mgr Agnieszka Zielińska

Witam, to co Pani opisała, choć jest frustrujące i wyczerpujące dla rodzica, mieści się w normie rozwojowej. Dzieci w tym wieku są w trakcie intensywnego rozwoju układu nerwowego, a co za tym idzie ich kontrola emocji jest jeszcze bardzo słaba. Napady złości w ciągu dnia to właśnie przykład regulacji emocji: dziecko czuje dużo i nie wie, co z tym zrobić, więc sięga po najbardziej dostępny sposób (krzyk, płacz, szczypanie czy uderzanie), nie umie jeszcze przekazać słownie tego, co czuje. Niebezpieczne jest jednak bicie głową i trwające 30 minut ataki- jest to sygnał, że dziecko przeżywa coś wyjątkowo mocno. Ważne będzie uczenie dziecka regulacji emocji.
Nocne epizody to najprawdopodobniej lęki nocne lub parasomnie. One także wskazują na silne przeciążenie układu nerwowego, rzadziej epizody neurologiczne, dlatego tu warto udać się do neurologa w celu wykluczenia zaburzeń neurologicznych.
"Dziecko w żłobku jest grzeczne, a w domu wybucha" - to bardzo częste i całkiem normalne. W żlobku panuje pewna struktura zajęć, przewidywalność; w domu zaś jest mama, czyli bezpieczna przystań, gdzie dziecko może okazać wszystkie nagromadzone przez cały dzień emocje. Takie zachowanie nie oznacza, że Pani coś źle, wręcz przeciwnie, to znak, że jest Pani osobą, przy której dziecko może być sobą.
W trakcie napadu złości nie warto tłumaczyć, krzyczeć, pytać - bo do dziecka w tym momencie to nie dociera. Nie wolno też karać czy zostawiać dziecka samego, zwłaszcza gdy uderza głową w ścianę. Należy wtedy zabezpieczyć dziecko np. poduszkami, mówić mało i spokojnie, np. Jestem tu. Widzę, że jest ci źle. Jeśli dziecko krzyczy: "Idź", to proszę się odsunąć, ale pozostać w zasięgu wzroku, kiedy woła: "Przyjdź" - przyjść bez komentarza. W ten sposób uczymy regulacji układy nerwowego, a dodatkowo pokazujemy dziecku, że jego emocje są ważne i że zawsze może na nas liczyć, że jest bezpieczne.
Warto jednak udac się do pediatry lub neurologa, można także skorzystać z pomocy terapeuty integracji sensorycznej lub psychologa dziecięcego, aby ocenić regulację sensoryczną i uzyskać konkretne strategię działania. Przed wizytą warto zapisać: godziny snu, godziny napadów nocnych, co poprzedza wybuchy złości i jak długo trwają oraz jak często sie pojawiają w ciągu dni, tygodnia.
Proszę pamiętać, że córka nie robi nic specjalnie, ona po prostu inaczej nie umie sobie poradzić z tym, co czuje.
Pozdrawiam
Agnieszka Zielińska
Psycholog dziecięcy, terapeuta SI

Dzień dobry
Rozumiem Pani niepokój - "ekrany" to częsty problem u dzieci w wieku 10 -12 lat i nastolatków. Należą oni do pokolenia, które nie zna świata bez Internetu, smartfona i mediów społecznościowych. Tak wiec telefon czy komputer to dla nich główny sposób kontaktu z rówieśnikami. Należy jednak pamiętać, że w tym wieku dzieci nie maja jeszcze wykształconej samokontroli, dlatego jest im ciężko samodzielnie ograniczyć korzystanie z elektroniki. Wiek 11 lat to czas, gdy syn staje się nastolatkiem, a więc jedną z jego najważniejszych potrzeb jest przynależność do grupy równieśników. Całkowity zakaz korzystania z elektroniki, a tym samym kontaktu z grupą będzie powodować poczucie wykluczenia i silną frustrację. Dodatkowo samo ograniczenie bez dawania czegoś w zamian może wywoływać bunt. Rozsądnym wyjściem z sytuacji jest ustalenie jasnych, stałych zasad, które będą konsekwentnie przestrzegane przez Rodziców i dziecko, np. konkretne dni i godziny grania ( 1 h w dni szkolne i 2 h w weekendy), brak telefonu przed szkołą i na godzinę przed snem, telefon poza pokojem dziecka w czasie snu. Warto dopuścić możliwość społecznego grania wspólnie z kolegami, ograniczyć zaś bezmyślne i samotne skrolowanie np. Tik Toka. Dobrze by było, aby dziecko miało jakieś życie offline, czyli zajęcia dodatkowe, np. sport, które także dają mu możliwość kontaktu z rówieśnikami pokazując jednocześnie, że życie nie toczy się tylko na ekranie. Podczas ataków złości warto pamiętać, aby nazwać emocje: "Widzę, że to dla ciebie trudne i że się boisz, że coś Cię ominie." To szybciej obniży napięcie niż tłumaczenie. Jeśli pojawią się sygnały alarmowe, warto skonsultować się ze specjalistą: silna agresja przy ograniczaniu ekranów, zaniedbywanie szkoły, snu, higieny, nieumiejętność czerpania przyjemności z innych niż ekrany aktywności. Najważniejsze, aby nauczyć syna samoregulacji, a nie całkowicie zakazywać używania ekranów. Jest to jednak proces wymagający czasu i konsekwencji. Pozdrawiam
Agnieszka Zielińska
psycholog dziecięcy
Rozwojowy Zakątek Opole