Bardzo boję się o to że pozostanę jedyna osoba z podobnymi poglądami na świecie i już nikt nie zrozu

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pani opisuje, brzmi jak ogromne poczucie osamotnienia i lęk, że nikt nie podziela Pani sposobu patrzenia na świat. Tego typu egzystencjalne obawy potrafią być niezwykle przytłaczające, a kiedy pojawia się jeszcze wrażenie, że inni bagatelizują problem, poczucie izolacji tylko się pogłębia. Ważne jest, że już jest Pani pod opieką psychiatry i przyjmuje leki – to istotny krok. Jednocześnie w przypadku tak silnych lęków warto poszukać także psychoterapii, gdzie można bezpiecznie przyglądać się tym doświadczeniom, uczyć się regulować emocje i stopniowo znajdować inne sposoby patrzenia na rzeczywistość. Dobrze sprawdzają się terapie, które pracują z lękiem i poczuciem sensu – np. terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) czy terapia schematów. Jeśli ma Pani poczucie, że obecna pomoc nie wystarcza, można poszukać psychoterapeuty prywatnie albo zapytać swojego lekarza o skierowanie do psychoterapii w ramach NFZ. Warto też nie zostawać z tym samemu – dobrze jest znaleźć chociaż jedną zaufaną osobę, z którą można otwarcie porozmawiać o tym, co Pani przeżywa. To, że boi się Pani, iż nikt nie podziela Pani perspektywy, nie oznacza, że tak jest naprawdę. Wiele osób mierzy się z podobnymi egzystencjalnymi pytaniami, tylko nie zawsze o nich mówi. Wszystkiego dobrego :)

Wiele osób ma takie myśli egzystencjalne, których nasilenie utrudnia funkcjonowanie w życiu. Oprócz farmakologii zachęcam do stałej terapii, by znaleźć źródło lęku i przeformułować go. Zapraszam

Lęki egzystencjalne potrafią być niezwykle przytłaczające i mogą dawać poczucie, że nikt nie podziela Twojej perspektywy, a jednak wiele osób doświadcza podobnych obaw i pracuje nad nimi w terapii. Poza farmakoterapią warto rozważyć psychoterapię, szczególnie z terapeutą, który ma doświadczenie w pracy z lękiem i kryzysami egzystencjalnymi. Jeśli czujesz, że chciałabyś rozpocząć taką pracę, zapraszam do kontaktu. Razem możemy poszukać sposobów, które pozwolą Ci lepiej radzić sobie z lękiem i odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Pozdrawiam ciepło!

Zapraszam na konsultację w celu omówienia Pani trudności i obaw.

Dzień dobry, Pani Marleno. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani opisuje, nie jest błahym problemem, zwłaszcza że lęk trwa długo, zaburza sen i jedzenie, a wcześniej pisała Pani również o myślach samobójczych. Nie chodzi więc tylko o „zamartwianie się światem”, ale o stan, który realnie wpływa na funkcjonowanie. Myśl: „zostanę jedyną osobą na świecie z takimi poglądami i nikt mnie już nie zrozumie” brzmi jak bardzo silna katastroficzna prognoza napędzana lękiem. To nie jest informacja o przyszłości, tylko myśl, którą Pani umysł obecnie traktuje jak zagrożenie wymagające natychmiastowego rozwiązania. Im bardziej próbuje Pani zdobyć stuprocentową pewność, że „na pewno ktoś taki będzie”, tym łatwiej może powstawać błędne koło analizowania i sprawdzania. W praktyce zgłosiłabym się w kilku kierunkach: - do psychiatry prowadzącego wcześniej niż planowana kontrola, ponieważ obecne leczenie nie daje wystarczającej poprawy; - do psychologa lub psychoterapeuty pracującego z zaburzeniami lękowymi, natrętnymi myślami, ruminacjami i OCD; pomocne bywają podejścia CBT, ERP lub ACT, zależnie od obrazu problemu; - jeśli chce Pani skorzystać z pomocy publicznej, warto szukać Centrum Zdrowia Psychicznego albo poradni zdrowia psychicznego; - jeśli pojawi się bezpośrednie zagrożenie dla życia, potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna, a nie oczekiwanie na zwykłą wizytę. Bardzo ważne jest, aby podczas konsultacji nie powiedzieć tylko: „boję się przyszłości świata”. Proszę powiedzieć dokładniej: „Od ponad miesiąca mam silne lęki egzystencjalne. Wielokrotnie wracam do tych samych myśli, nie mogę ich zatrzymać, mam problemy ze snem i jedzeniem i pojawiały się myśli samobójcze. Leki nie przyniosły wyraźnej poprawy.” To zupełnie inaczej pokazuje lekarzowi lub terapeucie skalę problemu. Nie szukałabym natomiast osoby, która będzie Pani godzinami udowadniała, że Pani obawy dotyczące świata są niemożliwe. To zwykle daje ulgę na chwilę, po czym pojawia się kolejne „a co jeśli…?”. Terapia powinna raczej pomóc Pani odzyskać zdolność życia mimo niepewności, odróżniać myśl od faktu i przerwać wielogodzinne analizowanie. Pani Marleno, ponieważ wcześniej wspominała Pani o myślach samobójczych, muszę zapytać wprost: czy ma Pani je również teraz? Czy ma Pani konkretny plan, przygotowania, dostęp do środków albo boi się Pani, że może stracić kontrolę? Jeżeli tak albo nie jest Pani pewna, proszę nie zostawać sama i zgłosić się po pilną pomoc psychiatryczną lub medyczną. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami doświadczającymi silnych lęków egzystencjalnych, ruminacji, natrętnych myśli, depresji i kryzysów emocjonalnych. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku ważne byłoby jednoczesne prowadzenie psychoterapii i pozostawanie pod opieką psychiatryczną. Temat lęku egzystencjalnego i potrzeby ciągłego upewniania się będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. To, że inni dotąd nie zrozumieli skali Pani lęku, nie oznacza, że problem jest nieważny. Kluczowe jest teraz znalezienie specjalisty, który potraktuje poważnie nie tyle sam temat Pani poglądów, ile intensywność lęku, ruminacje, bezsenność i myśli samobójcze.