Właściwie nie wiem czy mam jakiś problem czy to tylko moja wyobraźnia. Mam prawie 20 lat, a chciałab

Właściwie nie wiem czy mam jakiś problem czy to tylko moja wyobraźnia. Mam prawie 20 lat, a chciałabym być 10 latką. Miałam epizod depresyjno/nerwowy w podstawówce,ale jakoś to przeszłam bez większego echa aż do klasy maturalnej. Wtedy spanikowałam, zamknęłam się w domu i tylko płakałam, nie chciałam nic robić, chciałam żeby ktoś przeżył za mnie życie. Wyszłam z tego z pomocą psychologów, psychiatrów i szpitali, wszystko na własne życzenie, bo rodzice uważali że jestem po prostu panikarą. Nie byłam wtedy pewna czy tak jest rzeczywiście, czy wymyślam sobie problemy. Okazuje się jednak,że chyba nie do końca z tego wyszłam. Kiedyś byłam samodzielna,a teraz ciągle potrzebuję żeby ktoś przy mnie był, bo mam napady histerii. Chciałam być kosmetyczką,ale nie poszłam na studia tylko do szkoły policealnej i tam dalej uczęszczam. Łapie się prostych zajęć, bo jeśli coś mnie przerośnie to spanikuje. Kompletnie nie jestem dojrzała psychicznie. Cały czas boję się śmierci mamy. Tak naprawdę nigdy nie byłam blisko z rodzicami, każdy w mojej rodzinie żyje sam dla siebie. A ja tak nie potrafię. Boję się dorosłości, nie chce się wyprowadzać z domu, bo gdy raz tego spróbowałam wróciłam do domu po 2 miesiącach spanikowana. Rodzice krytykują mój brak studiów i rozpoczęte,ale nieskończone Prawo Jazdy. Wszystko zdaje mi się bezsensu. Śmieje się,ale nie odczuwam radości, a kiedyś byłam bardzo radosna. Czy mam jakiś problem, czy to wszystko sobie wymyślam? Proszę o pomoc.