Chciałabym prosić o poradę psychologa lub psychiatry. Mam 18 lat. Od zawsze miałam problemy (wycofa

Chciałabym prosić o poradę psychologa lub psychiatry.
Mam 18 lat. Od zawsze miałam problemy (wycofanie, brak umiejętności nawiązywania i utrzymywania kontaktów z ludźmi, również myśli samobójcze średnio od 9 roku życia), ale ostatnio bardzo się nasiliły w związku z problemami w domu (choć panuje w nim zdrowa atmosfera i nic złego się nie dzieje) - ciężką chorobą mamy, problemami finansowymi, ale i samobójstwem kolegi z klasy.
Mam problemy ze snem - potrafię spać jedynie w ciągu dnia, dokładnie w godzinach między 4 a 20, próby wcześniejszego zaśnięcia są z góry skazane na porażkę. Jeśli zasnę w ciągu dnia, śpię bardzo długo, nawet do wieczora i jest to z reguły głęboki sen, rzadko zdarza się przerywany. Jestem ciągle wyczerpana i ciężko mi zmobilizować się do jakiejkolwiek czynności, choćby najprostszej, jak pójście się umyć czy zrobienie sobie posiłku, często jest to dla mnie niemal niemożliwe. Bardzo spadła mi frekwencja w szkole, a jestem w klasie maturalnej. Mam na chwilę obecną około 50% nieobecności i choć zawsze uczyłam się bardzo dobrze - olbrzymie zaległości, których nie mam siły nadrabiać. Mam wielkie problemy ze skupieniem i bardzo pogorszyła się moja pamięć.
Stresuje mnie każda błaha sprawa do tego stopnia, że się trzęsę nawet jednym ciągiem przez kilka godzin. Od pół roku nie byłam w stanie pójść zrobić sobie jeszcze dowodu. Miewam częste ataki paniki. Wszystko staje się dla mnie obojętne i przytłaczające zarazem. Coraz częściej mam myśli samobójcze i jedynym, co mnie hamuje, jest świadomość, że skrzywdziłabym tym rodziców. Potrafię mieć straszne huśtawki nastrojów nawet w ciągu jednej godziny bez wyraźnego powodu (są momenty, kiedy czuje się niezwykle dobrze i nie widzę żadnego problemu, by po 30 minutach nie móc usiedzieć w miejscu i kiwać się, trzęsąc), częściej nie panuję nad emocjami. Są momenty, gdy wyłączam się i nie pamiętam, co robiłam przez kilka godzin. W bardzo stresującej sytuacji zdarza mi się hiperwentylować. Nie samookaleczam się (poza obgryzaniem paznokci). Miewam poczucie zagrożenia i poczucie bycia obserwowaną, jestem ciągle w bardzo dużym napięciu. Od niecałego roku zaczęłam wręcz obsesyjnie (w ciągu pół roku zawaliłam roślinami całe mieszkanie, byleby mieć zajęcie i sposób oderwania myśli) zajmować się uprawą roślin, choć ani nie mam na nie miejsca, ani warunków, ani nigdy do tej pory mnie w najmniejszym stopniu nie interesowały.
Prosiłam rodziców o pójście ze mną do psychologa, bo nie sądzę, bym sama była w stanie to zrobić, ale zrzucają problem na okres dojrzewania i twierdzą, że samo mi minie z czasem i każdy przechodzi coś takiego w młodości. Czy naprawdę tak jest i nie powinnam się niczym martwić?