Mam już 22 lata, a nigdy nie byłam w związku. Boję się ludzi, zwłaszcza mężczyzn. Wstydzę się własne

Mam już 22 lata, a nigdy nie byłam w związku. Boję się ludzi, zwłaszcza mężczyzn. Wstydzę się własnego ciała, a najbardziej swojej waginy. Brzydzę się jej. Dopiero teraz próbuję ją golić i używam płynu do higieny intymnej, bo wcześniej czułam się bezpieczniej, jak była zarośnięta, a podmywałam szybko wodą z mydłem. Wcale się z nią nie oswajam, czuję się niekomfortowo coś z nią robiąc. Bałabym się używać tamponów. Nigdy się nie masturbowałam, brzydzę się tego. Ale to nie tak, że brzydzą mnie sprawy seksu. Chciałabym uprawiać seks, lubię o tym myśleć, fantazjować. Podobają mi się nawet na zdjęciach męskie penisy. Ale w praktyce bałabym się uprawiać seks, bo boję się, że nie byłabym w stanie się zrelaksować, za bardzo bym się bała. Pochodzę z bardzo katolickiej rodziny, gdzie temat seksu to było tabu. Nikt mi nigdy nie mówił, że masturbacja to grzech, więc nie o to chodzi, w ogóle o tym nigdy nie rozmawialiśmy. Moich rodziców nie dziwi, że w tym wieku nie miałam nigdy chłopaka, bo pewnie myślą, że będzie to po katolicku, z seksem po ślubie i nie ma się z czym śpieszyć. Nie wiem co o tym myśleć. Bałabym się pójść do ginekologa, gdyby była potrzeba, w życiu sobie tego nie wyobrażam. Podobnie do seksuologa. Bałabym się, wstydziła o tym rozmawiać.