Jaka jest różnica pomiędzy uosobowością schizoidalną (taki charakter), a co świadczy o tym, że jest

Dzień dobry,

charakterystycznym symptomem zaburzeń osobowości jest niski stopień rozwoju emocjonalnego, poznawczego i społecznego. W związku z tym osoba przejawiająca w/w zaburzenia jest zazwyczaj emocjonalnie rozchwiana, ma trudności z tolerowaniem frustracji i lęku, w niewielkim stopniu różnicuje emocje (to przykładowe symptomy niskiego stopnia rozwoju emocjonalnego), często nieadekwatnie postrzega rzeczywistość, innych i samego siebie, wydaje uproszczone osądy, przejawia czarno-białą wizję świata, ma kłopoty z dokonywaniem trafnej syntezy (symptomy niskiego stopnia rozwoju poznawczego), ma problemy zarówno z ustanawianiem własnych granic, jak i respektowaniem granic innych ludzi (przykładowe symptomy niskiego stopnia rozwoju społecznego) itp. To wszystko powoduje, że osoba ta ma trudności w radzeniu sobie z rozmaitymi wyzwaniami życia zarówno na polu osobistym, jak i zawodowym.

Osoba o dojrzałej osobowości, którą cechuje tylko "rys schizoidalny" nie przejawia opisanych wyżej problemów, ponieważ jest dość dobrze rozwinięta na poziomie emocjonalnym, poznawczym i społecznym.

Jak Pani/Pan widzi, mówimy tutaj o dwóch kwestiach (dwóch wymiarach): (1) poziomie dojrzałości osobowości, (2) charakterystycznym dla danej osoby stylu funkcjonowania, np. schizoidalny (niektórzy mówią tu o stylu charakteru). To, co łączy dwie osoby, o które Pani/Pan pośrednio pyta, to ten drugi wymiar (wzorzec schizoidalny). To, co różni, to wymiar pierwszy, czyli poziom rozwoju osobowości.

To oczywiście bardzo uproszczone wyjaśnienie. Po więcej odsyłam Panią/Pana do literatury specjalistycznej z zakresu psychologii rozwojowej oraz psychopatologii.

Pozdrawiam serdecznie,
Aleksandra Hulewska

Pozdrawiam

Potrzebna jest właściwa diagnoza u psychologa.

Witam. Ujmując najprościej uosobowienie schizoidalne to po prostu pewne cechy charakteru, takie jak unikanie relacji i preferowanie samotności. Natomiast zaburzenie osobowości schizoidalne to stan patologiczny, który utrudnia funkcjonowanie społeczne i emocjonalne. Oczywiście powyższy opis nie wyczerpuje tematu i każdy przypadek wymaga pogłębionej indywidualnej diagnozy. Pozdrawiam.

Dzień dobry, osobowość a zaburzenie to w pewnym sensie umowna granica ale ustalona metodą naukową. Jej odzwierciedleniem są np. kryteria diagnostyczne. Takie znajdziemy np w DSM-5, różnica pomiędzy typem osobowości a zaburzeniem to np. trwałość zachowania w stylu schozoidalnym. Czyli czy jest to mechanizm adaptacyjny dla osoby (np sytuacyjnie, w określonym czasei) czy trwały styl, schemat zachowań i postaw, który nie poddaje się modyfikacji.
W diagnozie przede wszystkim bierze się pod uwagę samą wolę pacjenta (mój styl mi utrudnia życie) a następnie sprawdza się kryteria diagnostyczne (najczęściej to wywiad z naciskiem na obszary dotyczące relacji i świata emocji.