Lęk przed ludźmi, niechęć do ludzi

Mam 27 lat, rok temu przeprowadziłem się ze wsi do dużego miasta pracować w średniej wielkości (około 60 osób) firmie. Mimo, że jestem dorosłym człowiekiem, to mam wrażenie, że czuję się jak zagubione dziecko. Unikam kuchni, luźnych rozmów, wszelkich otwartych relacji ze współpracownikami, bo podczas nich dostaję paraliżu strachu, serce bije jak oszalałe, twarz się czerwieni a niekiedy nawet się jąkam (czegoś takiego nigdy w swoim życiu nie miałem). Dodatkowo zauważyłem, że od 2-3 lat mam nawyk drapania się po głowie, lub kolanie do tego stopnia, że jest tam bolesna rana. Wcześniej zwyczajnie tego nie zauważałem. Praca nie jest jakąś wyłącznością, podobne sytuacje miały miejsce dawniej w szkole, wśród rodziny i znajomych, jednak było bardzo słabo intensywne. Początkowo myślałem, że to kwestia przyzwyczajenia, jednak zaniepokoiłem się dodatkowo, gdy zaczęły dręczyć mnie nihilistyczne myśli. Może to śmieszne, ale pociągała mnie coraz bardziej filozofia Schopenhauera, brutalna muzyka, zdarza mi się coraz częściej pić. Wolę swoje własne towarzystwo, mam wrażenie że brzydzę się ludźmi i sztucznością ich uśmiechów. Nie chcę aby internet był moim lekarzem, chcę tylko zapytać do jakiego specjalisty najlepiej się wybrać. Psychoterapia, psychiatra? Czy konieczne będą leki i antydepresanty?