Mam częste huśtawki nastroju. Obecnie czuje że moje życie nie ma sensu. Nie wiem jaki jest jego cel.

Mam częste huśtawki nastroju. Obecnie czuje że moje życie nie ma sensu. Nie wiem jaki jest jego cel. Ale co jakiś czas mam dni że mam zastrzyk energii, planuje szczegółowo przyszłość, wiem co jest moim powołaniem zapisuje się na liczne kursy. Potem gdy przychodzi znowu zwątpienie potrafię to rzucić mimo że muszę już i tak ponieść koszty. Na takiej huśtawce żyje od paru lat. Kilkukrotnie przeżywając bardzo duże doły, i kilka sytuacji bardzo dużego poczucia jakby to nazwać wszechmocy podczas których jakby wstąpił we mnie ktoś inny. Ale to było tylko kilka razy w dość bliskim odcinku czasu na przestrzeni kilku miesięcy. Na co dzień nie są aż tak intensywne, ale jednak odczuwam takie skoki przez co często zmieniam zdanie, tracę pieniądze, robię się drażliwa i wydaje mi się że zrażam do siebie ludzi. Przez część czasu czuję że jestem w stanie wszystko załatwić i ogarnąć, rozmawiać z nieznajomymi bez skrępowania, a innym razem kupując cole w sklepie nie umiem się wysłowić i patrzeć na kasjerkę. Przez to wszystko robię dłużej, studia mgr kończę z mozołem po 5 latach, w prawdzie z silnymi momentami napływu weny, co pomogło mi to w ogóle skończyć, ale mało brakowało bym pod koniec się nie wywaliła... Prawko robię , szlo dobrze, teraz w połowie lekcji chce to wszystko rzucić bo wydaje mi się że nie ogarniam, od kilka lekcji kosztuje mnie to bardzo dużo stresu. Kiedy korzystałam z wizyt psychologów itp zawsze miałam wrażenie że nie umiem się wysłowić i odpowiednio przedstawić co się że mną dzieje i że im się wydaje że ja coś wymyślam. W tym roku kończę 29 lat, wydawałoby się że powinnam być szczęśliwa bo wyszłam w tym roku za mąż, kończę magisterkę a ja nie umiem się tym cieszyć a tylko czuję lęk, że jestem zła żoną i boję się mieć dzieci bo będę zła matką.ze jestem złym pracownikiem. Nie mam siły się starać. Co jakiś czas dostaje kop energii, planuje jak być dobrą żoną i matką, nauczycielka ( bo taki mam zawód) zauważam w sobie plusy,kupuje impulsywnie wszystko co może mi się do tych ról przydać, książki, gadżety, zbieram artykuły, sama planuje pisać porady (sic) a potem znowu przychodzi dół. Już mnie to męczy. Na obniżony nastrój cierpię od około 15 lat, silne zauważalne przeze mnie wahania nastroju dostrzegam od kilku. Ale zawsze kiedy idę do specjalisty nie potrafię tego dobrze opisać. Byłam tylko w dwóch miejsach. W jednym kilka lat temu pani psychiatra wykluczyła depresję, skoro miałam siłę na wizytę się umalować. Zaleciła tylko psycjoterapie. Psychoterapię skończyłam z przesłaniem że zrobiłam duży postęp. Ale wydaje mi się że nie do końca byłam otwarta i szczera. Chociaż pod koniec czułam poprawę, ale po niej kilka miesięcy znowu bylo gorzej, chyba czułam się pod presją że musi mi być lepiej. Przy drugiej wizycie pani psycholog stwierdziła że to prawdopodobnie Chad, ale nie wróciłam na wizytę z diagnozą. Mimo tych objawów chodzę do pracy, czuję przymus że nie mogę się skarżyć i muszę to jakoś wziąć na klatę i nawet z najgorszym humorem ale iść do pracy, to nie szkoła gdzie mogłam wagarować jak miałam gorszy dzień. Proszę o poradę co mi może pomóc, aby w końcu normalnie funkcjonować.