Witam Mam problem z 17 letnią córką . Była opanowana grzeczna i nie sprawiająca problemów nastolat

Witam Mam problem z 17 letnią córką . Była opanowana grzeczna i nie sprawiająca problemów nastolatka do naszego pierwszego wyjazdu do Tunezji gdzie spotkało ją duże zainteresowanie ze strony mężczyzn co wcześniej nie miało miejsca . W tej chwili skupia się tylko na kontaktowaniu z mężczyznami online lub kiedy uda jej się nas oszukać spotyka się z nimi . Ostatnio udało mi się przejrzeć jej telefon i pomimo wielu rozmów , tłumaczeń nic do niej nie dociera .W telefonie dopiero zobaczyłam że jest to na dosyć dużą skalę tzn jest tych mężczyzn sporo . Teraz po powrocie z kolejnych wakacji schowała paszport i nie chce go oddać. Nie możemy z mężem do niej dotrzeć .Wszystkie próby rozmowy kończą się jej śmiechem , kpinami i bluźnieniem Żadne argumenty nie pomagają w żaden sposób Jesteśmy z mężem w rozsypce ponieważ tak bardzo chcemy ją chronić przed popełnieniem błędów które mogą wpłynąć na jej życie Najgorsze jest że nie chce z nami rozmawiać i nie potrafimy do niej dotrzeć Dziękuję za wszelkie porady i pomoc

6 odpowiedzi


Dzień dobry, Myślę, że warto się zastanowić dlaczego córka to robi. Z tego co pani pisze, córka doświadczyła zainteresowania ze strony mężczyzn, co wyraźnie wyzwoliło w niej silne emocje, za którymi stały niezaspokojone do tej pory potrzeby. Córka prawdopodobnie potrzebuje takiej uwagi i zainteresowania, jakiej nie udało jej się doświadczyć w inny sposób. Być może jej poczucie własnej wartości ulokowało się w doświadczeniu zainteresowania ze strony mężczyzn właśnie i być może nie ma poczucia kompetencji czy doświadczenia bycia ważną w innych sytuacjach. Warto umówić się na konsultację ze specjalistą a i być może terapię rodzinną, jeśli trudności komunikacyjne z córką są bardzo nasilone. Rozumiem waszą troskę o dziecko, natomiast nie jesteśmy w stanie chronić naszych dzieci przed popełnieniem wszystkich błędów. Kontrola może wyzwalać u nastolatków jeszcze większy bunt i oddalanie się. Potrzebne jest zbudowanie z dzieckiem bezpiecznej więzi opartej na szacunku i zaufaniu, co czasem nam jako rodzicom się nie udaje tak jak byśmy chcieli, ale zawsze warto nad tym pracować, czasem ze wsparciem specjalisty psychoterapeuty lub psychologa. Pozdrawiam.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, sytuacja, którą Pani opisuje jest dla Państwa bardzo obciążająca. Myślę, że przede wszystkim zachowania córki mogą wiązać się z dużą potrzebą autonomii, która wynika z rozwoju, lecz zachowania, które Pani opisuje mogą wskazywać również na inne trudności. Zrozumiała jest troska Państwa, jako rodziców. Najkorzystniejszym rozwiązaniem jest konsultacja z psychologiem, który wesprze Państwa w tej trudnej sytuacji i pozna przede wszystkim perspektywę córki.


To, co opisujesz, wygląda na kryzys dojrzewania połączony z nagłą potrzebą uwagi i potwierdzania własnej wartości. Jednocześnie jej kontakty z dorosłymi mężczyznami są realnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa. Najważniejsze teraz to: jasne granice w domu, zabezpieczenie dokumentów i szybka konsultacja z psychologiem lub terapeutą młodzieży, bo sama rozmowa rodzicielska nie zadziała. To trudna sytuacja, ale z odpowiednim wsparciem można ją skutecznie opanować. #neurokoncept


Dzień dobry, opisana przez Panią sytuacja jest bardzo obciążająca emocjonalnie i w pełni zrozumiałe jest, że czują Państwo lęk, bezradność i chaos. Zachowanie córki, choć trudne do zaakceptowania, należy rozpatrywać w kontekście intensywnego okresu rozwojowego, jakim jest późna adolescencja. U córki prawdopodobnie naturalnie nasila się potrzeba autonomii, eksperymentowania z tożsamością oraz poszukiwania potwierdzenia własnej atrakcyjności. Doświadczenie nagłego, intensywnego zainteresowania ze strony mężczyzn mogło silnie wzmocnić jej poczucie wartości i stać się głównym źródłem regulowania emocji. W takiej sytuacji zakazy, kontrola czy konfrontacje (np. przeglądanie telefonu) często prowadzą do eskalacji buntu, ośmieszania rodziców i zerwania dialogu. Kluczowe jest obecnie odbudowanie kanału komunikacji. Rozmowy powinny być prowadzone w spokojnym tonie, bez moralizowania i straszenia konsekwencjami, z naciskiem na wyrażenie troski i granic odpowiedzialności rodzicielskiej. Jednocześnie należy jasno zaznaczyć kwestie bezpieczeństwa zarówno w obszarze kontaktów online, jak i spotkań z nieznajomymi oraz konsekwentnie je egzekwować. Z uwagi na skalę zachowań, utratę kontaktu emocjonalnego z córką oraz Państwa silne poczucie bezradności, zdecydowanie wskazana jest konsultacja z psychologiem lub terapeutą rodzinnym. Praca z osobą trzecią może pomóc w zrozumieniu mechanizmów zachowania córki, ustaleniu adekwatnych granic i odbudowaniu relacji, zanim konflikt ulegnie dalszemu pogłębieniu.


Rozumiem Państwa lęk. Kontakty z nieznajomymi mężczyznami w internecie i ukrywanie spotkań mogą wiązać się z realnym ryzykiem, zwłaszcza gdy córka jest niepełnoletnia. Jednocześnie wyśmiewanie, kłamstwa i zamykanie się na rozmowę mogą być jej sposobem bronienia niezależności albo unikaniem wstydu, a nie dowodem, że niczego nie rozumie. Najważniejsze jest teraz, aby rozmowa nie zaczynała się od oskarżeń, kontroli telefonu czy oceny jej zachowania. W spokojnym momencie można powiedzieć: „Bardzo się o ciebie martwimy. Nie chcemy cię zawstydzać ani karać za to, że ktoś ci się podoba. Musimy jednak zadbać o twoje bezpieczeństwo, bo nie każda osoba w internecie mówi prawdę o sobie i swoich zamiarach”. Warto pytać, czego szuka w tych znajomościach, co jej dają i czy kiedykolwiek czuła presję, prośby o zdjęcia, spotkanie lub zachowanie czegoś w tajemnicy. Państwo jako rodzice mają prawo i obowiązek ustalić jasne zasady bezpieczeństwa dotyczące spotkań, udostępniania lokalizacji, wysyłania zdjęć i kontaktów z dorosłymi. Granice powinny być konkretne, spokojnie zakomunikowane i połączone z gotowością do pomocy, a nie z upokarzaniem. Jeśli istnieje obawa, że córka planuje samotny wyjazd lub spotkanie z osobą, której Państwo nie znają, warto potraktować to pilnie i zadbać o jej bezpośrednie bezpieczeństwo. Dobrym krokiem byłaby konsultacja córki z psychologiem pracującym z młodzieżą. Nie jako kara ani próba „naprawienia” jej, ale jako neutralna przestrzeń, w której może porozmawiać o relacjach, potrzebie akceptacji i bezpieczeństwie. Państwo również mogą skorzystać z konsultacji dla rodziców, nawet jeśli córka początkowo nie będzie chciała uczestniczyć. Jeśli w kontaktach pojawiają się prośby o intymne materiały, szantaż, groźby albo spotkania z dorosłymi, proszę zachować dowody i szukać pomocy w instytucjach zajmujących się bezpieczeństwem dzieci w internecie. Najważniejsze, aby córka wiedziała, że niezależnie od tego, co się wydarzyło, może przyjść do Państwa po pomoc bez strachu przed upokorzeniem.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej sytuacji nie koncentrowałabym się na tym, że córka „stała się niegrzeczna po Tunezji”, tylko na tym, że u 17-letniej dziewczyny pojawiła się dość nagła, wyraźna zmiana zachowania: intensywne kontakty z wieloma mężczyznami, potajemne spotkania, oszukiwanie rodziców, ukrywanie paszportu, duża drażliwość i odrzucanie prób rozmowy. To wymaga spokojnej, ale zdecydowanej reakcji. Samo zainteresowanie chłopcami czy seksualnością w wieku 17 lat jest czymś naturalnym. Problemem nie jest to, że córka chce być atrakcyjna albo nawiązuje relacje. Problemem jest skala, tajemniczość i możliwe ryzyko, szczególnie jeśli część tych osób to dorośli mężczyźni poznani w internecie. Najpierw bezpieczeństwo, dopiero potem wychowywanie Spróbowałabym ustalić przede wszystkim: kim są ci mężczyźni, w jakim są wieku, czy znają jej prawdziwy adres i szkołę, czy wysyłała im intymne zdjęcia, czy ktoś proponował pieniądze lub prezenty, czy była namawiana do seksu, wyjazdu, alkoholu albo narkotyków, czy ktoś jej groził, szantażował lub mówił, żeby ukrywała kontakt przed rodzicami. Jeśli pojawia się dorosły mężczyzna, który seksualizuje kontakt z 17-latką, chce ją izolować od rodziców, namawia do tajemniczych spotkań lub wyjazdu, oferuje pieniądze/prezenty albo prosi o materiały erotyczne, traktowałabym to jako możliwe uwodzenie i wykorzystywanie, a nie jako zwykły nastoletni romans. Jeżeli istnieje konkretny plan ucieczki, wyjazdu z nieznanym dorosłym, groźby, szantaż, przemoc lub wykorzystanie seksualne, wtedy nie czekałabym na kolejną rodzinną rozmowę — potrzebna jest szybka interwencja odpowiednich służb i ochrona córki. Paszport potraktowałabym poważnie Nie dlatego, że należy zakładać najgorsze, ale dlatego, że w połączeniu z kontaktami z obcymi mężczyznami może znaczyć coś więcej niż zwykły bunt. Powiedziałabym spokojnie: „Nie chodzi nam o karanie Cię ani o kontrolowanie Twojej seksualności. Martwi nas Twoje bezpieczeństwo. Chcemy wiedzieć, dlaczego schowałaś paszport i czy planujesz jakiś wyjazd.” Nie robiłabym wielkiej awantury wokół samego dokumentu, ale nie ignorowałabym tego zachowania. Nie próbowałabym jej zawstydzać Bardzo odradzałabym komunikaty typu: „co ty wyprawiasz z tyloma facetami?” „zepsułaś się” „zrobiłaś się łatwa” „przez Tunezję przewróciło ci się w głowie”. Nawet jeśli rodzice są przerażeni, takie komunikaty prawdopodobnie tylko sprawią, że córka przeniesie całe swoje życie jeszcze głębiej do ukrycia. Najbardziej zależy nam teraz na tym, żeby w razie problemu pomyślała: „mogę zadzwonić do mamy”, a nie: „rodzice mnie zabiją, więc muszę radzić sobie sama”. Ale nie oznacza to braku granic Ma 17 lat, więc nadal odpowiadacie Państwo za jej bezpieczeństwo. Można powiedzieć: „Nie będziemy kontrolować każdego Twojego uczucia ani decydować, kto ma Ci się podobać. Ale dopóki jesteś niepełnoletnia, mamy obowiązek reagować, jeśli spotykasz się w tajemnicy z nieznanymi dorosłymi albo narażasz się na niebezpieczeństwo.” Granice powinny dotyczyć bezpieczeństwa, a nie jej wartości moralnej. Co mogło się wydarzyć po pierwszym wyjeździe? To, że nagle otrzymała bardzo dużo męskiej uwagi, mogło być dla niej niezwykle silnym doświadczeniem. Jeśli wcześniej nie czuła się szczególnie zauważana, mogła nagle odkryć: „mam wpływ na mężczyzn”, „jestem atrakcyjna”, „ktoś mnie chce”, „czuję się dzięki temu ważna”. U części nastolatków takie doświadczenie może uruchomić bardzo silne poszukiwanie kolejnej dawki uwagi i potwierdzania własnej atrakcyjności. To nie znaczy automatycznie, że ma zaburzenie. Ale warto sprawdzić, czy kontakt z mężczyznami nie stał się dla niej głównym sposobem regulowania samooceny i emocji. Nagła zmiana zachowania wymaga też oceny psychologicznej Nie ograniczałabym się do założenia: „to bunt i hormony”. Przy tak znaczącej zmianie warto sprawdzić również, czy nie ma: silnego kryzysu samooceny, doświadczenia seksualnego, o którym Państwo nie wiedzą, groomingu lub przemocy, depresji maskowanej drażliwością, problemów z impulsywnością, używania substancji, bardzo silnych zmian snu i energii. Jeżeli pojawiło się np. bardzo mało snu bez zmęczenia, niezwykłe pobudzenie, ryzykowne zachowania, poczucie niezwykłej pewności siebie i gwałtowna zmiana funkcjonowania, warto powiedzieć o tym specjaliście, ponieważ wtedy potrzebna może być także konsultacja psychiatryczna. Nie róbcie z telefonu głównego pola bitwy Rozumiem, dlaczego Pani go przejrzała — była Pani przestraszona. Ale jeśli od teraz cała strategia będzie polegała na kontroli telefonu, córka prawdopodobnie nauczy się po prostu lepiej ukrywać konta, aplikacje i spotkania. Potrzebny jest kontakt, granice i wiedza o ryzyku, a nie wyłącznie kontrola. Można powiedzieć jej uczciwie: „Przejrzałam telefon, bo bardzo się bałam. Rozumiem, że możesz być na mnie wściekła. Zobaczyłam jednak rzeczy, które jeszcze bardziej mnie zaniepokoiły. Nie chcę Cię śledzić przez całe życie. Chcę znaleźć sposób, żebyśmy mogły rozmawiać o Twoim bezpieczeństwie.” A jeśli córka wyśmiewa każdą rozmowę? Nie prowadziłabym wielogodzinnych dyskusji. Jedna krótka rozmowa może wyglądać tak: „Nie musisz teraz ze mną rozmawiać. Chcę tylko, żebyś wiedziała trzy rzeczy. Nie będziemy Cię zawstydzać za zainteresowanie mężczyznami. Nie zgodzimy się jednak na sytuacje zagrażające Twojemu bezpieczeństwu. I jeśli kiedykolwiek znajdziesz się w sytuacji, z której chcesz się wydostać — niezależnie od tego, co zrobiłaś — możesz do nas zadzwonić i najpierw Ci pomożemy, a dopiero później będziemy rozmawiać.” To ostatnie jest bardzo ważne. Jaki specjalista? W tej chwili proponowałabym psychologa pracującego z młodzieżą i rodzinami, najlepiej mającego doświadczenie w zachowaniach ryzykownych nastolatków, seksualności, relacjach internetowych i przemocy/groomingu. Nie przedstawiałabym córce tego jako: „idziemy do psychologa, bo masz problem z facetami”. Raczej: „W domu jest bardzo źle, nie umiemy już ze sobą rozmawiać i chcemy, żeby ktoś bezstronny pomógł nam to uporządkować.” Można zacząć od spotkania rodziców ze specjalistą bez córki. To szczególnie sensowne, skoro obecnie odrzuca wszystkie propozycje. Psycholog może pomóc Państwu przygotować sposób rozmowy, zasady bezpieczeństwa i reakcję na dalsze zachowania. Dopiero później można zaprosić ją na indywidualną konsultację. Nie zaczynałabym od wspólnego „przesłuchania” córki przez rodziców i terapeutę. I jeszcze jedna rzecz: Państwo nie musicie teraz wygrywać z córką. Musicie utrzymać z nią na tyle dobrą relację, żeby można było ją chronić. To jest różnica. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z nastolatkami, rodzicami i całymi rodzinami w sytuacjach związanych z zachowaniami ryzykownymi, seksualnością młodzieży, relacjami internetowymi, konfliktami rodzinnymi, granicami i gwałtownymi zmianami zachowania. Możemy zacząć od konsultacji dla samych rodziców, a następnie dobrać sposób włączenia córki. Prowadzimy konsultacje stacjonarnie i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące bezpieczeństwa nastolatków w internecie, groomingu, relacji z dorosłymi poznanymi online, sextingu, stawiania granic oraz tego, jak rozmawiać z nastolatkiem o seksualności bez zawstydzania i utraty kontaktu. Najważniejsze: proszę nie próbować „wygrać” z córką zakazami ani moralizowaniem. Trzeba równocześnie odbudowywać kontakt i bardzo zdecydowanie zabezpieczać ją przed sytuacjami, w których dorośli mogą wykorzystać jej potrzebę uwagi, bliskości czy potwierdzenia atrakcyjności.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.