Witam. Nie radze sobie ze świadomością że mój partner ma dzieci z poprzedniego związku, jestem z nim

Szanowna Pani, pyta Pani o wizytę u psychologa, tak zdecydowanie to bardzo dobry pomysł. Przedyskutowanie wszystkich obaw i lęków o jakich Pani pisze może być pomocne.

Myślę, że kilka konsultacji u psychoterapeuty (nie u psychologa) mogłyby pomóc rozeznać, czy będzie to dla Pani pomocne. Moment dziecka jest zmianą, którą w jakiś sposób będzie Pani osobiście doświadczać na wiele sposób i nie zaszkodzi, gdyby mogła Pani porozmawiać z psychoterapeutą o swoich obawach. Co, do partnera - być może za jakiś czas zdecydowaliby się Państwo na konsultacji u pswchotereputy par, który może pomógłby zobaczyć, jak wspólnie radzicie sobie w takim układzie rodziny. Być może mogłaby Pani też wspólnie z partnerem porozmawiać o tym, jak Pani przeżywa jego w nadchodzącej sytuacji i zobaczyć, czy Pani obawy są słuszne.

Dzień dobry, w Pani zapytaniu czytam, że kwestia leży głębiej i wpływa zarówno na relację, jak i na obawy dotyczące tego, jak będzie w niedalekiej przyszłości. Pisze Pani, że miłość nie wybiera, jednakże zdarza się, że pewnych tematów trudno ciągle unikać, uporczywie nie mijają, a jednak stale bolą. W aktualnej sytuacji napięcie nasila się do tego stopnia, że pojawia się wątpliwość w całą relację i to, jak będzie w przyszłości. Jeśli chciałaby się Pani zastanowić głębiej nad tym, skąd wziął się ten konflikt, który nie pozwala zasługiwać na coś więcej, zapraszam do kontaktu.

Dzień dobry Wizyta u psychologa mogłaby bardzo pomóc. Podczas spotkań miałaby Pani okazję dotrzeć do źródła obaw, poznać swoje potrzeby oraz zdrowe sposoby na regulację emocji. Dzięki rozmowie ze specjalistą mogłaby Pani spojrzeć z innej perspektywy na obecną sytuację, a także przygotować się na trudne rozmowy z partnerem, które prawie na pewno nadejdą. Pozdrawiam

Dzień dobry Pani. Z tego co Pani napisała, wynika że partner jest zaangażowany i deklaruje dalsze oraz głębsze zaangażowanie zarówno w związek jak i dziecko. Pytanie czy wierzy Pani w słowa partnera? Jesli nie, to czy wątpliwości sa po jego stronie czy po Pani. Jeśli są po Pani, a do tego wywołują emocje z którymi pani sobie nie radzi, to jest sygnał żeby przyjzec się sobie. Ostrożnie stawiam hipotezę, że może być to spowodowane deficytami z dzieciństwa, które zaczęły się przejawiać właśnie teraz. Ciąża i nadchodzące macierzyństwo jest wielkim wyzwaniem, co może wywoływać silne obawy. Jeśli dostrzega Pani takie, to oczywistym staje się skonsultowanie tego z psychologiem. Szczerze zachęcam, gdyż problem nie zniknie, a żadne zapewnienia partnera nie będą wystarczające. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Dzień dobry. Z Pani wiadomości wynika, że bardzo zależy Pani na partnerze, wspólnej przyszłości i rodzinie, którą razem tworzycie. Jednocześnie doświadcza Pani silnego niepokoju, zazdrości i obawy, że narodziny Waszego dziecka nie będą dla partnera tak wyjątkowym wydarzeniem, jakim są dla Pani. Rozumiem, że może to być szczególnie trudne w okresie ciąży, kiedy zbliżające się macierzyństwo wiąże się z wieloma emocjami, oczekiwaniami i potrzebą poczucia bezpieczeństwa. Chciałabym zwrócić uwagę na jedną ważną rzecz. To, że partner ma już dzieci, nie oznacza, że narodziny Waszego dziecka będą dla niego mniej ważne. Każda relacja z dzieckiem jest inna, podobnie jak doświadczenie rodzicielstwa w różnych momentach życia. Można przeżywać narodziny kolejnego dziecka z równie dużą miłością, wzruszeniem i zaangażowaniem, nawet jeśli nie jest to pierwsze takie doświadczenie. Mam jednak wrażenie, że pod Pani obawami może kryć się coś głębszego niż sama świadomość, że partner był już wcześniej ojcem. Być może pojawia się lęk, że nie będzie Pani dla niego wystarczająco wyjątkowa, że pewnych doświadczeń nie możecie przeżyć wspólnie po raz pierwszy albo że Pani i dziecko będziecie musieli w jakiś sposób konkurować z jego przeszłością. Takie uczucia mogą być bardzo bolesne, zwłaszcza gdy towarzyszy im przekonanie, że powinno się je opanować, ponieważ od początku wiedziała Pani o sytuacji partnera. Warto jednak pamiętać, że świadomość pewnych okoliczności na początku związku nie oznacza, że później nie mogą pojawić się trudne emocje. Nie musi Pani obwiniać się za to, że obecnie przeżywa tę sytuację inaczej niż wcześniej. Zachęcałabym Panią do przyjrzenia się temu, czego najbardziej się Pani obawia. Czy chodzi o to, że partner nie będzie wystarczająco zaangażowany w opiekę nad dzieckiem? Czy raczej o poczucie, że nie przeżywacie rodzicielstwa na równych zasadach, ponieważ dla Pani wszystko będzie nowe, a on ma już pewne doświadczenia? A może najtrudniejsza jest myśl, że nie jest Pani pierwszą kobietą, z którą stworzył rodzinę? Rozpoznanie tych uczuć może pomóc lepiej zrozumieć, czego naprawdę Pani potrzebuje. W rozmowach z partnerem warto koncentrować się nie tylko na zapewnieniach o miłości, ale również na konkretnych oczekiwaniach dotyczących wspólnego rodzicielstwa. Może Pani powiedzieć, jak ważne jest dla Pani jego uczestnictwo w przygotowaniach do porodu, obecność przy dziecku, wspólne podejmowanie decyzji i dzielenie codziennych obowiązków. Takie rozmowy mogą dawać większe poczucie bezpieczeństwa niż próby uzyskania zapewnienia, że narodziny Waszego dziecka będą dla niego bardziej wyjątkowe niż wcześniejsze doświadczenia. Ważne jest również, aby nie traktować dzieci partnera z poprzedniego związku jako konkurencji dla Waszego dziecka. Jego miłość i odpowiedzialność wobec starszych dzieci nie muszą odbierać niczego Pani ani Waszemu wspólnemu dziecku. Jednocześnie ma Pani pełne prawo oczekiwać, że partner będzie obecny i zaangażowany w życie rodziny, którą teraz razem tworzycie. Pyta Pani, czy wizyta u psychologa mogłaby pomóc. Zdecydowanie warto ją rozważyć, szczególnie że opisuje Pani nasilające się emocje i obawę, że pod ich wpływem zacznie odsuwać partnera od siebie i dziecka. Konsultacja psychologiczna może pomóc zrozumieć źródło tych obaw, nauczyć się regulowania napięcia oraz odróżniania rzeczywistych zachowań partnera od scenariuszy, które podpowiada lęk. Dobrym wyborem może być psycholog pracujący z kobietami w okresie ciąży i okołoporodowym. Jeśli napięcie wpływa na sen lub codzienne funkcjonowanie, warto powiedzieć o tym również lekarzowi prowadzącemu ciążę. Chciałabym też podkreślić, że nie musi Pani czekać do momentu, kiedy sytuacja stanie się bardzo trudna. Okres przed narodzinami dziecka jest dobrym czasem na uporządkowanie emocji i wzmocnienie relacji. Na koniec zachęcam Panią do zastanowienia się nad jednym pytaniem. Czy partner swoim obecnym zachowaniem daje Pani powody, aby wątpić w jego zaangażowanie, czy największy niepokój wywołuje sama świadomość, że przeżywał już rodzicielstwo z inną kobietą? To rozróżnienie może być bardzo pomocne w dalszej pracy nad Pani poczuciem bezpieczeństwa.

Witam. Myślę, że wizyta u psychologa mogłaby być dla Pani bardzo pomocna, szczególnie że emocje zaczynają Panią przytłaczać, a niedługo czeka Panią duża życiowa zmiana. To, co Pani przeżywa, nie musi oznaczać, że nie akceptuje Pani dzieci partnera czy że nie powinna być w tej relacji. Może wiązać się z lękiem o własne miejsce w rodzinie, potrzebą poczucia wyjątkowości oraz obawą, że wspólne rodzicielstwo nie będzie dla partnera tak ważnym doświadczeniem jak dla Pani. Warto rozdzielić dwie rzeczy: to, że partner ma już doświadczenie ojcostwa, i to, jakie znaczenie będzie miało dla niego narodzenie Waszego dziecka. To, że niektóre sytuacje będą mu już znane, nie oznacza, że będą dla niego mniej ważne. Każda relacja z dzieckiem jest inna, a wspólne rodzicielstwo tworzy nową historię, której nie da się po prostu powtórzyć. Jednocześnie nie musi Pani przekonywać samej siebie, że przestanie się Pani bać. Ważniejsze jest zrozumienie, co dokładnie uruchamia te emocje. Zachęcałabym Panią do rozmowy z partnerem o konkretnych potrzebach, zamiast skupiać się wyłącznie na pytaniu, czy narodziny będą dla niego wystarczająco wyjątkowe. Może Pani potrzebować, żeby był obecny podczas ważnych momentów, angażował się w opiekę, wspierał Panią po porodzie i pokazywał w codziennych sytuacjach, że tworzycie rodzinę. Takie potrzeby można wspólnie omówić i ustalić, jak będziecie realizować je w praktyce. Podczas konsultacji psychologicznej warto przyjrzeć się również temu, czy za tym lękiem nie kryje się obawa przed porównywaniem się z poprzednią partnerką, poczucie bycia mniej ważną albo strach, że będzie Pani musiała walczyć o uwagę partnera. Nie chodzi o ocenianie Pani uczuć, lecz o znalezienie sposobu, by nie przejmowały kontroli nad relacją i nie odbierały Pani możliwości cieszenia się nadchodzącym macierzyństwem. Nie musi Pani być pierwszą osobą, z którą partner został ojcem, żeby Wasze dziecko i Wasza rodzina były dla niego wyjątkowe. Może Pani potrzebować czasu, rozmów i większego poczucia bezpieczeństwa, by naprawdę w to uwierzyć. Warto zadbać o siebie już teraz, zamiast czekać, aż napięcie nasili się po porodzie.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani opisuje, nie jest niczym niezwykłym w rodzinach patchworkowych, szczególnie kiedy dla jednej osoby będzie to pierwsze dziecko, a dla drugiej kolejne. Pani przeżywa coś absolutnie nowego i bardzo ważnego, a jednocześnie pojawia się obawa: „dla niego to już nie będzie tak wyjątkowe jak dla mnie”. To może boleć, nawet jeśli racjonalnie wie Pani, że partner Panią kocha. Najważniejsze jest jednak, żeby oddzielić dwie rzeczy: to, że on już był ojcem, nie oznacza, że przeżyje narodziny Waszego dziecka obojętnie. Każda ciąża, poród i każde dziecko tworzą inną relację. Jednocześnie nie warto oczekiwać, że będzie przeżywał wszystko dokładnie tak samo jak Pani. Dla Pani pierwsze USG, pierwsze ruchy czy pierwszy poród są absolutnie nowe. On może niektóre rzeczy znać, ale to nie znaczy, że są dla niego „zwykłe”. Bardziej zwróciłabym uwagę na to, co dzieje się w Pani myślach: „Skoro on już to przeżył, to nasze dziecko będzie mniej ważne.” „Skoro ma już dzieci, to ja i nasze dziecko nie będziemy wystarczająco wyjątkowi.” To są obawy, a nie fakty. Proszę też uważać na bardzo naturalną, ale niebezpieczną pokusę: „skoro boję się, że on nie będzie wystarczająco zaangażowany, to sama zacznę go odsuwać”. To może stworzyć dokładnie to, czego Pani się obawia. Im bardziej będzie Pani chronić siebie przed przewidywanym rozczarowaniem poprzez wykluczanie partnera, tym mniej przestrzeni będzie miał na realne wejście w rolę ojca. Zamiast pytać „czy nasze dziecko będzie dla Ciebie wyjątkowe?”, warto rozmawiać o konkretach Na przykład: „Boję się, że ponieważ to nie jest Twoje pierwsze dziecko, ja będę wszystko przeżywać bardzo intensywnie, a Ty mniej. Chciałabym wiedzieć, jak wyobrażasz sobie swoją rolę po porodzie.” I dalej konkretnie: - kto będzie wstawał w nocy; - jak podzielicie opiekę; - w czym partner chce uczestniczyć od początku; - jak chce budować więź z dzieckiem; - jak będzie wyglądała jego relacja z dziećmi z poprzedniego związku; - jak zapewnicie wszystkim dzieciom poczucie bezpieczeństwa bez tworzenia rywalizacji. To daje znacznie więcej niż kolejne zapewnienie „kocham Was najbardziej”. Ważne: jego wcześniejsze dzieci nie są konkurencją dla Pani dziecka Rozumiem, że emocjonalnie może się tak chwilami czuć, ale bardzo uważałabym na myślenie: „nasze dziecko musi dostać więcej, żeby było wystarczająco ważne”. Ojcostwo nie jest rankingiem dzieci. Partner może kochać swoje wcześniejsze dzieci i jednocześnie stworzyć bardzo głęboką więź z Waszym dzieckiem. Co więcej, jeśli rzeczywiście wcześniej miał ograniczony udział w wychowaniu i mówi, że teraz chce być aktywnym tatą, może to być dla niego zupełnie nowe doświadczenie ojcostwa, nawet jeśli biologicznie nie jest to pierwsze dziecko. Myślę, że psycholog mógłby Pani bardzo pomóc Szczególnie dlatego, że sama Pani mówi, że emocje zaczynają „targać” i czasami trudno Pani nad nimi zapanować. W terapii warto byłoby sprawdzić: - czy to głównie lęk przed byciem „drugą” lub mniej ważną; - czy ma Pani silną potrzebę wyjątkowości w związku; - czy uruchamia się zazdrość o jego przeszłość; - czy ciąża nasiliła wcześniejszy lęk przed odrzuceniem; - czy pojawiają się natrętne myśli, porównywanie się z byłą partnerką albo jego dziećmi. To nie oznacza, że „problem jest w Pani”. Chodzi o to, żeby nie pozwolić lękowi zepsuć relacji, która jeszcze nie zdążyła wejść w etap wspólnego rodzicielstwa. Jeśli partner jest otwarty, przydatna może być również jedna lub kilka konsultacji pary przed porodem, nie dlatego, że „związek jest zły”, tylko po to, żeby ustalić role, oczekiwania i granice w rodzinie patchworkowej. Ponieważ jest Pani w ciąży, warto też zwrócić uwagę na nasilenie lęku Jeżeli zauważa Pani: ciągłe zamartwianie, bezsenność, napady paniki, bardzo częsty płacz, silną drażliwość, natrętne myśli, których nie potrafi Pani zatrzymać, albo poczucie, że emocjonalnie zupełnie Pani nie daje rady, warto powiedzieć o tym również lekarzowi prowadzącemu ciążę i rozważyć konsultację specjalisty zdrowia psychicznego. W ciąży mogą nasilać się zaburzenia lękowe i depresyjne i nie trzeba czekać do porodu, żeby szukać pomocy. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z lękiem w ciąży, zazdrością o przeszłość partnera, rodzinami patchworkowymi, przygotowaniem par do rodzicielstwa i poczuciem niepewności w relacji. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w Pani sytuacji zaczęłabym od pracy nad myślą: „jego przeszłość nie odbiera wyjątkowości temu, co tworzymy teraz”, a następnie przełożyłabym to na konkretne ustalenia dotyczące jego obecności przy Pani i dziecku. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące rodzin patchworkowych, zazdrości o byłych partnerów i ich dzieci, lęku przed porodem oraz budowania bezpiecznej więzi w nowej rodzinie. Najważniejsze: nie potrzebuje Pani dowodu, że dla niego to „pierwszy raz”, tylko doświadczenia, że jest obecny, zaangażowany i odpowiedzialny tutaj i teraz. To właśnie zachowanie partnera po narodzinach dziecka będzie najważniejszą odpowiedzią na Pani obawy.