Mam 23 lata. Jestem kobietą. Chciałabym zapytać czy możliwie jest w moim przypadku wyleczenie utrwal

Dzień dobry, dziękuje za podzielenie się swoim doświadczeniem.
Sądzę, że warto skorzystać z konsultacji psychologicznej, podczas której miałaby Pani możliwość przedstawienia szerszego kontekstu i większej ilości informacji.
Na podstawie przedstawionego przez Panią opisu, sądzę, że warto przyjrzeć się myślom, które pojawiają się w danych sytuacjach i tego jak mogą one wpływać na emocje oraz zachowanie.
Życzę wszystkiego dobrego :)

Dziękuję za szczegółowy opis sytuacji. To, co Pani opisuje, faktycznie może przypominać mutyzm wybiórczy, który charakteryzuje się trudnościami w mówieniu w określonych sytuacjach społecznych, mimo że w innych kontekstach osoba może mówić bez problemów. Jest to zaburzenie, które często zaczyna się w dzieciństwie i może trwać do dorosłości, jeśli nie zostanie odpowiednio zaadresowane.

Leczenie mutyzmu wybiórczego, podobnie jak innych zaburzeń mowy i lękowych, jest możliwe i może obejmować różne metody terapeutyczne, w zależności od indywidualnych potrzeb osoby. Poniżej znajduje się kilka podejść, które mogą być pomocne w Pani przypadku:

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest to forma terapii skoncentrowana na zmianie wzorców myślenia i zachowań, które przyczyniają się do problemów psychicznych. CBT jest często skuteczna w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym mutyzmu wybiórczego, pomagając osobom stopniowo stawiać czoła trudnym sytuacjom i zmieniać swoje reakcje na nie. Jeśli Pani trudności z mówieniem mają wpływ na komunikację, praca z logopedą może być pomocna, nawet jeśli nie ma Pani problemów ze słuchem czy wadą wymowy. Logopeda może pomóc w technikach radzenia sobie z lękiem związanym z mówieniem.

Grupowe sesje terapeutyczne lub warsztaty mogą pomóc w nauce i praktyce umiejętności komunikacyjnych w bezpiecznym środowisku, co może z czasem ułatwić interakcje w większych grupach. Dołączenie do grupy wsparcia dla osób z podobnymi problemami może pomóc Pani poczuć się mniej osamotnioną w swoich doświadczeniach i uzyskać praktyczne wskazówki od osób, które rozumieją Pani sytuację.

W niektórych przypadkach leczenie farmakologiczne może być zalecane w celu złagodzenia objawów lęku. Leki przeciwdepresyjne lub przeciwlękowe mogą być przepisywane, ale zawsze powinny być stosowane pod nadzorem lekarza.

Reasumując, choć Pani trudności mogą wydawać się przytłaczające, są różne formy wsparcia i terapii, które mogą pomóc Pani pokonać te przeszkody. Zachęcam do znalezienia terapeuty, który specjalizuje się w zaburzeniach lękowych i ma doświadczenie w pracy z osobami dorosłymi. Odpowiednia terapia i wsparcie mogą prowadzić do znaczącej poprawy w funkcjonowaniu społecznym i jakości życia.

Dzień Dobry,
zachęcam do kontaktu ze specjalistą, aby szerzej omówić ten temat podczas wizyty.
Pozdrawiam serdecznie

Chcę podkreślić, że poprawa jest możliwa. Mózg przez całe życie uczy się nowych reakcji i można stopniowo odzyskać swobodę w komunikacji. To, że nie nie występują trudności z wieloma innymi sytuacjami społecznymi oraz mówienie w mniejszych grupach, jest dobrą bazą do pracy. Tego typu blokady nie wynikają z braku chęci czy „złej woli”, ale z wyuczonej reakcji lękowej, która automatycznie się uruchamia. Zwykle w takich sytuacjach najlepiej sprawdza się terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która pomaga pracować nad lękiem krok po kroku. Poprzez stopniowe oswajanie sytuacji społecznych, zmianę przekonań o tym, jak jest się ocenianym przez innych, oraz rozwijanie umiejętności komunikacyjnych. Warto pamiętać, że zmiana to proces. Nie dzieje się od razu, ale każdy mały krok zmniejsza lęk i wzmacnia poczucie wpływu.