Witam mam problem w związku wygląda on następująco jesteśmy razem już rok mamy wiele szczęśliwych ch
Witam mam problem w związku wygląda on następująco jesteśmy razem już rok mamy wiele szczęśliwych chwil lecz przez większość naszego związku jest jeden duży problem moja partnerka mówi że jestem mało męski że się nie staram, nie słucham jej oraz że nie szanuje jej zdania. Na przykład często jest zła że za dużo piszę miłosnych rzeczy używam emotek komplementuje ją itp lecz mówi że to wylewanie nie potrzebnych emocji i ją to denerwuje u mnie wygląda to na odwrót wole jednak tą miłość płynącą od partnerki lecz dostaje jej minimalną ilość i bardzo rzadko. Chce we mnie zmieniać wiele rzeczy od zachowania po wygląd, nie mówię że wszystkie zmiany są złe dzięki niej zacząłem być bardziej dżentelmenem otwierać drzwi dla niej podsunąć krzesło kupować często kwiaty i wiele innych lecz co niektórych zmian nie jestem w stanie zrobić bo ja po prostu już taki jestem na przykład odpowiadanie jej na wiadomości ona chce abym ja na każde pytanie odpowiedział doskonale tak jak ona chce ostatnio zaczęła kłótnie ponieważ chciała abym ją podrywał więc napisałem co czuje i ją skomplementowałem lecz zaczęła mówić że jestem fatalny nic nie umiem nie pamiętam tego co ona lubi że jej nie słucham że ona nie chce ze mną być jak nie umiem być taki jak ona chce a następnie mnie zablokowała często też podczas takich rozmów mówi że inny facet by to zrobił bez pytania że by się domyślił i że są lepsi ode mnie a ja jak ją kocham to abym się ogarnął i zaczął robić to co ona lubi i chce, porównuje mnie do byłego wysyła też bardzo dużo tiktoków innych par z dopiskiem zazdroszczę faceta itp ja po takich słowach zamiast motywacji mam niechęć i też często jestem samotny chce z nią porozmawiać dzwonię do niej a ona nie odbiera nie daje mi tej miłości często jak czegoś nie chce zrobić to widzę że jest zła i wtedy musze zmienić decyzję na taką jaką ona chce czuje się nie rozumiany i odstawiony na bok w tej relacji myślę o niej prawie ciągle bo ja kocham a ona wmawia mi że ja myślę tylko o sobie a nie o niej że nie pokazuje że ją kocham że nie interesuje się nią i wiele więcej podobnych zdań. Nie mam komu się wygadać bo ona mówi że nie chce słuchać mojego narzekania i naprawdę już nie wiem gdzie leży ten błąd po mojej stronie bo nie potrafię zmienić takiej prostej rzeczy czy po jej bo naprawdę już było wiele zmian ode mnie a ja od niej nic nie wymagam na nic nie naciskam a jest źle wspomnę też ważna rzecz ten problem pojawia się u nas najczęściej podczas pisania bo gdy jesteśmy na żywo jest spokojnie tak normalnie zdarzają się jakieś kłótnie ale naprawdę rzadko i o wiele łatwiej je rozwiązać a teraz nie mam możliwości być przy niej fizycznie i ten problem o którym pisze jest bardzo widoczny. Dlatego proszę o pomoc specjalistów co o tym sądzą i co zrobić aby naprawić tą relację. Odpowiem również na każde pytania specjalistów. Dziękuję za każdą odpowiedź
6 odpowiedzi
Dzień dobry. Dziękuję za podzielenie się tak osobistą i trudną historią. To co Pan opisuje brzmi bardzo boleśnie. W relacjach, gdzie pojawia się dużo emocji, sprzeczne oczekiwania czy brak wzajemnego zrozumienia, nietrudno o poczucie zagubienia czy osamotnienia. Warto pamiętać, że w relacji potrzeby obu stron są bardzo ważne. Dobrze, że szuka Pan odpowiedzi i próbuje zrozumieć sytuację. Może to być dobry moment, by porozmawiać o tym głębiej w bezpiecznej przestrzeni z terapeutą, który pomoże zobaczyć, gdzie Pan jest, a gdzie ta relacja. Życzę spokoju i siły, by zadbać o siebie. Pozdrawiam serdecznie Agnieszka Kuras
Dzień dobry, Problemy, które Pan opisuje najlepiej nadają się na terapię par, dostrzegam tutaj problemy z komunikacją (szczególnie w piśmie). Dobrze, że partnerka komunikuje swoje potrzeby ale jeśli partnerka stawia Pani cały czas nowe i być może niemożliwe do spełnienia warunki to takie zachowanie może być destrukcyjne dla relacji. Ponadto warto się przyjrzeć czemu i w jakich sytuacjach partnerka wysyła panu filmiki z innymi parami i czemu relacja się różni na piśmie i realnie. Do zastanowienia jest też to jak wyglądają relacje z jej byłym partnerem - czy ta relacja jest zakończona czy być może on dalej jest w waszym życiu. Dobrze by było iść z tym na terapię par ale jeśli partnerka nie będzie chciała to warto chociaż poobserwować i przepracować tę sytuację na terapii indywidualnej. Pozdrawiam Wojciech Jerchel Psycholog, terapeuta TSR, psycholog dziecięcy
Pan opisuje sytuację, w której różnice w potrzebach emocjonalnych i oczekiwaniach w relacji prowadzą do poczucia niezrozumienia i frustracji. Z jednej strony próbuje Pan dostosować się do oczekiwań partnerki, ale z drugiej strony nie czuje Pan wzajemności. Wydaje się, że kluczowe może być zrozumienie, że każdy z PAństwa ma własne pragnienia, emocje i granicy. Czasami, aby naprawić relację, trzeba żeby oboje partnerzy w pełni zobaczyli się nawzajem i zaakceptowali różnice, które się pojawiają, zamiast próbować zmieniać drugą osobę na siłę. Rozmowa oparta na uważności i szacunek dla osoby partnerki (partnera) może pomóc lepiej wyrazić swoje potrzeby, jednocześnie otwierając przestrzeń na wzajemne zrozumienie i akceptację. To, co Pan przeżywa, to również kwestia bycia sobą w relacji, co wymaga świadomego komunikowania swoich uczuć, a nie tylko dostosowywania się do oczekiwań drugiej osoby. Z poważaniem, SR
Dzień dobry, opisuje Pan relację, w której pojawia się dużo emocji, zaangażowania i prób zrozumienia partnerki, ale też poczucie napięcia, zmęczenia i zagubienia. Z Pana słów wynika, że zależy Panu na związku i że włożył Pan wiele wysiłku w to, żeby odpowiadać na potrzeby partnerki – zarówno w zachowaniu, jak i okazywaniu uczuć. Jednocześnie towarzyszy Panu poczucie, że mimo tych starań – coś nadal „nie gra”, że nie udaje się zbudować wzajemności i poczucia emocjonalnego bezpieczeństwa. Relacje bywają bardzo różne – każdy z nas ma inne potrzeby, inny sposób wyrażania bliskości i inne oczekiwania. Kiedy te różnice nie są jasno komunikowane albo jedna ze stron czuje, że musi się ciągle domyślać lub spełniać pewien wewnętrzny „ideał”, łatwo pojawia się napięcie, frustracja i wrażenie, że “ciągle robię coś nie tak”. Czasami to wynik nieporozumień, czasem trudności w komunikacji emocji, a czasem różnych schematów, które obie osoby wnoszą do relacji. Z opisu widać, że trudności nasilają się szczególnie w kontaktach na odległość – przez wiadomości czy rozmowy online – co może być sygnałem, że łatwiej Wam się dogadywać, gdy możecie być razem, twarzą w twarz. Tego typu różnice w stylu komunikowania się są częste i mogą prowadzić do nieporozumień – szczególnie jeśli jedna osoba ma dużą potrzebę bliskości emocjonalnej, a druga odbiera ją jako przytłaczającą. Związek najlepiej działa, kiedy obie strony mogą być sobą i czuć się przyjęte w tym, co wnoszą – także wtedy, gdy okazują uczucia inaczej niż partner. Dobrze jest się spotkać na wspólnej przestrzeni: co mogę zmienić, a czego nie mogę (bo to część mojej tożsamości)? Co jest dla mnie ważne, a co dla niej? I czy jesteśmy gotowi nawzajem te potrzeby uszanować i rozumieć? To, że Pan szuka odpowiedzi, zadaje sobie pytania i stara się zrozumieć sytuację, świadczy o dużej dojrzałości emocjonalnej. Jeśli rozmowy z partnerką w obecnej formie nie przynoszą zmiany, warto rozważyć spotkanie z psychologiem – żeby poukładać sobie to, co Pan czuje, i lepiej zobaczyć, czego Pan potrzebuje w relacji, by czuć się w niej dobrze i bezpiecznie.
Dzień dobry. Z Pana opisu wynika, że bardzo zależy Panu na związku, jednak coraz częściej ma Pan poczucie, że niezależnie od podejmowanych starań nie jest wystarczająco dobry dla partnerki. Warto podkreślić, że okazywanie uczuć, pisanie czułych wiadomości czy potrzeba bliskości nie świadczą o braku męskości. Ludzie różnią się sposobami wyrażania miłości i nie ma jednego właściwego wzorca zachowania partnera. Oczywiście partnerka ma prawo mówić o swoich potrzebach, jednak porównywanie Pana do innych mężczyzn, obrażanie, grożenie rozstaniem czy blokowanie kontaktu podczas konfliktów nie sprzyja budowaniu zdrowej relacji. Szczególnie niepokoi mnie to, że zaczyna Pan rezygnować z własnych decyzji, aby uniknąć jej niezadowolenia. Związek nie powinien polegać na ciągłym udowadnianiu swojej wartości. Skoro podczas osobistych spotkań łatwiej się Państwu porozumieć, warto ograniczyć rozwiązywanie konfliktów przez wiadomości i ustalić zasady spokojnej rozmowy. Proszę jasno powiedzieć partnerce, które zachowania Pana ranią i czego sam potrzebuje w tej relacji. Ważne, aby gotowość do zmian była obustronna. Nie jest Pan odpowiedzialny za spełnianie wszystkich oczekiwań partnerki ani za odgadywanie jej myśli. Jeśli mimo szczerych rozmów nadal będzie Pan doświadczał krytyki i presji, warto zastanowić się, czy ta relacja daje Panu wystarczająco dużo szacunku, bezpieczeństwa i wzajemności.
Dzień dobry. Jako psycholożka chciałabym przede wszystkim powiedzieć: **potrzeba czułości, używanie emotikonów czy pisanie o uczuciach nie czynią Pana „mało męskim”.** Partnerka może preferować inny sposób okazywania miłości, ale nie daje jej to prawa do poniżania Pana. Pana potrzeby bliskości i bycia wysłuchanym są równie ważne jak jej potrzeby. Z Pana opisu wynika, że coraz więcej energii poświęca Pan na odgadywanie „właściwej” odpowiedzi i unikanie niezadowolenia partnerki. Jednocześnie czuje się Pan samotny i zaczyna zastanawiać, co jest z Panem nie tak. To istotny sygnał, że sposób funkcjonowania tej relacji Pana obciąża. **Warto rozdzielić różnicę upodobań od sposobu traktowania drugiego człowieka.** Zdanie „wolę mniej wiadomości, a więcej spokojnej rozmowy” wyraża preferencję. Zdania „jesteś fatalny”, „nic nie umiesz”, „inni są lepsi” podważają wartość osoby. Powtarzające się poniżanie, porównywanie i wywieranie presji, żeby partner podporządkował swoje decyzje, są sygnałami przemocy emocjonalnej. Nie trzeba doświadczać przemocy fizycznej, żeby relacja była krzywdząca. Nie znam perspektywy partnerki i nie mogę ocenić całego związku z jednej wiadomości. Możliwe, że są konkretne sytuacje, w których czuje się niewysłuchana — warto o nich rozmawiać. **Nawet uzasadnione rozczarowanie nie usprawiedliwia jednak obrażania.** Może Pan odpowiadać za swoje zachowanie, ale nie za jej decyzję, by reagować poniżaniem. Niepokojące jest też zdanie, że kiedy czegoś Pan nie chce, „musi” zmienić decyzję, bo ona jest zła. Partnerka może być rozczarowana odmową. Pan nadal może przy niej pozostać. Zgoda udzielona przede wszystkim po to, żeby uniknąć kłótni, nie jest dobrym fundamentem wzajemności. Co może Pan zrobić? **1. Nazwać problem podczas spokojnej rozmowy — jeśli czuje się Pan bezpiecznie.** Ponieważ wiadomości sprzyjają u Was konfliktom, można zaproponować umówioną rozmowę telefoniczną lub wideo: „Chcę rozumieć, co lubisz, i rozmawiać o tym, co możemy poprawić. Kiedy jednak słyszę, że jestem fatalny albo gorszy od innych, czuję się poniżany. Potrzebuję rozmowy bez obrażania i porównywania. Moje potrzeby czułości też muszą mieć w niej miejsce”. **2. Ustalić granicę dotyczącą własnego udziału w rozmowie.** „Jeśli zaczynają się wyzwiska, przerwę rozmowę. Możemy wrócić do tematu, kiedy będziemy rozmawiać z szacunkiem”. Granica nie jest próbą zmuszenia partnerki do określonych emocji. Określa, w jakiej rozmowie Pan będzie uczestniczył. Jeśli obawia się Pan odwetu za jej postawienie, warto najpierw skorzystać z indywidualnego wsparcia. **3. Zastąpić domyślanie się konkretnymi prośbami.** Możecie porozmawiać o tym, jaka forma flirtu, kontaktu i czułości odpowiada każdemu z Was. Jednak żadna rozmowa nie powinna zamieniać się w egzamin, w którym istnieje jedna odpowiedź, którą musi Pan odgadnąć. Również Pan może powiedzieć: „Potrzebuję, żebyś czasem sama inicjowała kontakt i okazywała mi zainteresowanie”. **4. Obserwować reakcję i trwałą zmianę.** Czy partnerka potrafi uznać, że jej słowa ranią? Czy bierze za nie odpowiedzialność bez dodawania „ale sam mnie do tego zmuszasz”? Czy respektuje Pana odmowę i słucha Pana potrzeb? To ważniejsze niż zapewnienie po kolejnej kłótni, że teraz będzie inaczej. To, że na żywo bywa spokojnie, jest ważną informacją, ale nie unieważnia tego, co dzieje się w wiadomościach. Zmiana kanału komunikacji może ułatwić rozmowę; sama nie rozwiąże problemu braku szacunku. Blokowanie kontaktu może mieć różne znaczenia. Każdy ma prawo przerwać rozmowę, lecz zdrowa przerwa może brzmieć: „Jestem zdenerwowana, wrócę do tematu jutro”. Jeśli jest Pan blokowany, proszę nie obchodzić blokady innymi kontami ani wielokrotnie nie dzwonić. Może Pan natomiast ocenić, czy taki sposób
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




