Potrzebuje informacji na temat relacja emocjonalna rodzinna. Na jakich miejscach można pracować nad

Potrzebuje informacji na temat relacja emocjonalna rodzinna. Na jakich miejscach można pracować nad swoim charakterem ? kontekst rodzina bliższe i dalsze pokrewieństwa. Zastanawiam się nad konsultacjami, może proponowana jest specjalna lektura, książka? Dziękuje za przeczytanie, każda wskazówka się przyda do przeanalizowania.

6 odpowiedzi


Dzień dobry, jeśli przychodzi do głowy myśl o konsultacji u specjalisty to znaczy, że taka konsultacja może być zasadna. Psycholog lub psychoterapeuta może być bardzo pomocny. Natomiast jeśli chodzi o literaturę to nie wiem o jakie problemy w relacjach chodzi. Jeśli chodzi o relacje z rodzicami to z książek poradników może być np "Toksyczne matki", "Nie zaczęło się od Ciebie" lub "Ślady ojca".

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, relacje rodzinne silnie kształtują nasz styl emocjonalny i wzorce reagowania - w terapii schematów i CBT często pracujemy właśnie nad tym, co "wynosimy z domu" oraz jak to wpływa na obecne relacje. Jest kilka opcji, jak można nad tym pracować. Jedną z najskuteczniejszych opcji jest psychoterapia indywidualna. W tym procesie można zrozumieć własne schematy i szkodliwe sposoby radzenia sobie, osłabić je i wypracować nowe, bardziej pomocne. Kolejną opcją, jeśli trudności dotyczą bezpośrednich relacji z bliskimi, mogą być konsultacje rodzinne u psychoterapeuty, np., par/rodzin. Jeśli rozważa Pan/Pani konsultację, to dobry kierunek - można wtedy ustalić, jakie konkretne wzorce działają w Pana/Pani rodzinie i jak nad nimi pracować. Podobnie w przypadku lektur/książek - na konsultacji terapeuta powinien ustalić naturę trudności i dobrać najbardziej odpowiednią, gdyż obecnie istnieje wiele książek na tematy rodzinne a i każdy problem jest wyjątkowy i potrzebuje indywidualnego podejścia. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego!


Dzień dobry, kontekst rodzinny i wzajemnie oddziałujące na siebie relacje emocjonalne warto przeanalizować głębiej na terapii lub na psychoanalizie. Książki, lektury mogą pomóc zrozumieć teorię, jednakże nie znajdą odpowiedzi na jednostkowy przypadek, nie podadzą chusteczek, kiedy przyjdzie się zmierzyć z wiedzą, której się o sobie dowiedziano, ani nie zadbają o to, by wejść głębiej i pełniej zrozumieć zawiłości psychiki. Warto udać się do specjalisty, który pomoże rozplątać supły, które nie dają żyć. Tylko w taki sposób można pracować nad swoim charakterem, czyli nad sobą.


Dzień dobry. Terapia schematów proponuje bardzo ciekawe i udokumentowane badaniami podejście do tak zwanego potocznie "przepracowania" relacji rodzinnych. Dzięki niej można nie tylko zrozumieć własne sposoby działania, rozumowania i reagowania, ale także poznać to, skąd się one wzięły (w kontekście rodziny i wychowania), a także pracować nad nowymi, bardziej pożądanymi i zdrowszymi zachowaniami. Pozdrawiam


Dzień dobry. To bardzo wartościowe, że chce Pan przyjrzeć się swoim relacjom rodzinnym i lepiej zrozumieć własne emocje oraz sposób reagowania na bliskich. Relacje z rodziną, zarówno najbliższą, jak i dalszą, potrafią być źródłem wsparcia, ale również napięcia, niezrozumienia czy trudnych emocji. Często właśnie w kontaktach z bliskimi ujawniają się nasze utrwalone sposoby reagowania, których nie zawsze jesteśmy świadomi. Z psychologicznego punktu widzenia proponowałabym rozpocząć od przyjrzenia się kilku obszarom. Pierwszym jest rozpoznawanie i regulowanie emocji. Warto zastanowić się, co wywołuje w Panu złość, smutek, poczucie odrzucenia lub frustrację podczas rodzinnych spotkań. Drugim obszarem jest komunikacja, czyli umiejętność mówienia o swoich potrzebach i uczuciach bez oskarżania innych, ale również słuchania i przyjmowania odmiennego punktu widzenia. Trzecim ważnym elementem jest stawianie granic. Bliskie pokrewieństwo nie oznacza obowiązku zgadzania się na każde zachowanie ani spełniania wszystkich oczekiwań rodziny. Warto również przyjrzeć się rolom, jakie pełnimy w rodzinie. Czasami przez wiele lat funkcjonujemy jako osoba, która zawsze ustępuje, unika konfliktów, bierze odpowiedzialność za emocje innych albo przeciwnie, reaguje złością, kiedy czuje się niezrozumiana. Takie wzorce mogą mieć swoje źródło we wcześniejszych doświadczeniach rodzinnych, ale nie oznacza to, że nie można ich zmienić. Jeżeli chodzi o profesjonalne wsparcie, dobrym początkiem może być konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą. Szczególnie pomocna może być psychoterapia indywidualna, podczas której można przyjrzeć się własnym reakcjom, przekonaniom i trudnościom w relacjach. Jeśli problem dotyczy konfliktów między kilkoma członkami rodziny, można rozważyć również terapię rodzinną, pod warunkiem że osoby zainteresowane są gotowe w niej uczestniczyć. Nie musi Pan jednak czekać na zaangażowanie pozostałych członków rodziny, aby rozpocząć pracę nad sobą. Z literatury poleciłabym książkę Marshalla Rosenberga „Porozumienie bez przemocy. O języku życia”, która pomaga uczyć się komunikowania uczuć i potrzeb bez oceniania czy obwiniania innych. Warto również sięgnąć po „Dorosłe dzieci niedojrzałych emocjonalnie rodziców” Lindsay C. Gibson, szczególnie jeśli zauważa Pan trudności związane z relacjami z rodzicami i doświadczeniami z dzieciństwa. Nie oznacza to oczywiście, że Pana rodzice byli niedojrzali emocjonalnie. Książka może być po prostu punktem wyjścia do refleksji nad rodzinnymi wzorcami. Pomocna może być także „Pułapka szczęścia” Russa Harrisa, dotycząca radzenia sobie z trudnymi myślami i emocjami. Na początek zachęcałabym do prostego ćwiczenia. Po trudnej rozmowie rodzinnej proszę zastanowić się, co dokładnie się wydarzyło, jakie emocje Pan odczuwał, co pomyślał o zachowaniu drugiej osoby i jak sam zareagował. Następnie warto zadać sobie pytanie, czy ta reakcja pomogła Panu osiągnąć porozumienie, czy raczej zwiększyła napięcie. Takie obserwacje mogą stopniowo pomóc rozpoznać powtarzające się schematy. Chciałabym również podkreślić, że praca nad charakterem nie musi oznaczać zmieniania całej swojej osobowości. Często chodzi raczej o rozwijanie samoświadomości, większej elastyczności emocjonalnej, cierpliwości i umiejętności wyrażania własnych potrzeb. Nie mamy wpływu na zachowanie wszystkich członków rodziny, ale możemy pracować nad tym, jak sami reagujemy i jakie granice wyznaczamy. Na koniec zachęcam do zastanowienia się, co jest dla Pana obecnie największą trudnością w relacjach rodzinnych. Czy częste konflikty, trudność w okazywaniu uczuć, poczucie niezrozumienia, problemy z komunikacją, czy może nadmierne przejmowanie się opinią bliskich? Określenie tego pomoże wybrać najbardziej odpowiednią formę wsparcia i kierunek pracy nad sobą.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w kontekście rodziny zwykle nie pracujemy nad „zmianą charakteru” w sensie stawania się innym człowiekiem. Znacznie częściej pracujemy nad sposobem reagowania, granicami, komunikacją, regulacją emocji oraz schematami wyniesionymi z domu rodzinnego. I właśnie te rzeczy można naprawdę skutecznie zmieniać. W relacjach z rodzicami, rodzeństwem, dziadkami czy dalszą rodziną warto przyjrzeć się szczególnie takim obszarom: - Granice – czy potrafię powiedzieć „nie”, odmówić spotkania, zakończyć nieprzyjemną rozmowę i nie tłumaczyć się godzinami. - Poczucie winy – czy mam wrażenie, że jestem „złym dzieckiem”, jeśli wybieram inaczej niż rodzina. - Potrzeba akceptacji – jak bardzo moje samopoczucie zależy od tego, czy rodzice lub krewni aprobują moje decyzje. - Reakcja na krytykę – czy krytyka uruchamia we mnie złość, wstyd, wycofanie albo potrzebę udowodnienia swojej racji. - Złość i konflikty – czy tłumię emocje, aż wybuchnę, czy potrafię mówić o problemie wcześniej i spokojniej. - Role rodzinne – czy jestem „ratownikiem”, mediatorem, opiekunem wszystkich, osobą odpowiedzialną za atmosferę albo tą, która zawsze musi ustąpić. - Nadmierna odpowiedzialność za innych – czy próbuję regulować emocje rodziców, rodzeństwa czy dalszej rodziny. - Stare schematy – czy w dorosłości nadal zachowuję się przy rodzicach jak dziecko, które musi się tłumaczyć, zasługiwać albo bać się ich reakcji. - Lojalność rodzinna – czy robię coś dlatego, że naprawdę tego chcę, czy dlatego, że „tak wypada”, „co rodzina powie”. - Relacje z dalszym pokrewieństwem – czy potrafię samodzielnie zdecydować, z kim chcę mieć bliski kontakt, a z kim jedynie poprawny i ograniczony. Bardzo ważne pytanie, które często zadaję w pracy psychologicznej, brzmi: „Czy w tej sytuacji reaguję tak, jak chcę jako dorosła osoba, czy uruchamia się we mnie stary rodzinny mechanizm?” To potrafi dużo pokazać. Dobrym narzędziem jest genogram rodzinny W podejściu systemowym tworzy się czasem genogram, czyli rozbudowaną mapę rodziny. Zaznacza się na niej nie tylko pokrewieństwo, ale również bliskość, konflikty, rozwody, uzależnienia, zerwane kontakty, silne sojusze, osoby dominujące czy powtarzające się przez pokolenia wzorce. Może się wtedy okazać na przykład, że w kilku pokoleniach kobiety podporządkowywały się rodzinie albo że konflikty zawsze rozwiązywano ciszą, obrażaniem się czy odcinaniem kontaktu. Samo zauważenie takiego wzorca często bardzo dużo zmienia. Jaka konsultacja byłaby najlepsza? Jeżeli chce Pani/Pan przede wszystkim zrozumieć własne reakcje, zaczęłabym od konsultacji indywidualnej. Przy relacjach rodzinnych bardzo dobrze sprawdza się terapia systemowa, terapia schematów, podejście integratywne, a przy silnym lęku, poczuciu winy czy nadmiernym analizowaniu również CBT. Nie zawsze trzeba od razu zapraszać całą rodzinę. Czasami ogromna zmiana zaczyna się od jednej osoby, która przestaje uczestniczyć w starym schemacie. Jakie książki warto przeczytać? Dobrym początkiem mogą być: Lindsay C. Gibson – „Dorosłe dzieci niedojrzałych emocjonalnie rodziców” – szczególnie jeśli w rodzinie było dużo chłodu, krytyki, emocjonalnej niedostępności albo skupienia rodzica na sobie. Marshall B. Rosenberg – „Porozumienie bez przemocy” – bardzo praktyczna książka o komunikowaniu potrzeb i granic bez agresji. Jeffrey Young i Janet Klosko – „Program zmiany sposobu życia” – pomaga rozpoznawać schematy takie jak podporządkowanie, odrzucenie, nieufność, nadmierne wymagania czy deprywacja emocjonalna. Warto również prowadzić prosty zeszyt obserwacji. Po trudniejszym spotkaniu rodzinnym zapisać: co się wydarzyło, co pomyślałam/em, co poczułam/em, jak zareagowałam/em, czego tak naprawdę potrzebowałam/em i jak chciałabym/chciałbym zareagować następnym razem. Po kilku tygodniach często bardzo wyraźnie widać powtarzające się mechanizmy. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z relacjami rodzinnymi, konfliktami międzypokoleniowymi, granicami, poczuciem winy, trudnymi relacjami z rodzicami i rodzeństwem oraz schematami wyniesionymi z domu rodzinnego. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka zaczęłabym od ustalenia, która relacja najbardziej Panią/Pana obciąża i jaki schemat najczęściej się w niej powtarza. Podobne zagadnienia dotyczące granic rodzinnych, trudnych rodziców, konfliktów między pokoleniami, poczucia obowiązku wobec rodziny i wychodzenia z roli „ratownika” będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze: nie trzeba zmieniać całego swojego charakteru. Najczęściej wystarczy nauczyć się inaczej reagować, stawiać granice i przestać brać odpowiedzialność za emocje oraz decyzje innych dorosłych osób.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.