mgr Marietta Kasiorkiewicz

Witam,
dobrze, że jest Pani teraz na oddziale psychiatrycznym, to ważne miejsce na zatrzymanie i zadbanie o bezpieczeństwo. Jeśli zwolni się miejsce na detoksie, jak najbardziej istnieje możliwość przeniesienia, decyzję podejmuje personel prowadzący, więc warto o to spokojnie dopytywać lekarza lub pielęgniarkę oddziałową.

Jednocześnie warto powiedzieć to uczciwie i po ludzku: sam detoks to za mało, żeby realnie zmienić życie. Detoks pomaga przetrwać fizycznie, ale dopiero terapia daje szansę zrozumieć, co doprowadziło do picia i jak inaczej radzić sobie dalej.

Jeśli po detoksie będzie Pani szukała miejsca do dalszej pracy nad sobą, mogę polecić Ośrodek Terapii Uzależnień "Spichlerz" w Dyblinie – to ośrodek, w którym oprócz opieki medycznej jest też realna, spokojna praca terapeutyczna i bezpieczna atmosfera.

Najważniejsze, że Pani szuka pomocy i jest w procesie. To naprawdę dobry krok.

Dzień dobry,
bardzo dziękuję za zaufanie i za to, że tak szczerze Pani opisała swoją sytuację. To, co Pani przeżywa razem z mamą, jest naprawdę bardzo trudne i obciążające. Widać, ile serca, troski i pracy wkładacie w opiekę nad babcią – i to już samo w sobie mówi, że robicie wszystko, co możliwe.

Z opisu wynika, że problemy babci z pamięcią, lekami i codziennym funkcjonowaniem to nie zła wola ani upór, tylko coś, nad czym ona coraz mniej ma kontroli. Nic dziwnego, że jesteście wyczerpane – to ogromny ciężar dla bliskich.

Warto w tej sytuacji poszukać wsparcia „z zewnątrz” – lekarza, który oceni stan babci i pomoże podjąć decyzje dotyczące opieki. Czasem łatwiej jest wprowadzić zmiany, gdy nie wynikają one z rozmów rodzinnych, ale z zaleceń medycznych. I bardzo ważne: macie prawo dbać także o siebie. Wasze zmęczenie jest zrozumiałe i zasługuje na uwagę.

W tej sytuacji warto też rozważyć konsultację u lekarzy, którzy zajmują się zdrowiem osób starszych. Pomocny może być lekarz rodzinny, który zna historię chorób babci i może wszystko zebrać w całość, a także geriatra, który oceni jej samodzielność i potrzeby opiekuńcze. Warto również pomyśleć o wizycie u neurologa lub psychiatry, aby sprawdzić, czy trudności z pamięcią i organizacją nie wynikają z zaburzeń poznawczych, które można lepiej zabezpieczyć leczeniem i opieką.

Czasem opinia specjalisty bardzo pomaga – zarówno w zaplanowaniu dalszej pomocy, jak i w spokojnym wprowadzaniu zmian, które będą bezpieczne dla babci i mniej obciążające dla rodziny.

To naprawdę nie jest łatwa droga, ale nie jesteście w niej same. Proszę pamiętać, że proszenie o pomoc nie oznacza porażki – często jest wyrazem odpowiedzialności i miłości.

Serdecznie Panią pozdrawiam i trzymam kciuki za dobre rozwiązania.
Z ciepłymi pozdrowieniami
Marietta Kasiorkiewicz