. Mam taki problem albo moze i nie jest to problem, już sama nie wiem. Okolo rok temu rodzice prawie

. Mam taki problem albo moze i nie jest to problem, już sama nie wiem. Okolo rok temu rodzice prawie się rozwiedli ale udalo im sie dogadac i znowu jest tak jak dawniej, ale od tego momentu mam wrazenie ze ze mna jest coraz gorzej. Nie czuje sie szczesliwa tak jak kiedys, mam straszne wahania nastroju - nawet gdy chce byc mila i pogadac sobie z rodzicami o tym jak mi minal dzien, po powrocie do domu i tak zamykam sie w pokoju i nie mam ochoty na nic. Irytuje mnie obecnosc kogokolwiek obok mnie, irytuje gdy ktos cos do mnie mowi lub zadaje mi pytanie. Moj tata jest cholerykiem ktory robi mi afery o nic i nigdy nie wiem kiedy znowu o cos sie przyczepi przez co zyje w ciaglym strachu, afery tez posunely mnie do samookaleczen ktore wciaz wystepuja. Nie lubie tez siebie, uwazam ze kazdego wokol mnie krzywdze i kazdego irytuje sama moja obecnoscia, uwazam sie za brzydka i glupia. Mam tez problemy ze snem, nie moge zasnac przez dlugie godziny albo budze sie za wczesnie i tez nie jestem w stanie znowu zasnac. Czesto nie mam sily zrobic czegokolwiek i dlugo sie zbieram zeby rozpoczac jakakolwiek czynność. Mogłabym jeszcze opowiadac i opowiadac ale juz nie mam sily. Miewam mysli samobojcze ale nigdy nie bylabym w stanie tego zrobic i dobrze o tym wiem choc czesto wydaje sie to byc najlepszym wyjsciem. Wciaz mam wrazenie ze nie potrzebuję opieki psychologa i ze bede mu tylko zawracac glowe