Po dwóch latach żałuję przeniesienia się z rodzicami na wieś. Mimo życia w materialnym dostatku (pra

Dzień dobry,
Wiązał Pan nadzieje ze zmianą miejsca zamieszkania, być może miał Pan pewne wyobrażenia dotyczące zmian, możliwe,że towarzyszyła im ekscytacja przed nieznanym, może wizja spokojnego życia? Po dwóch latach czuje się Pan przygnębiony, sfrustrowany, pojawiły się u Pana obawy dotyczące dalszego życia,typowe uważam dla wieku środka życia - z jednej strony obawia się Pan samotności, tego,że dom "stanie Panu na drodze do szczęścia", że zostanie Pan sam z obowiązkami,które nieszczególnie Panu odpowiadają i są uciężliwe. Zmiana, która dokonała się w Pana życiu, stała się także źródłem innych obaw. Myślę,że uczucia,które w Panu zagościły są naturalne kiedy oczekiwania i rzeczywistość okazały się rozbieżne. Z pewnością warto udać się do psychologa, który pomoże Panu znaleźć odpowiedzi na wiele nurtujących Pana pytań. I być może uda się Panu ustalić priorytety i dalszą drogę w życiu.
Powodzenia!
N.Szymańska

Czy przeprowadzka na wieś była Pana pomysłem, czy też zrealizował Pan marzenie rodziców? Czy pozwala Pan sobie na realizację własnych marzeń? Kiedy pojawiły się objawy? Czy po przeprowadzce? Czy pracując z psychologiem udało się Panu znaleźć odpowiedź na te, lub podobne pytania? Czy miał Pan tylko konsultację z psychologiem, czy zdecydował się Pan na psychoterapię?. Bardzo często osoby, które ignorują własne potrzeby i realizują cudzy pomysł na własne życie prędzej czy później mają problemy ze zdrowiem fizycznym lub/i psychicznym. W procesie psychoterapii miałby Pan możliwość, aby przyjrzeć bliżej się własnym potrzebom i zidentyfikować źródło problemu. Pozdrawiam i życzę powodzenia. Agnieszka Gudaniec

Szanowny Panie,
Pana doświadczenia mogą wskazywać na przewlekłe zaburzenia nastroju, takie jak zaburzenia afektywne dwubiegunowe lub depresja, które często utrudniają podejmowanie decyzji i wprowadzanie zmian życiowych pomimo zewnętrznych sukcesów (Goodwin i Jamison, 2007). Ponadto, takie symptomy mogą być związane z atypowością systemu nerwowego, która wpływa na regulację emocji, motywację i sposób radzenia sobie ze stresem (Ehlers i in., 1997).

Poczucie stagnacji i obawy dotyczące codziennych czynności, jak dojazdy czy obowiązki domowe, mogą wynikać z trudności z adaptacją do zmian oraz niskiej tolerancji na niepewność. Leczenie farmakologiczne i psychoterapia są ważne, jednak warto rozważyć wsparcie terapeutyczne dostosowane do Pana indywidualnych potrzeb, które pomoże wypracować strategie radzenia sobie i większą kontrolę nad życiem.

Zachęcam do kontynuowania współpracy ze specjalistami oraz rozważenia terapii skoncentrowanej na budowaniu umiejętności zarządzania emocjami i aktywnego wprowadzania zmian. Badania pokazują, że odpowiednie wsparcie terapeutyczne znacząco poprawia jakość życia osób z podobnymi wyzwaniami (Cuijpers i in., 2014).
Zapraszam do kontaktu