Agata Borkowska

Z tego, co piszesz, widać, że bardzo się kochacie i że zależy Wam na sobie, ale trudność w komunikacji zaczyna coraz mocniej wpływać na Wasz związek. To, że się nie rozmawia, a napięcia narastają, z czasem może prowadzić do jeszcze głębszych nieporozumień i emocjonalnego dystansu. Twój lęk przed rozmową jest całkowicie zrozumiały, zwłaszcza jeśli kończy się to krzykiem z jednej strony i łzami z drugiej. Dla organizmu to sytuacja alarmowa — nic dziwnego, że odruchowo unikasz konfrontacji. A z tego, co piszesz, partner też nie czuje się komfortowo — wycofuje się, bo obawia się krytyki lub zakwestionowania jego racji. To nie musi świadczyć o złej woli, ale może wynikać z trudnych wcześniejszych doświadczeń, nieumiejętności przyjmowania emocjonalnego ładunku rozmowy, może też z obawy przed byciem „tym złym”. W relacji, w której trudno o spokojną i szczerą rozmowę, z czasem zaczyna brakować przestrzeni na zrozumienie, na bycie naprawdę blisko. Miłość, choć silna, potrzebuje miejsca, gdzie obie strony czują się bezpiecznie — również wtedy, gdy pojawiają się różnice zdań. Być może warto pomyśleć o tym, by spróbować stworzyć warunki, w których rozmowa nie będzie konfrontacją, ale próbą wzajemnego usłyszenia się. Możecie umówić się na zasadę: „rozmawiamy wtedy, gdy oboje jesteśmy spokojni, bez krzyku, bez przerywania sobie, bez oceniania”. Czasem nawet ustalenie prostych reguł daje początek zmianie. Niektórym parom bardzo pomaga spotkanie z terapeutą – nie jako „ostatnia deska ratunku”, ale jako sposób na nauczenie się mówić i słuchać w taki sposób, który nie rani. To też forma dbania o siebie nawzajem. Najważniejsze jest to, że oboje czujecie, że coś się dzieje i nie chcecie do tego przywyknąć. To dobry moment, by się zatrzymać i zobaczyć: co możemy zrobić inaczej, żeby sobie nie szkodzić, tylko się wspierać?

To naprawdę trudna i bardzo emocjonalna sytuacja. Z jednej strony chęć bycia z kimś, kogo kochasz, z kim dobrze się czujesz, a z drugiej – silna więź z rodzicami, którzy są przeciwni temu związkowi. To może wywoływać napięcie, wewnętrzne rozdarcie i ogromny stres. Masz 18 lat, jesteś już dorosła, ale to nie znaczy, że przestaje Ci zależeć na opinii rodziców. Zwłaszcza jeśli jesteś jedynaczką — wtedy ich oczekiwania mogą być jeszcze silniejsze, a ich zdanie bardziej wpływowe. W takiej sytuacji naturalne jest, że możesz czuć się rozdarta – między lojalnością wobec nich a potrzebą życia po swojemu. Twoje uczucia są ważne. Potrzeba bliskości, miłości, bycia szczęśliwą – to wszystko jest zupełnie normalne. Masz prawo chcieć budować własne życie, nawet jeśli inni mają co do tego wątpliwości. Warto się zastanowić, skąd bierze się postawa rodziców. Może to lęk, może jakaś obawa, którą trudno im nazwać? Czasem zdarza się, że kontrola i zakazy to tylko sposób, by ochronić dziecko – ale w rzeczywistości mogą one wyrządzać więcej szkody niż pożytku. Zamiast budować zaufanie, pogłębiają dystans. Zadaj sobie pytanie: czy w tym związku czujesz się bezpieczna? Czy jesteś traktowana z szacunkiem, czy jesteś wspierana? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, to znaczy, że jest w nim coś wartościowego. Warto wtedy też spojrzeć na to, co dokładnie niepokoi Twoich rodziców – czy to konkretne zachowania, czy raczej ich wyobrażenia o tej relacji lub rodzinie chłopaka? Czy widzisz coś, co sama uznałabyś za problem, czy to raczej coś narzuconego z zewnątrz? Być może rozmowa z rodzicami – spokojna, bez oskarżeń, ale też stanowcza – pozwoli im z czasem zobaczyć, że Twoja decyzja wynika z dojrzałości, a nie z buntu. Czasem potrzeba czasu, by pogodzić się z tym, że dziecko dorasta i podejmuje własne wybory – nawet jeśli nie są zgodne z rodzicielskimi oczekiwaniami. Nie musisz przez to przechodzić sama. Jeśli czujesz, że sytuacja Cię przerasta – porozmawiaj z kimś, komu ufasz. Może to być psycholog, pedagog, starszy przyjaciel czy ktoś z dalszej rodziny, kto spojrzy na sprawę z boku, bez emocji.

Najważniejsze: masz prawo budować swoje życie według własnych wartości i uczuć. To nie oznacza, że przestajesz kochać rodziców – ale że zaczynasz też kochać i szanować samą siebie.