiego dzieje się w relacji między Panem, a terapeutą, że między sesjami szuka Pan pomocy. A jeżeli myśli staną się, lub już są bardzo natrętne warto spróbować skontaktować się ze swoim terapeutą. Pozdrawiam

Czytam Twój wpis z dużą uważnością i chcę od razu powiedzieć jedną bardzo ważną rzecz: to, co opisujesz, brzmi jak klasyczny obraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych o treści seksualnej, a nie jak jakiekolwiek rzeczywiste zagrożenie czy „ukryta prawda” o Tobie. I wiem, że samo to zdanie nie usuwa lęku, ale jest ważnym punktem oparcia.

W OCD problemem nie jest treść myśli, tylko sposób, w jaki umysł reaguje na lęk. Twój umysł działa jak nadgorliwy alarm przeciwpożarowy: uruchamia się nie dlatego, że jest ogień, ale dlatego, że bardzo boisz się ognia. Im bardziej próbujesz „udowodnić sobie”, że nie jesteś tym, czego się boisz, tym bardziej mechanizm się nakręca. To dokładnie to, co opisujesz: sprawdzanie, czytanie definicji, analizowanie, testowanie reakcji ciała to wszystko są kompulsje, które chwilowo obniżają napięcie, ale długofalowo je wzmacniają.

Chcę Cię też bardzo mocno ugruntować w faktach:

Niechciane, przerażające myśli nie są pragnieniami.

Lęk, obrzydzenie i napięcie w kontakcie z dzieckiem są w OCD dowodem strachu, a nie ukrytej skłonności.

To, że lęk znika w pracy i w relacjach społecznych, jest bardzo typowe gdy jesteś zakotwiczony w działaniu i relacji, umysł nie ma przestrzeni na obsesyjne „przeżuwanie”.

Egzystencjalnie można powiedzieć tak: bardzo boisz się bycia kimś złym, przekroczenia granicy, utraty moralnej tożsamości. To jest lęk o to, kim jestem jako człowiek a nie o seksualność samą w sobie. OCD często uderza dokładnie w te obszary, które są dla nas najważniejsze i najbardziej chronione.

Do czasu wizyty u specjalisty w lutym możesz spróbować kilku rzeczy, nie po to, by „pozbyć się myśli”, ale by zmienić z nimi relację:

Nie udowadniaj, nie sprawdzaj, nie analizuj.
Gdy pojawia się myśl: „A co jeśli…?”, spróbuj odpowiedzi:
„To jest lęk OCD. Nie muszę na niego reagować.”
I wróć do tego, co robiłeś. Nawet jeśli lęk zostaje.

Nazwij doświadczenie, nie treść.
Zamiast: „Czy ja mogę być…?”
„Mam teraz falę lęku i obsesyjną myśl.”

Pozwól lękowi być, bez walki.
To trudne, ale kluczowe. Lęk w OCD opada sam, jeśli nie jest karmiony kompulsjami.

Zadbaj o ciało i rytm dnia.
Sen, ruch, regularne jedzenie, to naprawdę obniża podatność na obsesje.

Bardzo dobrze, że masz zaplanowaną wizytę u specjalisty. To, co opisujesz, jest dobrze znane i dobrze leczone, szczególnie w podejściu CBT/ERP, a także w terapii pogłębionej, która pomaga zrozumieć, dlaczego Twój umysł tak desperacko próbuje Cię „chronić”.

Na koniec chcę powiedzieć coś ważnego i bardzo prostego:
to, że tak bardzo się boisz, jest dowodem Twoich wartości, a nie ich zaprzeczeniem.

Jeśli chcesz, mogę pomóc Ci:

rozpisać konkretny plan „na moment ataku lęku”,

albo przygotować się mentalnie do pierwszej wizyty u specjalisty, żebyś wiedział, czego się spodziewać.

Nie jesteś sam. I to, co przeżywasz, nie definiuje tego, kim jesteś.