Mąż uzaleniony od pornografii kolejny raz odstawia nałog, chodzi na terapię ale ja już jestem zmeczo

Wyjście z nałogu jest po stronie pani męża. On powinien poszukać skutecznej terapii o udokumentowanej wiarygodności klinicznej, zaś pani może poszukać dla siebie wsparcia- w związku z przeżywanymi trudnościami. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszelkiego dobra; Janina Czech

Dzień dobry, Dziękuję za Pani szczerość i odwagę w podzieleniu się tak trudnym tematem. Uzależnienie od pornografii wpływa nie tylko na osobę uzależnioną, ale też bardzo silnie obciąża partnerkę i relację. Przewlekłe zmęczenie, poczucie odrzucenia i życia „od nawrotu do nawrotu” to emocjonalny rollercoaster, który może pozostawić poczucie bezsilności i braku sensu. To, co Pani czuje frustrację, ból, żal jest w pełni uzasadnione. Warto, by Pani potrzeby również te seksualne i emocjonalne zostały zauważone i potraktowane z takim samym szacunkiem, jak potrzeba trzeźwości partnera. Z mojego doświadczenia wynika, że możliwe jest wyjście z tego cyklu i odbudowanie satysfakcjonującego życia seksualnego ale wymaga to pracy zarówno nad uzależnieniem, jak i nad relacją oraz granicami. Kluczowe jest również to, aby Pani miała swoją przestrzeń na zrozumienie siebie, swoich emocji i decyzji, niezależnie od tego, na jakim etapie jest partner. W takiej sytuacji często pomocna bywa terapia par lub indywidualna konsultacja, by przyjrzeć się temu, co jeszcze jest możliwe i co będzie dobre dla Pani. Pozdrawiam Patrycja Borowska

Szanowna Pani, to, co Pani przeżywa, jest bardzo obciążające – zmęczenie, poczucie odrzucenia i huśtawka między nadzieją a rozczarowaniem są w tej sytuacji w pełni zrozumiałe. Życie „od nawrotu do nawrotu” oraz okresy braku bliskości mogą podkopywać poczucie wartości i bezpieczeństwa w relacji. W uzależnieniu od pornografii tzw. „flatline” jest znanym etapem – układ nerwowy po okresie intensywnej stymulacji potrzebuje czasu, aby wrócić do wrażliwości na bodźce w realnej relacji. W tym czasie libido może być obniżone lub chwilowo wygaszone. Problem pojawia się wtedy, gdy cykl nawrót–odstawienie–flatline powtarza się i nie dochodzi do stabilizacji, co oznacza, że sam mechanizm uzależnienia nie jest jeszcze wystarczająco przepracowany. To, że mąż jest w terapii, jest ważnym krokiem, ale równie istotne jest tempo i jakość zmiany. Dla Pani kluczowe jest to, aby nie pozostawać w tym procesie kosztem własnych potrzeb – Pani frustracja i potrzeba bliskości są tak samo ważne. Z perspektywy klinicznej warto spojrzeć na to szerzej – jako na uzależnienie behawioralne wymagające pracy nad regulacją napięcia, a nie tylko „odstawieniem bodźca”. W niektórych przypadkach uwzględnia się również atypowość systemu nerwowego (ADHD, ASD, AuDHD), ponieważ może ona wpływać na impulsywność i podatność na tego typu mechanizmy. Odpowiadając na Pani pytanie – tak, z tego można wyjść i możliwe jest odbudowanie satysfakcjonującego życia seksualnego, ale wymaga to stabilnej, pogłębionej pracy, a nie tylko kolejnych prób „przerywania” nałogu. Zapraszam do kontaktu online