Witam mam męża który mnie poniża.. pije czasem nic nie dociera..jest wybuchowy..nie umie powiedzieć

Proponuje psychoterapię systemową u wykfalifikowanego psychoterapeuty znającego się na trudnościach seksuologicznych. Pozdrawiam i życzę dużo radości w tych ciężkich dla Pani chwilach :)

Bardzo mi przykro, że przez to przechodzisz. To, co opisujesz — to nie jest normalne zachowanie i nie musisz być z tym sama. Czy chciałabyś o tym ze mną porozmawiać?

Dzień dobry. Dziękuję, że o tym Pani mówi. To, przez co Pani przechodzi, brzmi naprawdę bardzo trudno i przytłaczająco. Ma Pani pełne prawo czuć się zmęczona, zraniona czy zagubiona. Nikt nie powinien być poniżany ani pozostawiony bez wsparcia. Widzę, jak Pani wiele dźwiga na swoich barkach, zwłaszcza po stracie mamy i przy braku pomocy ze strony bliskich. To ważne, że o tym Pani mówi, bo Pani uczucia są bardzo ważne. Nie jest z tym Pani sama. Jeśli czuje się Pani na siłach aby spokojnie przyjrzeć się temu, co się u Pani dzieje, czego teraz najbardziej Pani potrzebuje warto spróbować skorzystać z pomocy specjalisty. Pomoże spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy, dzięki czemu może Pani poczuć trochę ulgi i poczucia bezpieczeństwa. Życzę dużo siły i odwagi w dążeniu do odzyskania spokoju i radości. Pozdrawiam serdecznie

Poniżanie, wybuchowość, ignorowanie potrzeb jest formą przemocy emocjonalnej i może być skrajnie obciążające psychicznie. Picie dodatkowo nasila takie zachowania. W takiej sytuacji najważniejsze jest Pani bezpieczeństwo i wsparcie z zewnątrz. Warto skontaktować się z psychologiem lub ośrodkiem interwencji kryzysowej, gdzie otrzyma Pani pomoc bez oceniania i dowie się, jakie są realne możliwości: emocjonalne, prawne i praktyczne. To pierwszy, bezpieczny krok, by odzyskać kontrolę nad swoim życiem.

Dzień dobry. Z Pani wiadomości wyłania się obraz bardzo trudnej i obciążającej emocjonalnie sytuacji. Z jednej strony doświadcza Pani poniżania, wybuchowości i braku wsparcia ze strony męża, z drugiej mierzy się Pani ze stratą mamy oraz oddaleniem rodzeństwa. Domyślam się, że może Pani odczuwać ogromne osamotnienie, bezradność, smutek i zmęczenie. Szczególnie bolesne może być to, że osoba, która powinna być dla Pani źródłem bliskości i bezpieczeństwa, sama staje się źródłem cierpienia. Chciałabym zwrócić uwagę na bardzo ważną kwestię. Poniżanie, upokarzanie i zastraszanie nie są zwykłymi trudnościami małżeńskimi. Mogą stanowić formę przemocy psychicznej. Nawet jeśli mąż ma własne problemy emocjonalne, nie potrafi mówić o swoich uczuciach lub sięga po alkohol, nie usprawiedliwia to krzywdzącego zachowania wobec Pani. Nie jest Pani odpowiedzialna za jego wybuchy złości ani za to, żeby za wszelką cenę nauczyć go radzenia sobie z emocjami. W takich sytuacjach często pojawia się nadzieja, że jeśli znajdziemy odpowiednie słowa, będziemy bardziej cierpliwi lub lepiej zrozumiemy partnera, to jego zachowanie się zmieni. Niestety do rzeczywistej zmiany potrzebna jest również gotowość drugiej osoby do wzięcia odpowiedzialności za swoje postępowanie. Nie da się samodzielnie naprawić relacji, w której jedna strona nie chce współpracować. Wspomina Pani również o śmierci mamy i oddaleniu rodzeństwa. Utrata bliskiej osoby, szczególnie tak ważnej jak mama, może dodatkowo pogłębiać poczucie osamotnienia i sprawiać, że trudniej jest znaleźć siłę do podejmowania decyzji. Być może brakuje Pani kogoś, kto po prostu wysłucha, okaże zrozumienie i nie będzie oceniał. To bardzo ważna potrzeba, której nie warto pomijać. Zachęcałabym Panią do poszukania wsparcia poza relacją z mężem. Może to być zaufana osoba, psycholog, psychoterapeuta lub specjalista pracujący z osobami doświadczającymi przemocy domowej. Warto również wiedzieć, że ośrodki interwencji kryzysowej oferują pomoc osobom znajdującym się w trudnych sytuacjach rodzinnych. Nie musi Pani od razu podejmować decyzji dotyczącej przyszłości małżeństwa, aby skorzystać z takiego wsparcia. Jeżeli mąż staje się agresywny po alkoholu, proszę przede wszystkim zadbać o swoje bezpieczeństwo. Nie warto próbować rozwiązywać konfliktów w chwili, gdy jest nietrzeźwy lub bardzo pobudzony. Jeśli obawia się Pani jego reakcji, dobrze jest wcześniej ustalić, gdzie może Pani znaleźć schronienie i do kogo zwrócić się o pomoc. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia należy wezwać pomoc służb ratunkowych. Chciałabym też podkreślić, że ma Pani prawo do szacunku, spokoju i poczucia bezpieczeństwa we własnym domu. Nie musi Pani zasługiwać na dobre traktowanie poprzez cierpliwość, poświęcenie czy rezygnowanie z własnych potrzeb.

Dzień dobry. Jako psycholożka potraktowałabym to, co Pani opisuje, bardzo poważnie. Poniżanie, wybuchy złości i zachowania nasilające się po alkoholu nie są po prostu „trudnym charakterem” ani problemem komunikacyjnym. Jeżeli regularnie Panią upokarza, obraża, zastrasza albo sprawia, że musi Pani uważać na każde słowo, może to już mieć charakter przemocy psychicznej. To, że mąż „nie potrafi powiedzieć, co go boli”, może tłumaczyć część jego trudności emocjonalnych, ale nie usprawiedliwia krzywdzenia Pani. Alkohol również nie usprawiedliwia poniżania ani agresji. I nie jest Pani zadaniem znaleźć takie słowa, które wreszcie do niego „dotrą”, jeżeli on nie chce brać odpowiedzialności za swoje zachowanie. Najpierw zastanowiłabym się nad bezpieczeństwem. Czy zdarzało mu się Pani grozić, popychać, szarpać, niszczyć przedmioty, blokować wyjście, zabierać telefon, kontrolować pieniądze albo zachowywać się tak, że boi się Pani, co zrobi? Czy są w domu dzieci i czy są świadkami takich sytuacji? Jeżeli odpowiedź brzmi „tak”, nie zaczynałabym od terapii małżeńskiej. Najpierw potrzebny jest plan bezpieczeństwa i indywidualne wsparcie dla Pani. Jeżeli podczas awantury czuje Pani realne zagrożenie, proszę nie próbować wtedy przekonywać go ani uspokajać za wszelką cenę. Lepiej odejść do bezpiecznego miejsca, mieć możliwość kontaktu z zaufaną osobą i w sytuacji bezpośredniego zagrożenia skorzystać z pomocy służb. Można również zwrócić się do ośrodka interwencji kryzysowej lub lokalnej pomocy społecznej. Nie trzeba czekać, aż dojdzie do pobicia, aby szukać pomocy. Jeśli sytuacja jest bezpieczna i chce Pani postawić granicę, powiedziałabym ją na trzeźwo i poza kłótnią, bardzo krótko: „Nie zgadzam się na poniżanie mnie ani obrażanie. Jeśli zaczynasz mnie obrażać albo krzyczeć, kończę rozmowę i odchodzę. Jeżeli chcesz rozmawiać o tym, co Cię boli, jestem gotowa rozmawiać spokojnie.” Najważniejsze jest potem konsekwentne działanie. Granica nie polega na przekonaniu drugiej osoby, że mamy rację. Granica brzmi: „jeżeli robisz X, ja robię Y, żeby siebie chronić”. Bardzo zwróciłabym uwagę również na Pani sytuację osobistą. Pisze Pani, że mama zmarła, a rodzeństwo się odwróciło. To oznacza, że może Pani być szczególnie osamotniona i mieć poczucie, że „nie ma dokąd pójść”. W takich okolicznościach łatwo przez lata znosić zachowania, których normalnie człowiek by nie zaakceptował, bo boi się jeszcze większej samotności. Dlatego nie czekałabym, aż mąż zgodzi się na terapię. Pani może zacząć od własnej konsultacji. Celem nie byłoby namawianie Pani do natychmiastowego odejścia ani pozostania. Chodziłoby o spokojne ocenienie sytuacji: co rzeczywiście dzieje się w domu, jak często, co robi alkohol, czy występuje przemoc, jakie ma Pani możliwości i gdzie są Pani granice. Jeżeli mąż pije regularnie lub traci po alkoholu kontrolę, jego leczenie również jest jego odpowiedzialnością. Pani może powiedzieć, że widzi problem i oczekuje podjęcia pomocy, ale nie może Pani wytrzeźwieć, zmienić się ani podjąć terapii za niego. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z kobietami pozostającymi w trudnych relacjach, przemocą psychiczną, problemem alkoholowym partnera, żałobą, samotnością oraz odzyskiwaniem granic i poczucia bezpieczeństwa. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Przy takim opisie jako psycholożka zaczęłabym od indywidualnej konsultacji z Panią, a nie od wspólnego spotkania z mężem. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące przemocy psychicznej, poniżania w związku, alkoholu, granic oraz tego, kiedy terapia par jest odpowiednia, a kiedy najpierw należy zadbać o bezpieczeństwo jednej ze stron. Najważniejsze: nie musi Pani znaleźć sposobu, żeby „dotrzeć” do męża za wszelką cenę. Najpierw trzeba sprawdzić, czy w tej relacji Pani jest bezpieczna i jak długo jeszcze może Pani funkcjonować w taki sposób bez dalszego niszczenia własnego zdrowia psychicznego.