Proszę o pomoc. Mój partner (27 lat) od jakiegoś czasu ciągle mówi o tym, że jest beznadziejny, że n

Mój partner (27 lat) od jakiegoś czasu ciągle mówi o tym, że jest beznadziejny, że nic mu się nie udaje. Kiedyś takie stany zdarzaly mu się sporadycznie, a od ok. miesiąca tak wygląda każdy nasz dzień. Ten miesiąc zaczął się od wyjazdu, podczas którego czuł ciągle zawroty głowy i uciski w klatce. Spędziliśmy 5 dni nie wychodząc z hotelu, ponieważ bał się, że zemdleje (sam mówił, że to odczucie psychiczne, że z fizycznymi siłami jest wszystko ok). Po powrocie skonsultowaliśmy te objawy z internistą (stwierdził, że wszystko jest dobrze) i psychiatrą (zapisał leki przeciwlękowe Egzysta i Escitil - partner nie zaczął ich stosować). Objawy zawrotów głowy same ustąpiły, zastąpiły je jednak poczucie beznadziejności i brak wiary, że będzie lepiej. Po zwolnieniu lekarskim od psychiatry partner zrezygnował z pracy - podejrzewaliśmy, że ona może być źródłem problemów (niedocenienie, konflikt że współpracownikiem, zła organizacja pracy w firmie). Niestety nie przyniosło to ulgi a tylko pogłębienie stanu przygnębienia.
Partner nie chce brać leków, nie chce zrobić innych badań (np. z krwi), nie chce iść na psychoterapię. Ma dni, w których potrafi bardzo logicznie mówić o swojej sytuacji, o dolegliwościach, o pracy. Ma energię do tego żeby np. pograć sobie w piłkę w mieszkaniu. W inne dni leży cały czas w łóżku i nie odzywa się.
Nie wiem, czy to depresja, nerwica, czy coś innego? Nie wiem jak postępować. Nie wiem, czy mogę zostawić go samego na dłużej czy powinnam ciągle być przy nim. Nie wiem, jak z nim rozmawiać, żeby nie pogorszyć stanu a wręcz odwrotnie, żeby przyczynić się do poprawy. Czy zmuszać do przyjęcia leków?