Pisząc to jestem na trampolinie swoich uczuć. Raz jestem wysoko, wtedy czuję się jakbym mogła góry p

Pisząc to jestem na trampolinie swoich uczuć. Raz jestem wysoko, wtedy czuję się jakbym mogła góry przenosić, miła dla wszystkich, rozmowna, zabawna. Ludzie chętnie ze mną rozmawiają a ja z nimi. Mogę udzielać porad znajomym odnośnie uczuć, chętnie wstaje i mój dzień jest w miarę produktywny. A często spadam, i płacze i nienawistne siebie. Nic mi wtedy nie wychodzi co powoduje kolejną frustracje, nie mogę nikomu powiedzieć co czuję. Czuję się jakby moje życie było beznadziejne, bez przyszłości. Przychodzą myśli samobójcze. Pisząc łatwiej mi przychodzi ułożenie myśli. Nie ma w moim pobliżu pomocy, ani osoby do której mogłabym się udać. Czy to depresja?.