Od dzieciństwa miałam problem z akceptacją i wyobrażając sobie ciepło zwierząt oczekiwałam zakupu wi

Od dzieciństwa miałam problem z akceptacją i wyobrażając sobie ciepło zwierząt oczekiwałam zakupu wielu pluszaków, by czuć dosłownie więcej ciepła nocami. Oczywiście natychmiast odczuwałam zimno wieczorami, a nowe zakupy przywoływały nowe nadzieję. Bałam się zostawania sama do tego stopnia, że płakałam za każdym razem, włącznie z pierwszą klasą szkoły podstawowej; czułam się odrzucona. Dziadek nie raz żartował że sprzeda mnie na targu, a dla ich znajomego musiałam zgodzić się nazywać mnie pączkiem dla korzyści finansowych - tańszych nart. Od zawsze łzy są dla mnie formą rozładowania emocji. Jestem w relacji ponad 7 lat, jednak obawiam się, że mam zaburzenie borderline, a mój partner odwiecznie czeka aż dorosnę, będę lepsza osobą. Coraz częściej odczuwam obojętność i zastanawiam się czy to efekt leczenia psychiatrycznego czy moje naturalne emocje pod wpływem leczenia. Chciałabym uciec od obecnej sytuacji i uczuć, a nawet zamieszkać sama, lecz tak naprawdę nie potrafię rozeznać, które odczucia są prawdziwe a które wywołane lekami, zwłaszcza wenlaflaksyną i pregabaliną.
Czy taka reakcja na lek jest możliwa? Gdzie szukać porady, by jak najlepiej zrozumieć o co chodzi?