Mam nerwice lekowa chodze na terapie jednak nie umiem sie przełamac szczegolnie kiedy mam opuscic do

Witam serdecznie, wszelkie odpowiedzi na zadane pytania odnajdzie Pani podczas uczęszczania na terapię własną. Tutaj potrzebna jest cierpliwość i czas. Proszę porozmawiać ze swoim terapeuta/ką o jednoczesnej konsultacji psychiatrycznej i wsparciu lekami na pewien czas, albo zadecydować o takowej, jeśli objawy są zbyt mocne. Trzymam kciuki.

Dzień dobry, skoro chodzi Pani na terapię, najlepiej będzie porozmawiać z terapeutą. W zależności od nurtu, w którym pracuje, a także znając Pani sytuację, na pewno udzieli Pani najlepszych wskazówek. Jeśli ma Pani wątpliwości co do skuteczności terapii, proponuję wyjaśnić je jak najszybciej z terapeutą - na pewno da się je wyjaśnić, a niewyjaśnione będą blokowały proces terapeutyczny. Pozdrawiam. Justyna Wojciechowska

Dzień dobry,

Z zamieszczonego przez Panią opisu wynika, że odczuwane przez Panią objawy znacząco utrudniają codzienne życie. Tym bardziej istotne jest, że już podjęła Pani działania, mające na celu zadbanie o siebie, poprzez rozpoczęcie psychoterapii. Zachęcam do kontynuowania spotkań oraz otwartego omawiania wspólnie z terapeutą Pani spostrzeżeń, obaw, wątpliwości. Być może wspólnie ze specjalistą będzie łatwiej znaleźć korzystne dla Pani rozwiązania.

Pozdrawiam,
Paulina Chachuła

Dzień dobry, to, czego Pani doświadcza musi być trudne i wprowadzać dużo zamieszania, zwłaszcza, że dawniej miała Pani inne doświadczenia (gdy wszędzie było Pani pełno i odczuwała radość). To skrajnie odmienne przeżycie. Na uwagę zasługują nie tylko objawy i ich opis, ale także poszczególne doświadczenia, codzienne zdarzenia oraz Pani stosunek do nich. W terapii można pójść w stronę cierpliwego przyglądania się sobie, i stopniowego poszerzania świadomości siebie, z otwartym sercem i wyrozumiałością do siebie, aby krok po kroku lepiej siebie rozumieć i w ten sposób wychodzić z takich trudności, nabierając stopniowo coraz większego zaufania do siebie. Ale można też "wygaszać" te stany dzięki terapii behawioralnej - i w bardzo dużym uproszczeniu - tak, jak Pani pisze: przeczekać raz za razem aż ustąpią, ale są konkretne metody jak to robić, dlatego warto być w tym prowadzonym (przez psychologa czy terapeutę np. behawioralnego). Jednym ze sposobów jest nauka relaksowania ciała w odpowiedni sposób i dokładne "wytrenowanie" tego, aby w momentach pojawiania się niepokoju o różnych stopniach nasilenia, umieć wejść w ten "wytrenowany" stan relaksu. To jest jedna z metod tzw. "odwrażliwiania" i przy regularnej pracy, w ciągu kilkunastu tygodni widać poprawę. Oczywiście każdemu potrzeba wyjątkowego i indywidualnego podejścia, bo każdy z nas jest inny, dlatego dobrze, że podjęła Pani terapię i spotyka się z terapeutą, który poprowadzi najlepiej, znając Pani indywidualną sytuację. Takie doświadczenia, jakie Pani opisuje, mimo, że są trudne i nie należą do przyjemnych, są zawsze doskonałą sposobnością, by przyjrzeć się głębiej sobie, poznać lepiej i wejść w głębszy kontakt ze sobą. A to bardzo cenne doświadczenie, które może wiele wnieść w Pani życie. Życzę wszystkiego dobrego.

Szanowna Pani,

specjalizuję się w pomocy osobom doświadczającym tego typu trudności. Pracuję metodą EMDR ((metoda desensytyzacji i ponownego przetwarzania bodźców w radzeniu sobie z psychologiczną traumą). W trakcie terapii wspólnie z terapeutą zbuduje Pani tzw. bezpieczne miejsce (które w momentach lęku panicznego, kryzysu, stresu pomaga przywrócić równowagę emocjonalną) i skupi się na zmianie dysfunkcjonalnie przechowywanych doświadczeń w rozwiązania adaptacyjne z korzyścią dla Pani zdrowia psychicznego. Terapueta pomoże przywrócić równowagę emocjonalną dzięki określonym technikom o oddziaływaniu neuropsychologicznym i stworzyć bardziej adaptacyjne strategie rozwiązywania problemu. Zapraszam
dr n. hum. Monika Gmurek