Mam pytanie - jako dziecko słyszałam "głos" w głowie, obecnie też mi się to zdarza. Nie jest to głos
3
odpowiedzi
Mam pytanie - jako dziecko słyszałam "głos" w głowie, obecnie też mi się to zdarza. Nie jest to głos nakazujący mi zrobienie czegoś, nie identyfikuję go także raczej jako czegoś obcego czy zewnętrznego... Głos, gdy się pojawia, opisuje czynności, które wykonuję, ale często jako obserwator, nie jako "ja" (w trzeciej osobie). Wygląda to mniej więcej tak - idę sobie, a ten głos mi gada tak - "Szła, mijając ludzi. Nienawidziła takiego tłoku jak ten teraz", itp., itd. Czym może być to spowodowane i czy ma jakąś fachową nazwę?
Witam. Podobnie jak moja poprzedniczka uważam, ze warto wybrać się do specjalisty stacjonarnie i porozmawiać o wszystkich swoich watpliwościach. Angelika Urban, pozdrawiam
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Witam,
To co Pani przestawia sugeruje, że mamy do czynienia z objawem psychotycznym a dokładniej mówiąc omamem słuchowym, halucynacją. Nikt po za Panią owego głosu nie słyszy. W szeroko ujętej normatywności zdrowia psychicznego nie mamy zdolności ponadprzeciętnego słyszenia głosów, dostrzegania czegoś/kogoś - kogo w rzeczywistości nie ma czy.
Zdarzenie ( czy też innymi słowy - czucie sensoryczne), którego nikt po za nami nie jest w stanie potwierdzić uznajemy za nierealistyczne.
W przypadku obecności omamów słuchowych – rozpoznajemy dwa główne rodzaje (proste i złożone). Proste to np. stuki, kliknięcia – zwykle krótkie i monotonne. Złożone – mające formę najczęściej treści werbalnej w postaci komentarzy, imperatywów czy rozmów dwóch różnych głosów nt osoby bądź jej otoczenia.
Sugerowałaby w obecnej sytuacji skonsultować się z lekarzem psychiatrą.
Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Palczewska
To co Pani przestawia sugeruje, że mamy do czynienia z objawem psychotycznym a dokładniej mówiąc omamem słuchowym, halucynacją. Nikt po za Panią owego głosu nie słyszy. W szeroko ujętej normatywności zdrowia psychicznego nie mamy zdolności ponadprzeciętnego słyszenia głosów, dostrzegania czegoś/kogoś - kogo w rzeczywistości nie ma czy.
Zdarzenie ( czy też innymi słowy - czucie sensoryczne), którego nikt po za nami nie jest w stanie potwierdzić uznajemy za nierealistyczne.
W przypadku obecności omamów słuchowych – rozpoznajemy dwa główne rodzaje (proste i złożone). Proste to np. stuki, kliknięcia – zwykle krótkie i monotonne. Złożone – mające formę najczęściej treści werbalnej w postaci komentarzy, imperatywów czy rozmów dwóch różnych głosów nt osoby bądź jej otoczenia.
Sugerowałaby w obecnej sytuacji skonsultować się z lekarzem psychiatrą.
Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Palczewska
To bardzo interesujące i specyficzne doświadczenie, które opisuje Pani. Ma ono rzeczywiście swoją fachową nazwę i kilka możliwych wyjaśnień.
Najprawdopodobniejsze wyjaśnienie:
To brzmi jak “wewnętrzna narracja” lub “wewnętrzny komentarz” w trzeciej osobie. Niektórzy specjaliści nazywają to również “wewnętrznym narratorem” lub “głosem obserwatora”.
Możliwe przyczyny:
1. Mechanizm dysocjacyjny - sposób na zdystansowanie się od siebie, szczególnie w sytuacjach stresowych lub przytłaczających
2. Szczególny styl przetwarzania informacji - niektóre osoby naturalnie “narracją” organizują swoje doświadczenia
3. Związek z neurodywergencją - może być powiązane z ADHD, autyzmem lub innymi sposobami funkcjonowania mózgu
4. Strategia regulacji emocjonalnej - obserwowanie siebie z zewnątrz może pomagać w radzeniu sobie z emocjami
To NIE jest:
• Halucynacja słuchowa (bo nie odbiera Pani tego jako zewnętrzne)
• Głosy psychotyczne (brak nakazów, nie są obce)
Czy warto zgłębić:
Jeśli nie przeszkadza Pani w funkcjonowaniu, może to być po prostu Pani indywidualny sposób doświadczania świata. Warto porozmawiać o tym z terapeutą, szczególnie w kontekście ADHD.
Czy ten “głos” pojawia się w konkretnych sytuacjach? Czy odczuwa Pani to jako pomocne czy raczej niepokojące?
Najprawdopodobniejsze wyjaśnienie:
To brzmi jak “wewnętrzna narracja” lub “wewnętrzny komentarz” w trzeciej osobie. Niektórzy specjaliści nazywają to również “wewnętrznym narratorem” lub “głosem obserwatora”.
Możliwe przyczyny:
1. Mechanizm dysocjacyjny - sposób na zdystansowanie się od siebie, szczególnie w sytuacjach stresowych lub przytłaczających
2. Szczególny styl przetwarzania informacji - niektóre osoby naturalnie “narracją” organizują swoje doświadczenia
3. Związek z neurodywergencją - może być powiązane z ADHD, autyzmem lub innymi sposobami funkcjonowania mózgu
4. Strategia regulacji emocjonalnej - obserwowanie siebie z zewnątrz może pomagać w radzeniu sobie z emocjami
To NIE jest:
• Halucynacja słuchowa (bo nie odbiera Pani tego jako zewnętrzne)
• Głosy psychotyczne (brak nakazów, nie są obce)
Czy warto zgłębić:
Jeśli nie przeszkadza Pani w funkcjonowaniu, może to być po prostu Pani indywidualny sposób doświadczania świata. Warto porozmawiać o tym z terapeutą, szczególnie w kontekście ADHD.
Czy ten “głos” pojawia się w konkretnych sytuacjach? Czy odczuwa Pani to jako pomocne czy raczej niepokojące?
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.